The Czars :: Sorry I Made You Cry

We moeten eerlijk zijn: covers zijn niet ons ding. Al te vaak doen ze ons vol heimwee terugdenken aan hoe geweldig de oorspronkelijke versie wel niet is. Gelukkig zijn er uitzonderingen, zoals deze Sorry I Made You Cry, een coverplaat vol heerlijk eigenzinnige versies van oude krakers..

Zijn The Czars nu nog een groep of niet? Vorig jaar, na hun laatste plaat Goodbye, besloten zes van de zeven leden er de brui aan te geven. Enkel tsaar-van-het-eerste-uur en boegbeeld John Grant bleef op post. Hij brengt nu onder de oorspronkelijke groepsnaam Sorry I made You Cry op de markt, een verzameling door de jaren heen opgenomen covers. Het blijft een vreemde zet, ook al was Grant met zijn unieke stem en teksten de grote kracht achter het zevental uit hartje Denver. De hele discussie is alleszins spek voor de bek van de vele fanfora van The Czars.

"Black Is The Colour" opent de plaat en zet meteen de toon. John Grant tovert de ballad van Nina Simone om tot een donker liefdeslied. Hij kiest voor een kale orkestratie, ongetwijfeld om zijn unieke stem meer uit de verf te laten komen. Geen slechte zet, want Grants stem ís indrukwekkend. Soms sober, zoals tijdens de ABBA-cover "Angel Eyes". Enkel begeleid door een akoestische gitaar maakt hij de up-tempo popsong breekbaar. Op andere momenten laat hij zich dan weer volledig gaan in de sfeer van het nummer. "Where The Boys Are" (Connie Francis) is zo’n pareltje waarin Grant voor het eerst echt uitpakt met z’n enorme stembereik.

Orgelpunt is het overbekende en negen minuten durende "My Funny Valentine". Het nummer begint als een stereotiepe cover maar wordt na een drietal minuten abrupt onderbroken door schreeuwende gitaren en Grant die plots "Val" inzet, een oud Czars-nummer dat in een nieuwe jasje gestoken wordt. Nog zo’n hoogtepunt is "Leavin’ On Your Mind", één van de drie Patsy Cline-covers. "If there’s a new love in your heart/ Hurt me now, get it over", zingt Grant in duet met Paula Frazer. Geen mens die hierbij onbewogen hoort te blijven.

Niets dan lof dus voor deze Sorry I Made You Cry, ook al is het niet het soort plaat dat weken in de cd-speler blijft draaien. Daarvoor zijn de nummers te zwaarmoedig en doorspekt met melancholie. Nog een minpuntje: de laatste nummers missen die geniale toets die een goede cover geweldig maken. Zelfs van de Tim Buckley-cover "Song To The Siren", die al op een aantal compilaties verscheen, hebben wij al betere versies gehoord. Een slap einde dus, wat niet wegneemt dat al wat er voor komt van een enorm hoge kwaliteit is.

Van zwarte souldiva’s tot Zweedse pop, John Grant geeft alle nummers met zijn unieke stem een eigen touch. Toch raden we aan deze Sorry I Made You Cry met mate te consumeren als u in een goede bui bent. Ook al gaat het vooral om bitterzoete liefdesliedjes, Grants timbre wekt het soort tristesse op dat recht naar het hart gaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × een =