Stage Beauty




Het zal je maar overkomen: de beste in je vak zijn, het éne succes
na het andere behalen, en dan, van de éne dag op de andere, ben je
werkloos. Niet omdat je opeens slechter bent geworden, maar omdat
je in een vlaag van hoogmoed, onwetend, de verkeerde persoon
beledigd hebt.

Dit overkomt Edward ‘Ned’ Kynaston (Billy Crudup), de leading lady
van het toneel in 1660. Wanneer er lovende kritieken verschijnen is
iedereen het eens dat zij de mooiste dame in de wijde omtrek is.
Het is vrouwen immers niet toegestaan om te acteren, en dus zijn er
mannen die gespecialiseerd zijn in vrouwenrollen. Ned is van
kindsbeen aan af opgevoed om zo goed mogelijk een vrouw neer te
zetten. Hierdoor is het moeilijk te zeggen wie Ned echt is, is hij
een man die een vrouw speelt, of een vrouw, die door de ogen van
een man een vrouw speelt? Tijden veranderen echter – aan het hof
van de koning, Charles II, worden steeds vaker stukken opgevoerd
waarin vrouwen spelen, zeker onder de impuls van diens nieuwe
maîtresse. Kynaston is hier niet mee opgezet, en op gegeven moment
beledigt hij de bijzit van z’n koning. Uit wrok overhaalt deze
Charles om een oude wet te veranderen: vrouwen worden toegelaten op
het toneel en het wordt mannen verboden nog een vrouwenrol neer te
zetten.

De film is gebaseerd op het toneelstuk ‘Complete Female Stage
Beauty’ van Jeffrey Hatcher. Diens bekommernis was niet zozeer de
historische correctheid van z’n verhaal, als wel de uitdieping van
de seksuele gedragcodes. Wat maakt iemand een man of vrouw? Het
uiterlijk, de gedragingen, de gevoelens? Van zodra Ned niet meer
zijn vertrouwde rollen mag spelen, begint hij te kampen met een
identiteitscrisis. Hij is niet meer in staat om een mannenrol neer
te zetten, door zijn levenslange, spartaanse opleiding is zowat elk
greintje mannelijkheid uit hem verwijderd. Al zijn bewegingen, zijn
uitspraken, intonaties getuigen van vrouwelijkheid. Hij is vergeten
hoe het is een man te zijn, mannelijke gevoelens en gedragingen
zijn hem vreemd. Als klap op de vuurpijl komt ook zijn privé-leven
in een dal terecht, vrouwen die eens zo benieuwd waren om te weten
of hij wel echt een man was, laten hem nu links liggen. En doordat
de illusie van de vrouw verdwenen is, laat ook zijn partner hem in
de steek. Zo zit er maar één ding op om aan de kost te komen: de
eens zo succesvolle acteur wordt zijn eigen parodie.

De één zijn dood is de ander zijn brood zegt een oud spreekwoord.
Maria (Claire Danes), de voormalige kleedster van Ned, ziet haar
kans om op het voorplan te treden. Zij is de eerste werkelijke dame
op het toneel, en alleen dat gegeven al maakt haar meteen de meest
succesvolle. Haar succes blijft echter niet duren: ze is jaren een
adept van Ned geweest, bewonderde hem mateloos, en kopiëert zijn
stijl van acteren. Omdat dit niet schijnt te werken, wordt de hulp
ingeroepen van de enige persoon die alle rollen met de ogen dicht
kan neerzetten: Edward Kynaston. Samen gaan ze op zoek naar het
antwoord op de vraag of het personage de rol creëert, of de rol het
personage.

Door de bank genomen staat het acteren op een hoog niveau: Crudup
is terzelfdertijd broos en sensueel. Hij beheerst tot in de puntjes
de ietwat gestileerde acteerstijl zoals deze in de zeventiende eeuw
werd gehanteerd. De overdreven handbewegingen, de hoge stemmen, de
uitdagende blikken, alles is een mooi spektakel om van te genieten.
Gaandeweg echter, begint de stijl te veranderen: Crudup en Danes
introduceren iets dat nog een driehonderd jaar op zich zou laten
wachten, het method-acting. De ontknoping van de film, waarin het
einde van het stuk ‘Othello’ centraal staat, is uiterst effectief.
Niet alleen het publiek op het scherm wordt met verstomming
geslagen, ook dat in de zaal krijgt een verbluffend staaltje
acteerkunst te zien.

Wel is het jammer dat het niet echt lijkt mee te zitten met de vonk
die er zou moeten zijn tussen de hoofdrolspelers. Hun
liefdesverhaal komt in de filmversie nauwelijks over op het
publiek. Een reden hiervoor zou kunnen zijn dat Danes meer een mooi
plaatje is dan een doorgewinterde actrice. Dat wil niet zeggen dat
ze het er slecht van afbrengt, maar ze mist nog een beetje
persoonlijkheid om zich staande te houden tegenover de prestatie
van Crudup. Hij is de ster van de hele productie, bewandelt steeds
de dunne koord tussen een drama en komedie, pareert venijnige
opmerking met hedendaagse brutale oneliners.

‘Stage Beauty’ kan je nog het best omschrijven als een mix tussen
het historische drama, zoals ‘Elizabeth’, en de romantische komedie
‘Shakespeare in Love.’ Een lach, een traan, gebracht door
uitstekend presterende acteurs, maar moet dat soms niet zijn.

http://www.stagebeautymovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + 8 =