Drie uur lang heeft het geduurd. Daarna was de bikkelharde strijd
om een zitje in de Antwerpse Bourla op 13 november een verloren
zaak. Talloze bellers bleven nog urenlang proberen om op de
overbelaste telefoonlijn in te bellen. Tevergeefs. Om u een idee te
geven: het call center Teleticket Service kreeg tijdens
piekmomenten tot 3500 oproepen per minuut. Onfortuinlijke bellers
vielen ten prooi aan angst en wanhoop, nadien aan frustratie en
woede. Zij misten het eerste Belgische optreden in negentien jaar
van hun grote idool: Tom Waits. De reacties op de site van het
Toneelhuis, organisator van het optreden, liegen er niet om. Fans
gaven te kennen dat ze gerust twee dagen in de rij of de regen (of
een combinatie van beide) wilden aanschuiven om een van de zeldzame
kaartjes te bemachtigen. Anderen hekelden de “amateuristische”
voorverkoop en de vermeende “vriendjespolitiek” ten aanzien van
bevoorrechte journalisten en mensen uit de muziekwereld. Bij het
Toneelhuis halen ze de schouders op: een guest list voor het
optreden was er niet en bovendien was het Waits zelf die zijn
voorkeur uitsprak voor een kleine theaterzaal. Maar wie 40 of 100
(!) euro uitspaarde door naast een ticket te grijpen, voelt zich
niettemin bekocht.
Aanleiding voor het concert dat deel uitmaakt van een Europese
tournee met acht stops, is het recent verschenen album ‘Real Gone’.
Waits bewandelt op zijn elvendertigste langspeler geen nieuwe
wegen, maar neemt de luisteraar opnieuw bij de hand door zijn
volstrekt unieke universum. Sinds grensverleggende albums als het
fenomenale ‘Rain Dogs’ en ‘Swordfishtrombones’ grossiert Waits in
rammelende en schurende kringloopmuziek. Weg zijn de doorrookte
ballads van een bezopen barpianist waarmee hij halfweg de jaren
zeventig begon. Ook ‘Real Gone’ staat opnieuw bol van donkere
bastaardblues. Verrassen doet Waits niet (meer?), boeien wel.
Waits omringde zich door schoon volk als gitarist Marc Ribot,
bassist Larry Taylor en de drummer Brain Mantia, bekend van Primus.
Hier en daar laat zoonlief Casey platendraaiers in het geluid
binnensluipen. Het bewijst dat Waits niet vies is van hedendaagse
invloeden en technieken. Zelf leeft hij zich op verschillende
nummers uit in verbale percussie, een techniek die hij jatte uit de
hiphop. Naar verluidt zou de hele plaat in eerste instantie a
capella geschreven zijn. Met zijn onmiskenbare stemgeluid gaat hij
– zoals altijd – doorleefd te keer: hij zingt, gromt, blaft,
buldert. Rauw en intens. ‘Hoist That Rag’ krijgt zelfs een
drukbevolkte kennel stil. Verder valt op dat de piano op deze plaat
in het verdomhoekje bleef staan. Maar ook zonder weet Waits te
ontroeren. Luister maar naar ‘How It’s Gonna End’, ‘Dead and
Lovely’ of ‘Trampled Rose’. Enigszins ongewoon qua thematiek is
‘Day After Tomorrow’, een nummer dat verwijst naar de actuele
politieke situatie in de VS. Waits is een zwerfhond die bij
maanlicht over een vuilnisbelt mankt. Onvatbaar, groots en
verheven. Zelfs voor de fans …
