Elliott Smith :: From A Basement On The Hill

Exact een jaar geleden hebben we lange tijd beduusd voor ons uit zitten staren na een kil nieuwsbericht: Elliott Smith had op 34-jarige leeftijd zelfmoord gepleegd. Het werd erg droog in de mond en we voelden ons misselijk worden. Of het een heldere hemel was kon ons op dat eigenste moment gestolen worden, vraag ons dus niet of we het hoorden donderen tussen de tranen door.

In oktober vorig jaar werd Smith dood aangetroffen op zijn appartement in LA. Vermoord door vriendin, gestorven na een overdosis: u kent die verhalen. Zoals dat hoort bij gevallen helden beginnen de spots natuurlijk vooral dan wat harder te schijnen. Wanneer het eigenlijk geen zin meer heeft en het alleen nog maar donker mag zijn. Naar het postume en magistrale From A Basement On The Hill luisteren heeft dan ook een wat wrange bijsmaak, die maar moeilijk weggespoeld raakt.

De 34-jarige Elliott Smith werkte voor zijn dood aan een forse opvolger voor het wat wisselvallige Figure 8. Het zou een dubbelaar worden, waarvoor hij al heel wat nummers had opgenomen in zijn eigen opnamestudio. Die kleine droom ging tenminste in vervulling, maar buiten de nieuwe studio bleef het allemaal hetzelfde. Elliott Smith had het moeilijk met zichzelf, maar dat leek ons altijd beter dan al te vol zijn van jezelf of jeukerige kraagreclame. We hebben Smith bijvoorbeeld nooit een das weten dragen en dat lijkt ons altijd een goed teken.

Dat er op From A Basement On The Hill met een scalpel gezocht kan worden naar morbide aanwijzingen, gemiste voorbodes en troostende woorden ligt voor de hand. Het is de aard van het beestje genaamd mens, we begrijpen dat, maar het zou jammer zijn om één van de mooiste platen van dit jaar zomaar te labelen en in de platenkast te dumpen.

Opener “Coast To Coast” duikt al snel op uit een trommel vol stemmende en zoekende violen om te eindigen met een koortsige piano en een enthousiaste streep poëzie van ene Nelson Gary. Daartussen wentelen we ons maar al te graag in de melodieuze gitaarbrij en agressieve berusting van Smith: “but anything that i could do/would never be good enough for you”. Het lijkt een beetje op een wat bedrukt neefje van Cobains “Serve The Servants”. De zelfhaat, woede en schijnbare misantropie zijn ook prominent aanwezig op From A Basement On The Hill, dat is zo. Het maakt de onmogelijke liefdesverklaringen in bijvoorbeeld het verontschuldigende, maar erg mooie “Twilight” daarom net des te schrijnender. “Let’s Get Lost” is ook zo’n harmonieuze, tokkelende oefening in zelfdestructie. Bruggen en liefdes worden verbrand. Het is “Vergeef Me De Liefde” op muziek gezet.

“But it’s not worth it to you/cos you gotta get high somehow/is it destruction that you require to feel?” klinkt het in dat verband twijfelend op “Pretty (Ugly Before)”, waarop voormalig Heatmiser-compagnon Sam Coomes bas speelt en op de achtergrond meezingt. Het zou niet misstaan hebben op het meesterwerkje Either/Or. Net als bij Will Oldham klinkt het op het eerste gehoor allemaal redelijk lieflijk bij Elliott Smith, maar op een onverwacht moment weerklinkt plots een welgemeende vloek of scheldpartij. Een fluwelen slag in het gezicht komt dan ook altijd harder aan dan een volle mep van een tierende vakbondsleider.

Voor we naar de intensieve worden overgebracht willen we u eerst toch nog wijzen op het intens prachtige "A Fond Farewell" (waarop Smith zijn beste trooststem laat klinken) of het eenzame geritsel van het geheugen in “Memory Lane”. Een hoogtepunt aanduiden op deze From A Basement On The Hill valt ons echter zwaar, maar met een waterpistool tegen onze slaap zullen we toegeven dat we niet naast het majestueuze “King’s Crossing” kunnen, een symbiose van het beste van Elliott Smith: onderkoeld en misleidend schijnnihilisme (“but I don’t care if I fuck up/I’m going on a date/with a rich white lady/ain’t life great?”) verpakt in een dubbelzinnig intense Beach Boys-harmonie. Korter: wereldsong. Dood of niet.

From A Basement On The Hill zorgt voor de grootste krop in de keel van het jaar, de koudste rillingen onder het dons. Tegelijkertijd verwarmend en verlammend voor het hart. De plaat is dan ook één grote schreeuw om liefde. U bent er te laat mee, maar toch: say yes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − twee =