Het klasje van Matthew Herbert doet het goed! Terwijl meester
Herbert himself van het ene alter ego naar het andere huppelt en
tussen de soep en de patatten ook nog onder zijn eigen naam platen
uitbrengt, voelt hij zich niet te beroerd om ook zijn discipelen
hun plaatsje onder de zon te gunnen. Begin dit jaar werden we al
aangenaam verrast door Likes…,
het solodebuut van mevrouw Herbert, ofte Dani Siciliano. Vandaag is
het alweer ander raspaard uit de Herbert-stal dat onze avonden en
nachten komt opluisteren met een knappe plaat. Max de Wardener, een
muzikant en multi-instrumentalist met een klassieke opleiding
(bovendien is ook het bijzonder knappe hoesontwerp van zijn hand),
was al te horen op Likes…. Wat
hij ons voorschotelt op zijn plaat heeft evenwel in de verste verte
niks te maken met de muziek van de familie Herbert-Siciliano. De
Wardener maakt in de eerste plaats hele mooie, warme elektronica,
met af en toe een knipoog naar kamer- en klassieke muziek.
De openingstrack, ‘Luster’, doet zelfs eerder denken en aan de
duo-projecten van David Sylvian en Holger Czukay. Het nummer begint
met het geluid van zogenaamde cloud-chamber bowls (ik
vermoed een soort van klankschalen), die even later worden
overspoeld door prachtige strijkers. Meteen is de toon gezet voor
iets wat nog het best een “moderne sprookjesplaat” kan genoemd
worden. ‘Automatic’, waarin een hoofdrol is weggelegd voor een paar
speelgoedinstrumentjes, vinden we dan weer op en top múm , net als het onwaarschijnlijk mooie
‘Noises From A Small Planet’, met die uit IJsland weggelopen
baslijn, de clicks en jawel, alweer die fameuze bowls. En de
Wardener houdt het bij voor moderne popmuziek – en zelfs voor
elektronica en indietronics – eerder ongewone instrumenten. Voor
‘Until My Blood Is Pure’ en ‘Hundreds and Thousands’ doet hij een
beroep op het orgel van de St.-Margarethakerk van Putney (of all
places) en twee keer doet hij er iets totaal anders mee. In het
eerste nummer wordt de klank van het orgel vervormd en krijg je een
haast buitenaards, maar knap geluid; in het tweede wordt bewezen
dat een kerkorgel niet noodzakelijk schril, scherp en kil hoeft te
klinken. Een andere opvallende track is zeker ‘Minutia’. Wie dit
heeft gehoord, zal voortaan heel anders aankijken tegen het
fenomeen “de blokfluit”. ‘Wire’ leidt ons rond in de wondere wereld
der snareninstrumenten. Wie zijn ze? Waar komen ze vandaan en
vooral: wat kan je er mee doen?
Het nummer met de meest volle en organische sound is ‘Snowflakes’,
waarin een upright bass zich doorheen een soundscape ploegt van
viool, hoorn, piano, drums, transistorradio’s en cloud-chamber
bowls. ‘Americaca’ is behalve een leuke titel een kort stukje
klankschalengetokkel dat klinkt als de stilte voor een storm, een
ramp of pakweg een aanslag op het grondgebied van een westerse
mogendheid.
Valt er dan echt niks aan te merken op deze plaat? Toch wel,
namelijk dat er maar negen nummers op staan en dat ‘Where I Am
Today’ (deze titel werd overigens bedacht door Dani Siciliano) al
afklokt na drieëndertig minuten. Maar wie zijn wij?
