Lou Reed :: Animal Serenade

Lou Reed speelt op Marktrock, en meteen barstten op ons eigenste en onvolprezen forum de discussies los. De termen "uitverkoop" en "commercieel citymarketingfestival" buitelen over elkaar heen, gecombineerd met waarschuwingen over "dronkemansgebral dat ome Lou zal verstoren". Maar laat ons u geruststellen: als het concert even goed wordt als zijn nieuwste liveplaat, dan wordt het daar op de Leuvense Oude Markt reuze gezellig. Dronkelappen worden wel verzocht ingetogen te zwijgen en géén (wij herhalen: géén) aanstekers boven te halen tijdens "Perfect Day".

Het was niet bepaald de meest klassieke bezetting, waarmee Reed vorig jaar de concertzalen afschuimde: Naast elektrische gitaar en bas bracht hij immers enkel nog een celliste mee en de imposante tweede stem van een zekere Antony. In die intimistische setting bracht hij met de glimlach een dwarsdoorsnede van zijn uitgebreide oeuvre. Voor één keer geen slechtgezinde excessen of andere miskleunen, dus, en een neerslag hiervan mocht dan ook niet ontbreken in zijn toch al uitgebreide en met veel liveplaten gelardeerde discografie. Animal Serenade biedt meer dan waar voor uw geld.

In New York deed Reed blijkbaar wel wat we in Antwerpen al van hem verwachtten: Na de eerste riff van "Sweet Jane" eindeloos te hebben herhaald, legt hij de boel stil met de laconieke mededeling dat hij gewoon wilde tonen hoe je een carrière opbouwt op drie akkoorden. Die hit krijgen we hier dus niet te horen, maar dat wordt later meer dan goed gemaakt, met onder andere "Venus In Furs" en zelfs "Heroin".

Tussendoor krijgen we oudjes van het bejubelde Berlin ("How Do You Think It Feels" en "Men Of Good Fortune") en mag die Antony al een eerste keer vocaal opwarmen, in het prachtige "Tell It To Your Heart". Er mag over het vorige jaar verschenen The Raven dan veel lelijks zijn verschenen, het daaruit opgeviste "Vanishing Act" is ronduit prachtig.

CD 2 begint lichtelijk geweldig, met perfecte uitvoeringen van "Dirty BLVD" (strak), "Sunday Morning" (soezerig als het hoort) en "All Tomorrow’s Parties" (hier heerlijk rammelig). Alsof dat allemaal niets kost, gaat het verder met een ongelofelijke versie van "Call On Me", met Antony in de hoofdrol. Waarna Reed doodleuk negen minuten lang "The Raven" van Edgar Allan Poe op muziek zet. En guess what? Vervelen doet het niet. Op "Candy Says" mag Antony de vocalen volledig voor zijn rekening nemen en stelt Reed zich tevreden met het gitaarspel. Met de prachtige cello van Jane Scarpantoni in de andere hoofdrol, resulteert het in een zeer warme versie van het nummer.

Afsluiter "Heroin" doet onheilsprofeten die schrikwekkende Marktrockvisioenen tekenen helaas alle eer aan: elke keer als Reed iets heviger gaat, meent het New Yorkse publiek het boeltje de vernieling in te moeten klappen. Niettemin alweer een erg sterke versie. Het belooft in augustus een prachtige avond te worden, daar in Leuven. Voor wie niet binnen zal raken, is Animal Serenade alvast een mooi alternatief.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − een =