Once Upon A Time In Mexico




De meerderheid van de overige personages is er nog steeds niet helemaal uit of hij nu echt bestaat of enkel een mythe is, maar Robert Rodriguez’ gitaarspelende wraakengel is in ieder geval al voor de derde keer terug. Na ‘El Mariachi’ en ‘Desperado’ breit Rodriguez een einde aan zijn zwaar door Sergio Leone geïnspireerde Mariachi-trilogie en aangezien ik de beide vorige films best wel kon pruimen, zou ik niet liever willen dan zeggen dat het een waardige laatste episode is. Jammer dus. Er was een tijd toen de regisseur dit soort films voor 7.000 dollar draaide, zich in een rolstoel liet rondrijden om een tracking shot te simuleren en zijn bloed verkocht om aan geld te komen. Met het verstrijken van de jaren en het toenemen van het budget (30 miljoen voor ‘Once Upon A Time’), lijkt Rodriguez zijn touch verloren te hebben. Het is spectaculair, natuurlijk, maar de charme, de humor en de opwinding uit de twee eerste films zijn definitief verloren. Je kijkt ernaar en het wordt hoe langer hoe moeilijker te geloven dat dezelfde persoon hier nog steeds voor verantwoordelijk is.

De nogal vage plot van deel drie draait rond een drugbaron gespeeld door Willem Dafoe, die behoorlijk wat last begint te ondervinden van de kruistocht die de Mexicaanse president tegen hem heeft ondernomen. Samen met een corrupte generaal bereidt hij een staatsgreep voor – de president wordt omgebracht, de generaal neemt, gesteund door zijn troepen, diens plaats in en de drugbaron gaat vrijuit. Simpel.

El Mariachi (nog steeds gespeeld door Antonio Banderas), wordt echter door een bizarre CIA-agent (een showstelende Johnny Depp) ingehuurd om dat plan te verijdelen. En met die set-up zijn we vertrokken voor bijna twee uur, volgestouwd met over-de-top actiescènes, gesjeesde personages in de bijrollen en vrolijk bij de haren gesleurde stunts. Yahoo.

Het gegeven blijft dus identiek aan dat van de vorige delen: één tegen allen en zorg er vooral voor dat je haar niet in de war raakt terwijl je een Mexicaans dorp aan flarden schiet. In ‘El Mariachi’ en ‘Desperado’ wérkte dat wel. Die beide films gingen goed beschouwd helemaal nergens over, maar bestonden uitsluitend omwille van hun stijl, hun gevoel voor ritme en de vlijmscherpe montage die Rodriguez erop nahield. Bekijk bijvoorbeeld ‘Desperado’ nog eens. Heel die film was set-up, meer niet. Tegen de tijd dat daar een pistool afgevuurd werd, hadden we al een ellenlange serie close-ups gekregen, we zagen het zweet langzaam over Banderas’ voorhoofd biggelen, we zagen zijn ogen bewegen zodra er iemand een onverwachte beweging maakte of er ergens een deur openging, en zo ging dat maar voort. Wanneer het geweld dan toch losbarstte, knetterden die scènes met de opgehoopte energie die plots vrijkwam en Rodriguez plakte ze meesterlijk aan elkaar, zodat het geweld het air van een ballet kreeg – na John Woo was er niemand die een vuurgevecht zo gracieus in elkaar kon steken.

Dat was toen, dit is nu. Ook deze film gaat nog steeds helemaal nergens over, dat is niet veranderd, maar ditmaal is de set-up verdwenen. Neem een actiescène vroeg in de film, waarin Banderas en zijn grote liefde Salma Hayek onverwacht uit hun bed worden geknald door stoute meneren met wapens en persoonlijkheidsproblemen. Het idee achter die scène is briljant, op zijn eigen manier: Banderas en Hayek zijn met een ketting aan elkaar gehandboeid en ze slingeren zich van de vijfde verdieping naar beneden, terwijl ze uiteraard continu beschoten worden door hun belagers. Leuk, maar die scène wordt niet opgebouwd – het gebeurt gewoon, die kerels (die uiteraard nog geen olifant zouden kunnen raken van op een meter afstand) vallen daar binnen en hop, we zijn vertrokken. De spanning die in ‘Desperado’ zo vakkundig werd opgebouwd door middel van die typische Leone-stijlgrepen, is hier volkomen afwezig, vervangen door rechtoe rechtaan actie. En voor dat soort van actie hebben we Rodriguez niet nodig, er zijn meer dan genoeg andere regisseurs die ons dat kunnen geven.

Bovendien zaten er een aantal bizarre elementen in ‘Once Upon A Time’, die verdacht deden denken aan wat de regisseur eerder deed in ‘Spy Kids’ – wanneer we Johnny Depp een kunstarm van z’n lichaam zien trekken, waarachter z’n echte arm schuilgaat, lijkt het wel alsof het universum van die kinderfilm plots dat van de ‘Mariachi’-films is binnengevallen. Ik hield wel van de ‘Spy Kids’ (in ieder geval van de eerste twee), maar je moet ze niet door elkaar gaan haspelen. ‘Once Upon A Time’ werd, naar goede gewoonte, weer bijna uitsluitend door de regisseur gemaakt: Rodriguez regisseerde, schreef, monteerde, filmde, componeerde de muziek én is één van de producers. Als er ooit een film een individuele uitstraling had moeten hebben, dan is het deze wel – vreemd dan hoe afwezig Rodriguez hier lijkt, alsof er niet met z’n gedachten bij was. Misschien heeft het hoge werktempo dat de man er op nahoudt er wel wat mee te maken. In de VS verschenen ‘Spy Kids 3’ en ‘Once Upon A Time’ nog geen zes maanden na elkaar.

Hier en daar zitten er wel een paar interessante elementen in de film – Johnny Depp is een genot om naar te kijken en speelt Banderas zonder enige moeite naar huis. In één scène zien we hem met een pakweg tienjarig jongetje over straat lopen, wanneer Depp z’n broek openritst en vraagt: ‘Ever seen one of these?’ Maak u geen zorgen, hij haalt een pistool tevoorschijn. Maar het zorgt wél voor het grappigste moment uit de hele film, hoe ziekelijk het ook is.

Misschien ligt het probleem wel bij het budget – Rodriguez is begonnen als low budget filmmaker, die niets anders in handen had dan een camera, veel goeie ideeën en een paar rudimentaire hulpmiddelen om de twee te combineren. Hoe meer geld hij krijgt, hoe minder leven en creativiteit er in z’n films zit. Geef die man 7.000 dollar en laat hem opnieuw beginnen, hup!

http://www.sonypictures.com/movies/onceuponatimeinmexico/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × twee =