Runaway Jury




Win hier
tickets voor ‘Runaway Jury’ !

Sommigen vinden het moeilijk om te verklaren waarom de romans van
John Grisham zo’n populariteit genieten – gek, aangezien de reden
eigenlijk heel simpel is: je neemt een voor de hand liggende,
actuele sociale problematiek waar de tijdschriften en kranten vol
van staan, je zoekt een manier om daar een rechtszaak rond te
spannen et voilà: instant drama. Water toevoegen, klaar in vijf
minuten, en achteraf meteen vergeten. Die formule werkte met
milieuvervuiling (‘The Pelican Brief’), recht op zelfverdediging
(‘A Time To Kill’), de doodstraf (‘The Chamber’), én malafide
verzekeringsmaatschappijen (‘The Rainmaker’). In de roman ‘Runaway
Jury’ pakte hij de tabaksindustrie aan. Sinds 1996, toen het boek
verscheen, hebben we echter zoveel jurudische procedures gezien
tegen tabaksgiganten, dat het winnen van een zaak tegen hen
nauwelijks nog een onmogelijke prestatie lijkt. Voor de film keert
men zich dan ook naar dat andere stokpaardje van
liberaal/conservatief dispuut: wapens.

Dylan McDermott vergast ons op een klein cameootje als Jacob
Woods, een zakenman die genadeloos wordt neegeknald door een
ex-werknemer van z’n kantoor, die z’n ontslag niet kan verkroppen.
Een jaar later spant zijn weduwe een proces aan tegen de
wapenfabrikant die het pistool maakte waarmee haar man werd
vermoord, aangezien die medeschuldig zou zijn aan zijn dood. Ze
wordt hierin bijgestaan door Wendell Rohr (Dustin Hoffman), een
sympathieke, idealistische advocaat die een precedent wil scheppen
door de wapenindustrie verantwoordelijk te stellen voor wat er met
hun producten gebeurt.

De tegenpartij huurt echter de meedogenloze, aalgladde
jury-expert Rankin Fitch (Gene Hackman) in. Fitch is iemand die
louter aan de hand van het joggingpak dat een mogelijk jurylid
aanheeft, kan beslissen wie die persoon is, wat z’n politieke
overtuigingen zijn, of hij al dan niet gelovig is en hoeveel
vullingen hij in z’n tanden heeft. Maar toch neemt hij liever het
zekere voor het onzekere, en hij start een high-tech surveillance
eenheid op, waarmee hij de uitgekozen juryleden bespioneert en
volledig doorlicht om toch maar aan de perfecte jury te komen voor
zijn zaak. De advocaat voor de verdediging (Bruce Davison in een
nogal ondankbare rol), heeft weinig anders te doen dan zijn bevelen
op te volgen en niet over z’n woorden te struikelen.

Maar er is nog een joker in het spel: John Cusack is Nicholas
Easter, een specialist in videospelletjes die aanvankelijk alles
doet om onder zijn burgerplicht uit te komen, maar toch in de
wapenzaak moet jureren. Langzaam maar zeker wordt echter duidelijk
dat ook hij z’n eigen agenda heeft.

‘Runaway Jury’ is niet de eerste film die ons komt melden dat
het juridisch systeem niets meer is dan een spel zonder vaststaande
regels, waarin corruptie onder de rechters en advocaten welig
tiert. Als er ooit al recht geschiedt in een Amerikaans
gerechtsgebouw (of in één dichter bij huis), dan is dat ofwel
louter toeval, ofwel te danken aan het idealisme van een enkeling.
Niet veel nieuws onder de zon dus, hoewel het opzienbarend is hoe
vér men volgens de visie van deze film wel gaat opdat dame Justitia
haar benen toch maar zou spreiden voor wie met haar swingen wil: de
schaamteloze manier waarop Hackman de juryleden, de advocaat van de
tegenpartij en zelfs de rechter begluurt, tart vaak alle
verbeelding, en het ondergrondse, hoogtechnologische
commandocentrum waar hij de plak zwaait, roept verdacht sterke
herinneringen op aan het labo van Q uit de Bondfilms.

En ik geloof er niks van. ‘Runaway Jury’ is één lange
aaneenschakeling van onwaarschijnlijkheden en ongeloofwaardigheden,
die erop ontworpen is om één van de allerbelangrijkste, meest
relevante problematieken in de hedendaagse samenleving (vooral de
Amerikaanse), te banaliseren tot het niveau van een doorsnee
weekend-thrillertje. Nog buiten de overdreven manier waarop
Hackmans personage wordt afgeschilderd als de J. Edgar Hoover van
het rechtssysteem, is heel de plot gefundeerd op het idee dat één
man een hele groep anderen à la minute van mening kan doen
veranderen, blijkbaar alleen omdat hij het zegt. En dat hij zich,
schijnbaar naar wens, kan laten oproepen om in de jury te zitten
voor nét die bepaalde zaak die hem interesseert. Naar het einde toe
krijgen we bovendien een finale plotwending, die u met een beetje
logica al vanaf het begin op uw sokken had kunnen voelen aankomen.
Ik viel in ieder geval niet plat achterover van verbazing.

Let eens op een scène aan het begin van de film, waarin John
Cusack de mysterieuze dame Rachel Weisz ontmoet in een winkeltje,
ergens in de Latin Quarter van New Orleans. Aanvankelijk een weinig
opvallend moment, maar probeert u zich die scène nog eens voor
geest te halen nadat u de film gezien hebt: ze bevat plots geen
enkele logica meer. En dat is kenmerkend voor de hele film: op het
moment zelf líjkt het logisch, en u wordt niet verondersteld om
uzelf achteraf vragen te stellen die die oppervlakkige logica
zouden kunnen doorprikken.

Gary Fleder, ook al verantwoordelijk voor ‘Kiss The Girls’ en
‘Don’t Say A Word’ (wàt een
referenties), filmt op een relatief conventionele manier, waarin
het opvallend is hoe weinig we te zien krijgen van New Orleans,
nochtans geen onfotogenieke locatie. En hij slaagt erin om acteurs
als Luis Guzman en Jeremy Piven verloren te laten lopen in weinig
betekenende bijrolletjes. Een acteur als Guzman in je cast hebben,
en er dan niks mee doen – dàt is misdadig.

Het zijn evenwel enkel de acteurs die nog enigszins de moeite
waard zijn in dit vehikel. Hackman heeft de meest opmerkelijke rol,
en mag leuke one-liners debiteren zoals: “In elk proces, is er één
kant die verliest. Niet de mijne.” Cusack en Hoffman zijn gewoon
zichzelf en maken ervan wat ervan te maken valt, maar het is vooral
Rachel Weisz die hier voor een aangename verrassing zorgt: de film
lijkt eindelijk een beetje tot leven te komen wanneer ze in beeld
is, begint een beetje te knétteren, zoals hij anders nooit
knettert.

Volstrekt onmemorabele Grishamverfilming nummer 666 is hiermee
alweer de revue gepasseerd. De spanning tot de volgende verschijnt
is vooralsnog draaglijk.

http://www.runawayjurymovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =