Het is zover: de dames van Hole — Courtney Love en bassiste Melissa Auf der Maur, komen om de beurt naar buiten met hun solodebuut. Bij de vorige update kwam u al te weten wat we bij goddeau vonden van het wisselvallige America’s Sweetheart, deze keer melden we u het heuglijke feit dat Auf der Maurs titelloze debuut het veel beter doet.
Melissa Auf der Maur waren we eerlijk gezegd een beetje uit het oog verloren na de laatste tournee van de Smashing Pumpkins in 2000, maar nu ze de stilte eindelijk doorbreekt lijkt het wel alsof het met de bedoeling is om in de steriele boel van de rockregionen eens duchtig keet te schoppen. Haar debuut bestaat uit songs die ze over de duur van enkele jaren geschreven heeft, en enkele inspirerende samenwerkingen met ondermeer Josh Homme en oude kameraad Steve Durand.
Dragend element voor bijna alle nummers is een bas met de poten van een goede oude Brabander, niet onlogisch voor mevrouw Auf der Maur natuurlijk, hoewel de cdhoes laat zien dat háár benen wel degelijk van andere makelij zijn. Met die gepantserde bas vliegt opener "Lightning Is My Girl" er direct puntig en beenhard in. "Een goede dag, ik kom tegen uw schenen stampen", dat is de attitude, en voor je het goed en wel beseft krijg je een drietal schenenbrekende topnummers te incasseren. Auf der Maur stampt goddelijk in het rond, en wij stampen vrolijk mee, als voor een ritueel dat dringend in hergebruik moest geraken.
Ook de eerste single "Followed the Waves" hoort bij die schenenbrekers: rockende bombast, een ritmesectie die niks doet dan monsterlijk lekker dreunen, gitaren opgehoopt als een berg vuil ondergoed, en de mevrouw die de lakens uitdeelt. "Real A Lie" vervolledigt het drietal met melodieën als de bij beste nummers van het laatste Hole-album. "Head Unbound" stompt gedreven verder maar zorgt tegelijkertijd voor een adempauze en zodoende dus ook voor wat afwisseling. "Taste You" bouwt gedurig op naar een refrein van een verfrissende zoetheid.
Opnieuw flink in de lijn van Holes Celebrity Skin is sappige vrucht "Beast of Honor", terwijl "I’ll Be Anything You Want" op een typisch Josh Homme-gitaarriffje drijft. Het geheel heeft een gezellige lacherigheid die veel opnameplezier verraadt. Daarna komt Auf der Maur weer genadeloos met die moker aanzetten voor het soevereine hoogtepunt van het album: "My Foggy Notion", een reïncarnatie van Magnapop gemengd met L7.
Het gaat dan weer even rustiger voor "Would If I Could", en het op piano steunende "Overpower Thee" (ook met Josh Homme), het enige nummer van het album dat een beetje overbodig lijkt. Opnieuw hard en overweldigend is knaller "Skin Receiver" dat met zijn galopperend gitaarloopje ons vreemd genoeg enorm aan de standaardriffs van Jon Schaffer (van metalact Iced Earth) doet denken – schrijf die gelijkenis echter maar volledig op ons conto. "I Need I Want I Will" sluit het zaakje ietwat episch en met de nodige grandeur af.
Melissa Auf der Maur stapt met haar solodebuut niet enkel uit de schaduw van haar ex-bandleden en andere alternatieve gitaaracts, ze zet prompt een hele garde rockers in háár schaduw. Alles zit perfect op zijn plaats in dit album, de nummers knetteren lekker tegen elkaar aan, en ook de productie van Chris Goss draagt een aardig steentje bij: het geluid is gestroomlijnd en gespierd als Griekse godinnen. We noteren alvast een serieuze kandidaat voor onze top tien van 2004. En dat kunnen we van Courtney niet zeggen.
