Een recensie van The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band With Choir-plaat aansnijden zonder het over die almaar uitdijende naam te hebben is wat men in zakenkringen een uitdaging noemt. Maar hoe begint een mens in godsnaam anders over een cd waar vier instrumentale tracks op staan waar nu ook zang aan is toegevoegd?
Je zou het kunnen hebben over de onmogelijkheid postrock te bespreken. Over het onvermogen van de taal instrumentale sferen te vatten en hoe de aanwezigheid van een frontmens middels verstaanbare — en hopelijk zinnige — teksten daar aan kan verhelpen. En hoe al die symfonieën die zich op gemiddeld een kwartier ontplooien zich al dan niet crescendo naar een finale werken. Wat hier minder het geval is dan bij moedergroep (twee derde ervan speelt ook bij The Silver Mtf. Zion) Godspeed You! Black Emperor.
Nog een invalshoek: de cd wordt gepresenteerd als een dubbelalbum, met vier plaatkanten. Met elk hun geweldige titel die in ware Godspeed-traditie beelden oproepen van desolate stadslandschappen, zoals ook de muziek dat doet. Prachtig is het lamento "Babylon was built on Fire/Starsnostars". Het soort muziek waarbij je zwart-witdocumentaires-met-hier-en-daar-een-stuk-kleur-accent over een stukgeschoten Beiroet wilt zien. Voor ons geestesoog zien we een klein jongetje een steen werpen in een stad die tot ruïne is verworden.
"This Is Our Punkrock", heet de nieuwe Silver Mt. Zion, en dat is een boude maar accurate stelling. Verwacht echter geen speeksel in uw gezicht, dit is punk in de zin van: "liever klein dan groot, als we maar geen zaken moeten doen met het establishment.". Geen "E.M.I. Unlimited Edition" dus, maar als er heden ten dage iets het ware punkgevoel benadert is het wel een andersglobalistische ingesteldheid als die van deze heren.
We zouden ook het prachtige artwork kunnen vermelden van deze constellation-uitgave, net zoals dat van de nieuwe Do Make Say Think. Plaat na plaat releaset dit kleine en fijne label uit Canada cd’s in een mooi verzorgd kartonnen hoesje dat tijden langer meegaat dan de meeste jewel-cases. Al moet je er ook niet gek mee gaan doen: onze versie van Pearl Jam’s Vitalogy (uit december 1994) ziet er al serieus gehavend uit.
Het moeilijkste van al is echter de kort-maar-krachtige, met-de-deur-in-huis-vallende benadering: wat vinden we nu van dit plaatje en hoe smijten we dat er meteen zo eloquent mogelijk uit? Toen we de eerste keer het schijfje in de cd-speler plaatsten vloog het er halfweg opener "Sow some Lonesome Corner So Many Flowers Bloom" met zijn "Sol Fa La La"-ende koor al uit. Als achtergrond bij een lasagne is het niet echt geschikt. Des avonds wint het plaatje echter veel aan sfeer: dit zijn de ondertussen bekende orchestrale rock-meets-klassiekstukken die het vooral moeten hebben van crescendo’s en een spel met dynamiek. Het vergt meer aandacht dan het gemiddelde Kylie-werpsel, maar eenmaal de stukken bekender worden groei je er in. Dit is geen uitschieter wat betreft postrock, maar het houdt wel de eer hoog in een genre dat soms ook erg amorfe dingen kan voortbrengen.
We moeten u natuurlijk ook melden dat de toevoeging "With Choir" in de groepsnaam slaat op het feit dat stemmen op deze plaat toegestaan zijn. Niet dat het — op enkele uitzonderingen na — om verstaanbare heldere teksten gaat: stemmen zijn instrumenten. De vocale inbreng is een nieuw element dat het bekende recept spannend houdt. Maar wacht: we gingen het toch niet over de groepsnaam hebben? Damn!
