Death Cab For Cutie :: Transatlanticism

Bij wijze van definitie vertelt ondergetekende wel eens dat goddeau het soort muziek behandelt dat geschikt is voor de laatste vier uur van de zondag op Studio Brussel: eerst de betere gitaren in RockBottom, daarna zwelgen in de weemoed van Duyster. Wie had kunnen denken dat Benjamin Gibbard van Death Cab For Cutie net dezelfde combinatie in gedachten had voor Transatlanticism?

Aan deze kant van de oceaan is Death Cab For Cutie nauwelijks gekend. Wie er al van hoorde, was op de groep attent gemaakt door de samenwerking van zanger-songschrijver Benjamin Gibbard met Dntel op "(this is) The Dream Of Evan And Chan". Net als wij, laten we daar vooral eerlijk in zijn.

"(this is)…" leidde tot het behoorlijk fabelachtige debuut van The Postal Service, maar dat bereikte niet zijn volle commerciële potentieel. Tamborello en Gibbard terug naar af dus, hoewel The Postal Service zeker niet begraven is. Er komt een tweede album, dat is zowat beloofd. Maar eerst maken de heren tijd voor een nieuwe Dntel en een Death Cab for Cutie, die nu met Transatlanticism al in de winkel ligt.

De laatste vier uur van de zondagavond, hielden we u daarnet voor, en dat wil zeggen: zowel het toegankelijke "New Year" en "We Looked Like Giants" als de spaarzame troebadoernummers "Lightness" en "Passenger Seat". Transatlanticism werd gelukkig geen gespleten bedoening en popnummers passen er naadloos naast spaarzame piano-ballads. Dit is een plaat die vooral excelleert in schitterende songs.

Wij sommen voor u op: opener "The New Year" met zijn knallend begin, het gemoedelijke "Title And Registration" en het luchtige "The Sound Of Settling". Dat laatste klinkt vrolijk, maar is eigenlijk de schommelstoelmijmering van een late twintiger die langzamerhand inbindt. "And I’ll sit and wonder of every love that could have been if I’d only thought of something charming to say/this is the sound of settling", klinkt het en ten huize ons wordt eens instemmend geknikt.

Hoogtepunt is de titeltrack: een tragedie van een kleine acht minuten met een epische finale. "I need you so much closer", mijmert Gibbard en smekend klinkt het "so come on". Een aangename rilling rept zich over onze ruggengraat, één die terugkeert bij "Death Of An Interior Decorator". Met "We looked Like Giants" en "A Lack Of Color" wordt op datzelfde hoog niveau afgesloten.

We zijn wat snel over de eerste nummers gegaan, maar dat is enkel uit plaatsgebrek. Beter dan ook die lyrisch te omschrijven dienen we u immers nog op de teksten van Gibbard te wijzen. Vergeet het dagboekrandje dat zijn Postal Serviceteksten hadden, hier weet hij steeds een emotioneel niveau te bereiken zonder het occasionele tenenkrullen dat er op bij dat zijproject wel eens bij was. Met trefzekere beelden schetst hij de invloed die afstand op een relatie kan hebben.

Death Cab For Cutie zal de kloof tussen de Verenigde Staten en Europa niet dichten, desalniettemin is het een geruststellende bevestiging dat er ook goeie Amerikanen bestaan. Transatlanticism is een érg warm plaatje, uitermate geschikt voor de herfstdagen. En de laatste vier uur van de week, selbstverständlich.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 5 =