The Matrix :: Revolutions




Ergens in de tweede helft van ‘The Matrix: Revolutions’, wordt
ons verteld hoe agent Smith, nog steeds gespeeld door de immer
stoïcijnse en immer meer gekloonde Hugo Weaving, de Matrix om zeep
dreigt te helpen. Mijn eerste verdachten voor die misdaad, waren
daarentegen de broertjes Wachowski, die een uitstekende actiefilm
zonodig moesten verpesten met twee inferieure vervolgen. Vond ik
‘Reloaded’ al lichtelijk kut, in
‘Revolutions’ doen ze de peren er nog bij. Smakelijk.

Nadat Neo (Keanu “woody” Reeves) aan het eind van deel twee te
horen kreeg dat hij plausibiliteit van een anomalie in de Matrix
was en van pure alteratie eigenhandig een stel sentinels tegenhield
(hoe zou je zelf zijn?), vinden we hem aan begin van deel drie
terug in coma. Zijn lichaam bevindt zich in de echte wereld, zijn
geest in een mysterieus station tussen de Matrix en de realiteit,
en zijn acteertalent… Wie weet?

Met de hulp van het, zoals gebruikelijk, onbegrijpelijke
wijsheden wauwelende en onophoudelijk koekjes aanbiedende Orakel,
gaan Morpheus en Trinity op zoek naar de Merovingian om hem te
bevrijden.

Ondertussen ligt Zion zwaar onder aanval van het kwart miljoen
Sentinels dat klaar staat om het te vernietigen. Neo en de zijnen
zullen noodmaatregelen moeten treffen om de totale vernietiging van
het menselijk ras te voorkomen.

Noodmaatregelen zijn helaas echter niet voldoende om het
onsamenhangende, van elke vorm van spanning of suspense gespeende
rommeltje te redden dat ‘Revolutions’ heet. Wie had gedacht dat we
na de soms verwarrende, in zeer snel afgeraffelde “computer-speak”
verklaarde plotwendingen van ‘Reloaded’ eindelijk een paar
allesverklarende antwoorden zouden krijgen, kan net zo goed
thuisblijven. Deze derde Matrix-film verdrinkt immers in een
terminale overdosis quasi-filosofische mumbo-jumbo die er
schijnbaar op ontworpen is om zeer intelligent te klinken, zonder
daarmee echter helderheid te brengen in het vrijwel onontwarbaar
kluwen van personages, technologische snufjes en plotlijnen.
‘Revolutions’ speelt daarmee hoofdzakelijk voor een publiek van
reeds bekeerden, die de beide vorige films uitgebreid hebben
geanalyseerd, de spelletjes hebben gespeeld en zich zodoende hebben
binnengewerkt in de mythologie van de films. Voor het overige zal
mij benieuwen of een gewone, casuele filmganger achteraf precies
zal kunnen uitleggen wat er allemaal gebeurd is en waarom. Ik kon
dat althans niet. Ik weet dat alleen dat voor zover ik het wél
begrijp, het me geen barst kan schelen.

De Wachowski’s hebben van ‘The Matrix’ een potpourri aan
filosofische invloeden gemaakt, haastig door elkaar gehaspeld om
een intellectueel elan te geven aan een serie die in essentie nog
steeds niet meer is dan actiecinema. Het resultaat is dat de beide
sequels niet intelligent overkomen, maar pretentieus. Niet
stimulerend complex, maar ergerlijk onsamenhangend.

Nog afgezien van de slecht aangepakte inhoud van de film, zijn
er de dialogen, die regelmatig om te huilen van miserie zijn. Neo
en Trinity verzekeren elkaar van hun liefde in bespottelijke
bewoordingen, wat aanleiding geeft tot een monoloog van Carrie-Anne
Moss die zo aarsvernauwend genant is, dat ze zich zelfs kan meten
met de beruchte Zion-speech van Morpheus uit ‘Reloaded’. Met dergelijke teksten is het
geen wonder dat de acteurs een beetje verloren lopen tussen al het
CGI-geweld. Reeves begint steeds meer gelijkenissen te vertonen met
die hark die deze week in aanbieding staat bij de Gamma, Moss en
Laurence Fishburne doen gewoon hun ding en proberen hierbij nooit
in de lach te schieten. De enige die wél enigszins wist te
verrassen, was Ian Bliss als Bane, de door agent Smith overgenomen
Zioniet. Bliss schept er een zichtbaar genoegen in om de ticjes en
maniërismen van Hugo Weaving te imiteren, en vormt daarmee de enige
bron van humor in de hele film. Misschien heeft Monica Bellucci het
nog wel het best bekeken: als Persephone heeft zij, voor zover ik
me nu voor de geest kan halen, geen enkele regel tekst te zeggen.
Maar wàt een décolleté!

Ja, hoor ik u al zeggen, maar de actiescènes dan? De speciale
effecten? Wel, het zal wel aan een fout in de Matrix liggen, maar
het déjà-vu gevoel was bijzonder groot, deze keer. De aanval op
Zion is, bij afwezigheid van een degelijke plot of reële
personages, enkel zoveel lawaai en stroboscopisch geknetter op het
scherm. Opwinding of verwondering komen er niet bij kijken, hooguit
een afstandelijk gevoel dat de hard drive weer overuren gedraaid
moet hebben om deze aanklacht tegen de overmatige afhankelijkheid
van hard drives te realiseren. Na tien minuten begint de verveling
toe te slaan.

Het climactische gevecht tussen Neo en Smith bevat méér leven,
maar het blijft een zoveelste, opgeblazen en veel te lang
uitgerokken reprise van wat we in beide vorige delen al gezien
hebben. In de eerste ‘Matrix’ was het verwonderlijk dat die twee
daar in de lucht een gevecht aan het afhandelen waren. Nu kijk je
ernaar, en je denkt gewoon… Tja… Daar hangen ze weer.

Het goeie nieuws is dat we er nu ook vanaf zijn. De Wachowski’s
mogen beginnen denken aan een andere van de pot gerukte mythologie
waarmee ze de mensen half gek kunnen maken, en wij mogen proberen
te vergeten dat er ooit sequels zijn gekomen op die uitzonderlijke
actiefilm uit 1999. Free your mind. Bewaar uw kostbare
hersencellen en centen voor een film die beide waard is.

http://whatisthematrix.warnerbros.com/

Lees de bespreking van de
originele soundtrack van ‘Matrix Revolutions’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × twee =