Zo degelijk en goed gemaakt als de vierde (en laatste?) episode in de John Wick serie was, zo zwak en flets is deze spin-off waarmee de reeks ook definitief de overstap maakt naar de status van franchise. Wick zelf legt het loodje aan het eind van aflevering vier, maar door deze Ballerina te situeren tussen die gebeurtenissen en die van het voorafgaande Parabellum, is er de optie om de fans te plezieren en Keanu Reeves (evenals een aantal anderen) uiteraard toch even te laten opdraven.
Evenwel is dit in de eerste plaats een film over een nevenpersonage, met name Eve (nu gestalte gegeven door Ana de Armas), een ballerina die al heel even (heel heel even) te zien was in deel drie en wiens achtergrond we hier verder uitgediept krijgen. Stel u daar niet te veel bij voor, de wraakplot is doorzichtig en doet vooral wat een John Wick-film niet moet doen: onnodige dramatische ballast toevoegen. De reden dat de door Chad Stahelski afleveringen redelijk tot behoorlijk werkten, was dat het extreem hoge tempo erin slaagde om verveling op afstand te houden (naar verluidt nam Stahelski trouwens een aantal gevechtsscènes opnieuw op nadat de producenten allesbehalve onder de indruk waren van de versies die nieuwe roerganger Len Wiseman afleverde). In Ballerina ligt precies dat tempo een pak lager en dat doet de film geen goed. We kijken immers naar dit soort prenten voor de al dan niet creatieve enscenering van knokpartijen, niet om de personages te horen zeuren over hun trauma’s.
Mochten de vele variaties op “supermoordenaar-schakelt-in-haar-eentje-een-half-leger-uit” echt iets te bieden hebben, dan waren de talloze inzinkingen wellicht nog te vergeven geweest, maar helaas is wat we te zien krijgen vooral opgewarmde kost uit de eerdere titels. Zowat elk wapen dat Wick ooit gebruikte, passeert opnieuw de revue en de paar nieuwe ideeën die toegevoegd worden (borden uit de keukenkast en vlammenwerpers in een knipoog naar de James Cameron-klassieker Aliens) leveren niks boeiends op, tenzij dan in de beste scène uit de hele film waarin een in het nauw gedreven Eve enkel een kist met handgraten ter beschikking heeft om haar tegenstanders uit te schakelen.
Voor het overige oogt en voelt Ballerina (hier en daar onder de titel From the World of John Wick: Ballerina) als het soort goedkope pastiche dat je zou verwachten op een streaming service, niet bedoeld voor het grote scherm, wel om kijkers voldoende herkenbare troep voor te schotelen die vaagweg doet denken aan bestaand beter werk. Het valt uiteraard te bezien hoe deze flauwe actiekanjer zal scoren aan de kassa, maar kwalitatief gezien was de rechtlijnige maar effectieve John Wick-mythologie proberen inpassen in een soort “geïntegreerd universum” in ieder geval een bijzonder slecht idee.
