Anathema is één van die bands die in het verleden al veel lof oogstten, maar nog steeds op het verdiende succes zit te wachten. Met hun nieuwe cd A Natural Disaster heeft de muziekliefhebber weer een reden bij om de Liverpoolse band te leren kennen.
Talent heeft Anathema altijd al gehad, maar hun commercieel minder aantrekkelijke beginperiode als — overigens uitstekende — Doom/Goth-metalband durft mensen nogal eens afschrikken. Na het vertrek van zanger Darren White werd het metalgehalte van de groep echter direct heel wat minder, en de eerste neerslag van dat proces was het prachtige album Eternity. De opvolger daarvan was geen stap vooruit, maar ineens een kilometer of drie: Judgement was een plaat die alleen Pink Floyd (mét Roger Waters weliswaar) ook had kunnen maken.
De muzikale verpakking van Anathemas albums bleef veranderen, de absolute klasse ervan zeker niet. Na Judgement volgde A Fine Day To Exit, een plaat die niet alleen schitterde in muzikale texturen en verscheurende arrangementen, maar die, tot verrassing van heel wat fans, qua klank meer bij de sfeer van de laatste werken van Soundgarden en Radiohead aanleunde dan het Floyd-geluid van Judgement. Met hun nieuwe en vrij experimentele album zal Anathema ongetwijfeld weer enkele mensen laten fronsen.
Maar dat deden de vorige albums dus eigenlijk ook. Anathema — met als centrale krachtbron het broederduo Vincent en Danny Cavanagh — maakt geen muziek die je de eerste vijf luisterbeurten bij de kraag pakt. Na die eerste zoektochten groeit de kracht van Anathemas muziek echter steevast door tot magistrale proporties, en dat is ook het geval bij A Natural Disaster. De plaat is opnieuw ’anders’, niet gewoon ’anders’, maar ’anders’: ’anders’ van het voorgaande werk van de groep, ’anders’ dan andere groepen, volledig genre- en stijlvrij, alsof Anathema een genre en stijl op zich is.
Veruit het minst diepdroeve album van de groep tot op heden, leunt A Natural Disaster lichtjes aan bij de sferische klankschilderingen van bijvoorbeeld Air, maar dan gecombineerd met de epische opbouw die typisch is aan progressieve rock. Openingsnummer "Harmonium" maakt dat al onmiddellijk duidelijk, met Vincent Cavanagh die Tom Yorke-ish (maar zonder de falsetstem) over flarden muziek heen zingt en waarbij de uitbarsting ruim 2 en een halve minuut op zich laat wachten.
Sinds A Fine Day To Exit neemt het toetsenwerk van Les Smith een prominentere plaats in in de songs van Anathema, en dat is hier op "Balance", met geweldig drumwerk, goed te merken. Het nummer vormt een sferisch duo met "Closer", een interessant en meeslepend experiment met computer voice dat overloopt van climaxmomenten. Daarop volgt een rustpunt met de eerste minuten van "Are You There?" dat op de Music For Nations website te downloaden is als een prima aanwijzing voor de richting die Anathema met dit album uitgaat.
"Pulled Under At 2000 Metres A Second" is veruit het hardste nummer van A Natural Disaster en doet denken aan de machtige gitaargeluiden van Judgement. Het luidt tegelijkertijd een bijzonder breekbare tweede helft van het album in. Daarin wordt de titeltrack niet door Vincent Cavanagh maar grotendeels door een vrouwenstem gezongen. Het nummer krijgt zo iets van de giftigheid van "My Curse" (met Marcy Mays) van de Afghan Whigs en dat sluimerende geweld komt na de naaktheid van "Electricity" uiteindelijk tot uitbarsten in de finale van de instrumentale afsluiter "Violence".
A Natural Disaster plaatst Anathema nogmaals verstevigd tussen groepen zoals Pink Floyd in de Waters-periode en TOOL die via een monumentale (levens)visie hun muzikaal talent maximaal kunnen laten ontplooien. Go get some.
