Dark Blue


Niet te geloven, maar in deze lange, warme zomer van 2003,
waarin de films al van geluk mogen spreken als ze de
middelmatigheid benaderen, hebben we eindelijk nog eens een goeie
film binnengekregen. Geen geweldige, wel een goeie. ‘Dark Blue’ is
een hard-boiled misdaaddrama over corrupte flikken, koelbloedige
moordenaars en rellen in de straten van Los Angeles. Dat verhaal
hebben we al wel eens eerder gezien, akkoord, maar het is alweer
een tijdje geleden, én het wordt zo goed in elkaar gestoken dat het
moeilijk wordt om je er lang druk over te maken.

Kurt Russell speelt Eldon Perry, een harde politieagent die zijn
leven doorbrengt met een fles in de éne hand, een revolver in de
andere, en steeds een baardgroei van twee, drie dagen op z’n
gezicht. Samen met zijn partner, groentje Bobby Keough (Scott
Speedman), knapt hij regelmatig klusjes op voor hun overste, Jack
Van Meter (Brendan Gleeson). Af en toe vallen daar doden bij.

Na een gewelddadige overval op een drankwinkel krijgen Perry en
Keough van Van Meter opdracht om twee ex-bajesklanten die niets met
de zaak te maken hadden, op te gaan pakken. Om de zaak zo snel
mogelijk af te kunnen sluiten, zou het het beste zijn indien de
valse verdachten hun arrestatie niet overleefden. De reden: de ware
schuldigen zijn verklikkers voor Van Meter.

In doorsnee drama’s over corruptie binnen de politie zouden we
op dit punt een scène krijgen waarin Van Meter op Perry in zou
moeten praten, hem verzekeren hoe dit “voor het grotere goed” is en
een klein onrecht beter is dan een groot. U kunt zich die scène ook
wel inbeelden. Maar hier krijgen we ze niet – Perry neemt de klus
aan, hoeft er niet eens over na te denken.

‘Dark Blue’ werd gebaseerd op een verhaal van James Ellroy,
auteur van de roman ‘LA Confidential’, en dezelfde gevoeligheden
zijn ook hier terug te vinden. We krijgen een film noir voor onze
tijd, waarin zowat alle personages op een bepaald punt hun ziel
verkocht hebben en niemand nog enige notie heeft van wat de wet
betekent of wat een moreel standpunt inhoudt. Het oorspronkelijke
verhaal speelde zich af tijdens Watts-rellen in 1965, maar voor
deze film werd de actie overgeplaatst naar 1992, vlak na de
vrijspraak van de vier agenten die Rodney King voor het oog van de
camera tot pulp sloegen. Ellroy-adepten zullen dat allicht verraad
aan het origineel vinden, maar zonder dat verhaal gelezen te
hebben, kon ik er wel inkomen hoe de recentere setting helpt om een
eigentijds gevoel te geven aan het verhaal. Corrupte agenten
bestaan nu nog, en de rellen van ’92 zullen allicht langer nagalmen
bij een hedendaags publiek.

Goed bekeken heeft regisseur Ron Shelton met ‘Dark Blue’ een
film gemaakt die bulkt van de clichés: de oudere flik die zijn
jongere collega een opleiding geeft in vuile trucs en
onrechtmatigheden. De verwaarloosde echtgenote en zoon die op een
mooie dag gewoon met de noorderzon vertrekken. De rechtschapen,
eerlijke hogere officier die gewoon zit te wachten op een kans om
onze anti-held het vuur aan de schenen te leggen. Zelfs het einde
(vooral het einde), zal heel wat mensen bekend in de oren klinken.
Maar het punt is dat Shelton die clichés op een verrassend
effectieve manier weet te gebruiken. Hij geeft de hele film zo’n
ongelooflijke energie en schwung mee, dat de clichés eigenlijk
nauwelijks opvallen omdat het geheel zo snel voorbij flitst. En wat
dat einde betreft… Afgezaagd is het wel, maar dit tenminste één
film waarin het hoofdpersonage geen enkele andere keuze had, geen
enkele andere weg opkon dan degene die hij volgt. Het cliché wordt
eerlijk verdiend.

‘Dark Blue’ is een film die van de eerste tot de laatste minuut
woede uitstraalt. De dialogen zijn opgesteld in een taal die niet
eens Engels lijkt, maar Tough Guys-ese, met replieken als: “Mijn
vader bouwde deze stad op kogels!” We krijgen een camera die geen
enkel moment stil lijkt te staan, en bovenal krijgen we Kurt
Russell, die hier bewijst dat hij ondanks zijn leeftijd nog lang
niet aan zijn pensioen hoeft te denken. Russell draagt moeiteloos
de hele film, is constant in beweging en spuugt z’n dialogen uit
alsof het gal is. In andere films had ik waarschijnlijk gevonden
dat hij over de top ging, en in zekere zin doet hij dat ook. Maar
gezien het hoge energieniveau van ‘Dark Blue’, die als een kogel
uit een loop schiet om van punt a naar punt b te gaan, zit Russell
helemaal goed. Had hij er een schepje afgedaan, zou je allicht de
indruk krijgen dat hij stond te slaapwandelen middenin één van de
meest kinetische films van de laatste maanden. Waarbij “kinetisch”
deze keer géén orgie van explosies en stompzinnig geweld
betekent.

Ik kon trouwens best waarderen dat dit de eerste film in lange
tijd is, waarin geweld nog eens op een eerlijke manier wordt
behandeld. Er zit behoorlijk wat in ‘Dark Blue’, en elke slag komt
aan, en elke kogel veroorzaakt bloed en pijn. Na de waanzinnige
perikelen in de recente reeks stripverfilmingen en aanverwanten, is
het verfrissend om dat nog eens te zien: een actiefilm (want dat is
het ook), waarin de consequenties van de actie op een realistische
manier worden genomen. Bekijk bijvoorbeeld de scènes tegen het
einde, waarin Russell zich een weg moet banen doorheen de in vluur
en vlam staande straten van LA – we zien pijnlijke dingen gebeuren,
allemaal vakkundig in beeld gezet en vergezeld van een montage die
strakker is dan het voorhoofd van Demi Moore na een zware
Botox-sessie.

‘Dark Blue’ is ongetwijfeld één van de betere films van dit
moment. Ja, oké, de clichés zijn niet ontkennen, maar dit is en
blijft opwindend, intelligent vermaak dat bij wijze van
uitzondering nog eens op volwassenen gericht is, en niet op
twaalfjarigen.

http://www.mgm.com/ua/darkblue/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vier =