City By The Sea


Dit is één van die films die je af en toe te zien krijgt, waarin
alle elementen voor een goed thriller-drama aanwezig zijn, en dan
op een wonderlijke manier weigeren om in elkaar te klikken en een
degelijk geheel te vormen. Het is maar al makkelijk om je voor te
stellen hoe regisseur Michael Caton-Jones (die ooit ‘Rob Roy’
maakte) in zijn montagekamer gezeten moet hebben, zich afvragend
wat er fout is gegaan.

Robert De Niro speelt een steeds zeldzamere ernstige rol als
Vincent LaMarca, een politie-inspecteur die de moord op een kleine
drugdealer toegewezen krijgt. LaMarca’s vader werd in 1959
geëxecuteerd voor de moord op een baby, en zelfs na zovele jaren
bij de flikken, continu op zoek naar mensen die gelijkaardige
misdaden pleegden, leeft hij nog altijd met zijn verleden als
moordenaarszoon. LaMarca heeft een zachtaardige, lieve relatie met
zijn onderbuurvrouw, Michelle (Frances McDormand), en zijn leven
kabbelt rustig verder, tot hij erachter komt dat de moordenaar waar
hij naar op zoek is, zijn eigen zoon is. Die jongen, Joey (James
Franco), zit zwaar aan de drugs, en we zien hem door de film
sluipen als een opgejaagd beest, op de vlucht voor de politie én
voor de gevaarlijke, grote drugdealer die de baas was van de kleine
dealer die hij om zeep heeft geholpen. De zaken lopen uit de hand,
er wordt kwaad bloed gezet onder de politie zelf, en LaMarca moet
nu plots verantwoordelijkheden opnemen voor zijn kind die hij
eerder nooit onder ogen heeft willen komen, door zijn zoon als
eerste te vinden, voor de andere flikken hem te pakken krijgen.

‘City By The Sea’ begint dan wel als een thriller, maar
ontwikkelt zich al gauw tot iets helemaal anders, en iets dat in
opzet ook veel interessanter lijkt dan enkel een misdaadfilm. De
thema’s die hij aan bod wil laten komen draaien immers rond vaders
en zonen: de manier waarop kinderen de zonden van hun ouders met
zich meedragen, en waarop je familiebanden onmogelijk uit je leven
kunt wissen, ook al zou je dat dan nog zo graag willen.

Op zichzelf zie ik wel een film in die thema’s zitten, er valt
best wat over te vertellen, en ‘City By The Sea’ bevat, zeker
tijdens het eerste uur, een aantal momenten die het beste doen
verhopen. Neem bijvoorbeeld de scènes tussen De Niro en McDormand.
Hij is over de vijftig, zij over de veertig, en goddank maakt de
film hier niet de vergissing om dat te ontkennen of negeren – de
manier waarop ze met elkaar omgaan, bevat een vanzelfsprekendheid
en eerlijkheid die lijkt te passen bij de leeftijd van de
personages. Geen bij de haren gesleurde seksscènes hier (zoals we
die wél kregen in pakweg ‘Blood
Work’
, met de nog oudere Clint Eastwood), maar een heel open
relatie waarin de grenzen van hun omgang met elkaar heel duidelijk
gesteld worden. Je ziet die twee naast elkaar in bed liggen, en op
de een of andere manier lijkt het plaatje te kloppen.

Hetzelfde geldt in latere scènes, waarin LaMarca niet in staat
is om de vriendin van zijn verloren zoon aan de deur te zetten, of
tijdens een belangrijk moment wanneer hij eindelijk nog eens met
Joey praat.

De regisseur maakt ook goed gebruik van locaties. Long Beach, de
stad bij de zee uit de titel, ligt erbij als een spookstad vol
lege, vervallen gebouwen waarin de naalden op de grond liggen en
het enige schijnbare alternatief voor een carrière in de misdaad,
één bij McDonald’s is. Zelden zo’n deprimerende plek gezien, maar
voor de film werkt het.

Waar ‘City By The Sea’ de bal echt misslaat, is simpelweg in de
plot – het verhaal dat de onderliggende thema’s dient te
ondersteunen is doodeenvoudig niet geloofwaardig of krachtig genoeg
om dat te doen. De film pretendeert op waargebeurde feiten
gebaseerd te zijn – ik heb geen idee in welke mate er werd
gefantaseerd door de scenaristen en regisseur, maar het feit is dat
de clichés hier niet bepaald geweerd worden. Ik wil maar zeggen:
dit is een film waarin twee van de schurken Spyder en Snake heten.
Waarin De Niro’s partner in het onderzoek het lot ondergaat van
àlle partners in politiefilms, van ‘Black Rain’ over ‘Basic
Instinct’ en ‘In The Line Of Fire’. Waarin de voornaamste
slechterik compulsief in leer gekleed gaat en op een motor
rondrijdt met een afgezaagde shotgun. De verhaallijnen in deze film
hadden afkomstig kunnen zijn uit de eerste de beste B-cop thriller,
en maken het moeilijk voor het vader-zoon thema om echt goed uit de
verf te komen.

Komt daar nog bij dat er hier en daar technieken worden gebruikt
die onbedoeld lachwekkend overkomen – De Niro die op een bankje
gaat zitten en de stemmen van zowat alle vrouwen in zijn leven door
z’n hoofd hoort spoken, bijvoorbeeld. Of een wanstaltige, tranerige
monoloog op het einde waarbij je behoorlijk zit te draaien in je
stoeltje uit plaatsvervangende schaamte.

Er wordt over het algemeen goed geacteerd, met name door
McDormand en James Franco, maar toch blijft dit een film die veel
meer probeert te zijn dan het materiaal toelaat. ‘City By The Sea’
wil een echte thriller zijn én een relationeel drama over ouders en
kinderen, maar is voor het één is de film te langzaam en te weinig
spectaculair, en voor het ander te voorspelbaar en
ongeloofwaardig.

Caton-Jones had de acteurs, het basisgegeven en een aantal zeer
sterke scènes om een memorabele film mee op te bouwen, maar wat we
krijgen lijkt enkel een flauw afkooksel van wat er allemaal
mogelijk was. Alsof je de ingrediënten voor een driesterrenmaaltijd
neemt, en er vervolgens een hamburger met frieten mee maakt: het is
niet dat het niet smaakt, maar dat het niet genoeg is.

http://citybythesea.warnerbros.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + 11 =