The Anniversary Party


Eén van de nadelen van de recente tendens films op video op te
nemen, is dat bij wijze van spreken elke hond met een hoed op de
mogelijkheid krijgt films te maken. Hoezee, schreeuwt de democraat
in ons, iedereen gelijk, iedereen maakt films! Euh… ja, maar dat
is minder leuk als je er als publiek naar moet zitten kijken.
Artistiek bedoelde ijdelheidsprojecten (nog ‘The Center Of The World’, iemand?) steken
nu al hun lelijke kop op.

‘The Anniversary Party’ biedt zich aan als zo’n
ijdelheidsproject par excellence. Jennifer Jason Leigh en Alan
Cumming schreven en regisseerden gezamenlijk, en nodigden een
aantal van hun vrienden uit om snel even een film in elkaar te
boksen. Het is heel makkelijk om het resultaat af te doen als niets
anders dan een uitwas van hun opgeblazen acteursimago, ware het
niet dat de uiteindelijke film verrassend meevalt, en absoluut méér
is dan zomaar een excuus om aan de wereld hun acteertalent tentoon
te spreiden.

Jennifer Jason Leigh en Alan Cumming spelen zelf de hoofdrollen
als Sally en Joe Therrian. Hij is een succesvolle schrijver die op
het punt staat zelf een verfilming van één van zijn romans te
regisseren. Zij is een actrice die over het hoogtepunt van haar
carrière heen is. De twee hebben duidelijk een soort van crisis
achter de rug in hun huwelijk, waarbij Cumming zich zelfs een
tijdlang heeft teruggetrokken in Engeland, maar we krijgen niet in
detail te horen waar die crisis precies rond draaide.

Op hun zesde huwelijksverjaardag nodigen ze een tiental vrienden
uit, allemaal mensen uit de filmwereld, én de buren, als
verzoeningsgebaar na een absurde ruzie over het blaffen van de
hond. Leigh en Cumming hebben duidelijk hun eigen vrienden
uitgekozen om de rolverdeling te vullen: John C. Reilly speelt de
regisseur van Leigh’s laatste film, die wanhopig is omdat zijn
steractrice gewoon niet met haar gedachten bij haar werk is. Kevin
Kline is haar tegenspeler, die zelf stilaan de jaren voelt wegen –
hoe lang nog voor hij de romantische hoofdrollen vaarwel moet
zeggen? Zijn vrouw, Phoebe Cates (ook zijn echte echtgenote) gaf
haar eigen carrière op om voor moeder te spelen. Zo gaat het
lijstje verder: de has-beens, de wanna-be’s en zij die het gemaakt
hébben, maar nu de druk voelen om aan de top te blijven. En dan is
er nog Gwyneth Paltrow als Skye Davidson, de nieuwe jonge ster in
Hollywood, die de rol zal spelen in Joe’s film die eigenlijk voor
Sally bedoeld was.

De eerste helft van ‘The Anniversary Party’ drijft op wat niet
gezegd wordt: we krijgen indrukken van persoonlijke tragedies, van
onderliggende spanningen, en die worden zeer raak getroffen. Soms
is het niet al te duidelijk wat al die mensen nu precies hebben
meegemaakt en wat ze voelen tegenover elkaar, maar zo hoort het
ook: de film springt letterlijk middenin het leven van deze
personages, en dan kun je niet verwachten dat ze je van a tot z
alles gaan uitleggen. Als kijker wordt van je verwacht dat je de
inspanning levert te letten op subtiele hints. Bepaalde regels
tekst, bepaalde gebaren en blikken maken duidelijk hoe de situatie
nu precies zit.

Dat eender welke filmliefhebber minstens de helft van de acteurs
wel kent (Cumming en Leigh, natuurlijk, John C. Reilly, Paltrow,
Kline, Parker Posey), helpt hierbij. De bekende gezichten
oriënteren ons, we weten meteen wie iedereen is. Er heerst een
goeie dynamiek tussen de acteurs, waarbij niemand probeert het
laken volledig naar zich toe te trekken, de show te stelen. Het is
een ensemble stuk.

Dan haalt Paltrow, bij wijze van geschenk, een pakje XTC-pillen
boven, en de boel escaleert. Onder invloed van de drug worden de
gasten loslippiger, en gaandeweg komen al die verborgen frustraties
naar boven. Dat hebben we al eerder gehoord, natuurlijk: dit soort
van scenario’s werd vroeger al gebruikt voor films als ‘The Long
Day Closes’, en werd tot perfectie gedaan in ‘Who’s Afraid Of Virginia Woolf’? Daar was
het drank, hier is het XTC. Sign o’ the times.

Op dit punt in het verhaal hebben Leigh en Cumming voldoende
interesse gewekt voor hun personages om het publiek geboeid te
houden, maar het neemt niet weg dat die tweede helft van de film
een nogal voorspelbare weg bewandelt. Natúúrlijk worden bepaalde
personages met zichzelf en elkaar geconfronteerd, maar de
conclusies waar ze toe komen, zijn nauwelijks verrassend. Als
publiek hebben we in de eerste helft al begrepen wat er gaande was.
Misschien niet in detail, maar toch. Het enige dat er in de tweede
helft gebeurd, is dat de personages er zelf ook achterkomen, dat
het wordt uitgesproken. Op dat punt staan de personages achter op
het publiek. En in dit soort films is dat niet de bedoeling.

Het gebruikt van de digitale camera stoorde me hier niet, zoals
dat in ‘The Center Of The World’ wél
het geval was. De regisseurs kiezen ervoor om hun enscenering
eenvoudig te houden – in wezen had deze film net zo goed op 35 mm
gemaakt kunnen worden. Maar wat de videocamera je wel geeft, is een
extra gevoel van direct contact met de acteurs. Videocamera voelt
échter aan dan het klassieke werk. In dit soort van film is dat een
voordeel.

‘The Anniversary Party’ is nu niet meteen een film om wild van
te zijn, maar het is een interessant experiment, met uiteraard een
cast om van te watertanden. Toch maar eens bekijken.

http://www.theanniversaryparty.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + 13 =