Phone Booth



77 min. / USA

Joel Schumacher, ex-kledingontwerper en één van de meest
twijfelachtige regisseurs die Hollywood ooit gezien heeft (nog
‘Batman And Robin’, aynone?), wil zich af en toe ook wel eens
herbronnen met een low-budget, snel in elkaar geknutseld werkje,
schijnbaar. ‘Phone Booth’ werd op twaalf dagen ingeblikt, speelt
zich grotendeels af op één locatie, en gaat over een personage dat
gedurende meer dan een uur van de slechts 77 minuten speelduur, aan
de telefoon staat te praten. Niet echt een alledaagse film, dus,
maar wel één die absoluut uw aandacht verdient.

Colin Farrell, dé coming man van het moment speelt Stu Shepard, een
snel pratende, leugenachtige PR-agent in New York, die we aan het
begin van het verhaal ontmoeten als een irritante windbuil die
zowel zijn cliënten, als tijdschriftredacteurs, als
restauranthouders manipuleert om gedaan te krijgen wat hij hebben
wil. Hoewel hij het grootste deel van zijn tijd doorbrengt aan zijn
GSM, trekt hij zich één keer per dag terug in de laatste echte
telefooncel van Manhattan om naar zijn vriendin te bellen. De
reden? Als hij met zijn GSM naar haar belt, kan zijn vrouw dat zien
op zijn rekening.

Nadat Farrell echter de hoorn heeft opgelegd, krijgt hij plots
telefoon van een onbekende (stem van Kiefer Sutherland), die
beweert hem te kunnen zien en een geweer op hem gericht te hebben.
De vreemdeling weet schijnbaar alles af van Farrell – van zijn
affaire, over zijn voorliefde voor dure Italiaanse kleding tot de
blufpoker die hij speelt met z’n cliënten toe. De sluipschutter wil
dat Farrell zijn zelfzuchtige gedrag bekent aan zijn vrouw en de
hele wereld, zo niet krijgt hij een kogel. Gedurende het volgende
uur ontwikkelt zich een genadeloos kat-en-muis spelletje tussen de
moordenaar en de yuppie, waarin de harde zakenman verplicht wordt
zijn eigen geweten onder ogen te komen en in te zien dat wat hij
heeft gedaan met zijn leven, niet echt bewonderenswaardig
was.

Deze film was gepland voor een Amerikaanse release in oktober 2002,
maar werd uitgesteld vanwege de sluipschutter die op dat moment
Washington onveilig maakte. Hij werd uiteindelijk in de bisocopen
gebracht (in de VS), tijdens oorlogstijd met Irak. Het is
schijnbaar moeilijk om tegenwoordig nog een geschikte tijd te
vinden om een film uit te geven. We mogen dus eigenlijk al blij
zijn dat we ‘Phone Booth’ in de cinema te zien krijgen, in the
first place.

Vooral aangezien het eindresultaat echt wel de moeite is.
Schumacher, nochtans geen voorvechter van het onafhankelijk,
oncommercieel filmmaken, slaat hier een geheel andere richting in
dan we van hem gewend zijn, en gaandeweg slaagt hij erin een zeer
degelijke film te draaien. De eenvoud van deze productie heeft
sowieso al iets sympathieks. Een prent die het vrijwel zonder
speciale effecten moet stellen, en enkel kan vertrouwen op de
kwaliteit van het scenario en de acteurs, heeft altijd een streepje
voor bij de meeste critici én publieken.

Veel hangt uiteraard af van de hoofdrolspeler. Colin Farrell draagt
deze film zoals hij nog nooit eerder heeft moeten doen; hij is
letterlijk elke seconde in beeld, en terwijl zijn onbekende belager
enkel een stem over de telefoon is, heeft hij de taak om het
publiek mee de film in te sleuren, om hen te tonen dat er méér
achter die dégoutante zakenman zit dan je aanvankelijk zou denken.
Farrrell doet zijn job echter meer dan behoorlijk, en legt net de
juiste hoeveelheid energie en paniek in zijn rol, zonder over the
top te gaan. Hij wordt geholpen door Forest Whitaker als
sympathieke rechercheur van politie, die aan zijn eksterogen voelt
dat er méér aan de hand is dan enkel een gek die niet uit z’n
telefooncel wil komen. En dan is er natuurlijk Kiefer Sutherland,
fysiek vrijwel volledig afwezig uit de film, maar toch een
belangrijke aanwezigheid, enkel door zijn dreigende stem, die
speciaal ontworpen lijkt voor dergelijke rollen.

Schumacher heeft hier in de eerste plaats een moraliteitsstuk
willen maken, over een man die door extreme omstandigeden gaat
inzien dat zijn levensstijl totaal verkeerd was. Tot op bepaalde
hoogte lukt hem dat. Zolang de actie de overhand blijft behouden op
de morele implicaties van het verhaal, is er geen enkel probleem.
Het is pas tegen het einde dat het slijm echt de overhand weet te
halen, via een huilerige speech van Farrell, die uitschreeuwt om
een herschrijving in het originele script. Het was schijnbaar niet
voldoende om een strakke thriller te maken, ze moesten er ook
zonodig een levenslesje instoppen. Aan het einde van een film die
als een wervelwind van start naar finish aan het racen was, is dat
een behoorlijk koude douche.

Dat neemt niet weg dat ‘Phone Booth’, tot op dat moment, een
bijzonder spannende thriller is, met een vindingrijk scenario dat
zo goed geconstrueerd is, dat we écht twijfelen of Farrell het
einde van de film wel zal halen. In de meeste misdaadfilms is het
nooit een echte mogelijkheid dat de held – hoeveel fouten hij dan
ook mag hebben – niet zal overwinnen, maar hier ben je daar nog
niet zo zeker van. Goed beschouwd is alles wat je ziet weinig
geloofwaardig – een moralistische sluipschutter dwingt een
schijnheilige PR-agent tot inzicht door een geweer op hem te
richten. Halló? Maar dat soort van overwegingen krijg je pas
achteraf. Terwijl de film draait, zit je gegarandeerd op het puntje
van je stoel. Zoals steeds: een film hoeft helemaal niet logisch te
zijn, zolang hij vragen over logica maar kan vermijden tot het
afgelopen is.

Schumacher probeert alles visueel interessant te houden door zich
te bedienen van een handgehouden camera, en regelmatig zijn
toevlucht te zoeken tot trucjes als split-screen en versnelde
weergave – met wisselend succes. De split-screen wordt doorgaans
goed gebruikt om de reacties van zijn omgeving op de hele situatie
te tonen, en toch Farrell steeds in beeld te houden. Andere
effecten gaan naar het einde een beetje pocherig lijken.

‘Phone Booth’ is dus een uitstekende thriller en een zwak
zedenlesje tegelijk. De thriller wint op punten.

http://www.phoneboothmovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + zestien =