Bandits


De misdaadfilms zijn in trek dit jaar: we hadden al ‘The Score’ en ‘Ocean’s Eleven’, en bijna gelijktijdig met
David Mamets thriller ‘Heist’, kwam
deze ‘Bandits’ in de zalen. ‘Bandits’ is weliswaar de vreemde eend
in de bijt, aangezien hij meer dan de anderen een uitgesproken
komische weg tracht te volgen, en niet zozeer draait rond een
bepaalde kraak, maar rond een duo bankrovers.

Bankrovers, komedie… Laat me raden, twee klunzige dieven die
geheel toevallig de meest gezochte misdadigers van het land worden,
zeker? Nee, toch niet, zo voorspelbaar is het deze keer niet. De
plot draait rond twee gevangenen, Bruce Willis, die voor de
gelegenheid met een opgeplakt paardenstaartje rondloopt, en Billy
Bob Thornton, als een hypochonder die continu klagend en mompelend
over zijn vele ingebeelde ziektes over het scherm raast.

De twee ontsnappen samen en ontwikkelen een ingenieus plan om
aan geld te komen: ze bezoeken de directeur van een op voorhand
gekozen bank thuis, om daar de nacht door te brengen en de volgende
ochtend vroeg samen met de brave man en zijn familie de bank
doodgemoedereerd binnen te lopen en de kluis te lichten. Geen
personeel, geen klanten, geen politie, geen last. Het plan werkt
beter dan ze ooit hadden kunnen hopen, tot Thornton de
manisch-depressieve huisvrouw Cate Blanchett tegen het lijf loopt.
Blanchett, wanhopig op zoek naar wat spanning in haar saaie
bestaan, drijft een wig tussen de twee overvallers, maar zal ze
uiteindelijk ook hun ondergang veroorzaken?

Het klinkt best wel leuk, als je ziet welke namen er allemaal
bij betrokken waren. Willis, Thornton, Blanchett en als regisseur
Barry Levinson, die nu niet meteen de meest opwindende filmmaker
aller tijden is, maar al meer dan eens heeft bewezen dat hij wel
degelijk onderhoudende cinema in elkaar kan steken. Probleem is dat
de scenarist schijnbaar een off-day had toen hij dit neerpende.

‘Bandits’ probeert heel wat tegelijk te zijn: een misdaadfilm,
een komedie, én een personagegedreven film die er een relatief
complexe flash-backstructuur op nahoudt. Die hele structuur doet
voor een dergelijke film niets ter zake: het leidt af, het verwart
onnodig. Een film als ‘Bandits’ zou z’n beperkingen moeten kennen;
als je een misdaadkomedie bent, probeer dan geen kunstfilm te
zijn.

Ook als komedie heeft de film enkele mankementen. Na een zeer
geestige openingssequens (de ontsnapping) verzandt ‘Bandits’
namelijk in een nogal gezapig tempo, dat voor echt geestige
situaties weinig gelegenheid overhoudt. Scènes slepen te lang aan,
de goeie one-liners zijn zeldzaam en er ligt teveel tijd tussen.
Neem nu bijvoorbeeld de bedscène tussen Willis en Blanchett. Dit is
een duidelijke homage aan een gelijkaardige scène in de klassieker
‘It Happened One Night’ van Frank Capra, maar is nog niet half zo
spits en grappig. Het is niet dat de dialogen slecht zijn, het is
dat ze niet geestig genoeg zijn. Er wordt veel te lang opgebouwd
naar een pay-off die uiteindelijk onvoldoende lijkt. Dat soort van
scènes zijn er nog: momenten die goed bedacht zijn, maar ondermaats
werden uitgevoerd, waardoor de humor nogal flauw uitvalt. Er zitten
een aantal slapstickgrappen in de film die zelfs voor een zekere
plaatsvervangende schaamte zorgen.

Bruce Willis speelt dit soort rollen onderhand met z’n ogen
dicht, en schijnt dat hier ook werkelijk te doen: routineus gaat
hij door z’n tekst heen, hij rolt van de ene scène in de andere met
een soortement zelfgenoegzame vakkennis. Na ‘The Sixth Sense’ en ‘Unbreakable’ moet dit een eitje zijn
geweest, een luchtig tussendoortje dat geen enkele inspanning
vereiste.

Nee, dan liever Cate Blanchett, die zowaar een geloofwaardig
Amerikaans accent opzet als de Patty Hearst van het boevenduo. Je
moest haar eens zien meezingen met ‘Total Eclipse Of The Heart’!
Het is echt aardig om naar te kijken, maar opnieuw geeft het
materiaal haar weinig gelegenheid om echt haar gevoel voor humor
tentoon te spreiden, in scènes die beter bedacht dan geschreven
zijn en veel te lang duren.

Billy Bob Thornton is de beste reden om naar de film te gaan
kijken: zijn vertolking van een hypochonder die te pas en te onpas
sirènes hoort afgaan in zijn hoofd, zichzelf wijsmaakt dat hij een
hersentumor heeft en een fobie heeft voor klassieke meubels, is
nagenoeg perfect. Vanaf het eerste moment dat we hem zien, heeft
hij precies de juiste toon te pakken. Mompelend in razernij beent
hij door de eetzaal van de gevangenis waaruit hij straks zal
ontsnappen, woedend omdat ze hem geen look willen laten eten. Look
die goed is voor de duizenden ziekten die hem bedreigen,
natuurlijk. Het is trouwens gek wat allemaal waar is en wat fictie:
Thornton heeft in realiteit een fobie van klassieke meubelen en
moest ooit in shock worden afgevoerd uit het met klassieke stukken
volgestouwde huis van Johnny Cash . Nuja, rijkelui zijn wel vaker
gek.

‘Bandits’ is bij uitstek een film van momenten, soms geestig,
soms spannend, maar ook heel vaak flauw en uiteindelijk te lang om
gezond te wezen.

http://mgm.com/bandits

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 4 =