Lost Souls



97 min. / USA

2001 is nog maar pas bezig, maar ik heb de slechtste
film van het jaar al gezien – hoop ik van ganser harte, want je
moet van heel ver komen om hier nog over te kunnen.

‘Lost Souls’ is een soortement horrorfilm over een hele knappe dame
(Winona Ryder) die een oude priester assisteert bij exorcismen.
Blijkbaar zijn duiveluitdrijvingen toch niet zo ongewoon als
priester Karras ons in die andere, klassieke horrorfilm, ‘The
Exorcist’, wilde doen geloven, want het lijkt erop dat Winnie, de
priester (John Hurt), en hun derde bondgenoot continu op pad zijn
om de Gehoornde te bestrijden. Maar goed.

Na een uitzonderlijk erg geval raakt priester Hurt in een
shock-coma, en op de één of andere manier weet Winnie daaruit af te
leiden dat schrijver Ben Chaplin bezocht zal worden door de duivel.
Hallo?, hoor ik u denken. Jawel, ik kan er ook niet aan doen. Dan
moet u bij de scenarioschrijvers aankloppen. Ik zou u natuurlijk
alle details van het mesjogge scenario kunnen uitleggen, maar de
kans is groot dat u dan of denkt dat ik zo stoned als een garnaal
was toen ik de film zag, of dat u denkt dat ik gewoon heb zitten
slapen tijdens de helft van de film. Laat het genoeg zijn te zeggen
dat dit verhaal, met elke wending die het neemt, steeds gekker en
ongeloofwaardiger wordt, tot op het punt van onstuimig gegiechel in
de zaal.

‘Lost Souls’ is het regiedebuut van Janusz Kaminski, de cameraman
die voor ‘Schindler’s List’ en
‘Saving Private Ryan’ oscars won, en
hiervoor veel kans maakt op een Golden Razzie, als er enige
gerechtigheid bestaat. Het moet gezegd worden, de look van de film
is wel degelijk uitstekend – belichting, cameravoering en vooral
het schijnbaar gebrek aan kleuren weet aanvankelijk nog enige sfeer
uit te lokken, die door de ridicule gebeurtenissen echter totaal
ontkracht wordt.

Het minste dat je van een griezelfilm nog mag verwachten, is toch
wel dat hij griezelig is, ook al is het verhaal dan absurd. Niet
dus. Welgeteld twee keer ben ik eventjes geschrokken, en dat was
het dan. Het is werkelijk ongelooflijk hoe Kaminski geen enkel
conflict weet uit te lokken in zijn film. Voorbeeld: op een bepaald
moment heeft een goede een pistool tegen het hoofd van een slechte
gedrukt, maar de film is pas halverwege, dus het mag nog niet
gedaan zijn. Ze staan op een feestje, en één van de
veiligheidsagenten grijpt de goede vast. Wat doet die eikel? Hij
draait gewoon in één korte ruk de nek van de goeie om. Voilà,
afgelopen. En als publiek sla je met de vlakke hand tegen je
voorhoofd en zeg je “What the hell was thàt about?”!

Voorbeeld: een slechte richt een pistool op twee goeien. Er
ontstaat een worsteling om het pistool, maar dat gevecht duurt
welgeteld drie seconden: ze vallen op de grond, de slechte schiet
zichzelf neer en paf, gedaan. En als publiek sla je met de vlakke
hand tegen je voorhoofd en zeg je “What the hell was thàt
about?”!

Voorbeeld: op het einde moet de goede de slechte neerschieten op
een bepaald tijdstip, omdat hij dan in de duivel zal veranderen.
Zij (Winnie) is echter op hem (Chaplin) verliefd geworden, dus dat
zal wel even problemen geven, of niet soms? Niet dus. Het tijdstip
breekt aan, zij schiet hem neer en stapt uit de wagen. Afgelopen.
Dat is het einde van de film. Aftiteling, en iedereen naar huis,
deze onzin heeft wel lang genoeg geduurd. En als publiek…
Jawel.

Ik zie dat ik hier het einde van de film heb verraden. Ik zou die
laatste alinea kunnen wissen, maar dat doe ik niet. Het maakt niet
uit, want als u al zo dom bent om naar dit onding te gaan kijken,
is er veel kans dat u a) de zaal zult verlaten voor het afgelopen
is; b) in slaap zult vallen voor u die eindscène meemaakt; of c) er
al lang geen reet meer om zult kunnen geven wie er leeft, wie er
sterft en hoe of waarom dat gebeurt. Zolang u er maar vanaf
bent.

‘Lost Souls’ is verstoken van alle spanning, verrassing, narratieve
kracht of humor. Misschien zit er wel een verklaring in het feit
dat niemand minder dan Meg Ryan als producent op de aftiteling
vermeld staat; horror op z’n Meg Ryans, dat is precies wat ‘Lost
Souls’ is. Softer dan een pakje boter in het midden van de Sahara,
en saaier dan drogende verf.

http://www.lostsoulsmovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × een =