British Sea Power :: The Decline Of British Sea Power

Over het kanaal waren ze er zo enthousiast over dat het vasteland nog even moest wachten op een releasedatum: de platenfirma had immers geen exemplaren van The Decline Of British Sea Power meer over. British Sea Power is met andere woorden de zoveelste hype van het moment, en net als anders zijn we dan minstens even sceptisch als geïnteresseerd.

Wat een mens eigenlijk nooit zou mogen doen: de Engelse pers lezen over de nieuwste "best band in Britain". Je wordt er doodgeslagen met overenthousiaste artikels over journalisten die met een geheimzinnige kaart het platteland worden opgestuurd, alwaar op een onherbergzame plek een interview zal worden gegeven. Ze gaan alinea’s door over de ornitologische fixatie van gitarist Noble of de opgezette vogels en planten die bij concerten het podium sieren. Maar hoe klinkt de plaat nu?

Met een gregoriaans gezang opent de plaat op misleidende toon. De Joy Division-baslijn die opener "Apologies To Insect Life" inleidt, geeft al een beter idee. Bij momenten horen we de opgefokte waanzin van Warsaw, zonder echter hetzelfde uitgebeende geluid. Bij BSP mag het allemaal iets voller zijn. Wat ze gemeen hebben is een militaristisch aandoende combinatie van scheurende punkgitaren en spastische vocalen.

Gaandeweg gaat zanger Yan al wat meer zingen, en blijkt hij een behoorlijke Bowie neer te kunnen zetten, als blijkt uit "Remember Me" en "Fear Of Drowning". Het is echter huidig single "Carrion" die boven de rest uitsteekt. Het nummer komt als achtste van elf aan de beurt, maar dan is nog maar de helft van de speeltijd verlopen. Net als Zwan onlangs, gaat ook British Sea Power op "Lately" voor maar liefst een kwartier door. Er zitten echo’s in van Stone Roses en Spiritualized en is een heerlijke drone. Ondanks die kwaliteiten valt het echter wat uit de toon op een plaat die verder de drie minutengrens respecteert.

The Decline Of is een serieus twijfelgeval, wat ons betreft. We houden wel van het orchestrale, licht-psychedelische-met-toch-invloeden-van-Joy-Division-en-The-Smithsgeluid, maar toch hebben we niet het gevoel dat deze plaat nog vaak de weg naar onze cd-lader gaat vinden. Daarvoor telt het plaatje te weinig momenten als "Carrion", en verglijdt het al te vaak tot (weliswaar aangename) achtergrondmuziek. We houden onze ogen en oren echter open voor dit gezelschap, ze zouden in de toekomst wel eens kunnen verrassen. Tot dan geldt: hoogst(ens) interessante debuutplaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 1 =