Na het gebrekkige Let The Dancers Inherit The Party gaven we Sea Power nog een ultieme kans. Brengt Everything Was Forever die verlossing? Goeie bedoelingen en enkele van de betere songs in lange tijd ten spijt: helaas niet.
Geen muzikanten voor wie de golf van akelig nationalisme die over onze aardbol rolt (“this weird rock”, zoals Yan zelf zingt op “Folly”) tot meer frustratie leidt dan voor die van Sea Power. Het zit niet alleen zo diep dat de trotse wereldburgers die verwijzing naar een natie uit hun bandnaam schrapten, vorig jaar: het maakt zelfs dat ze defaitistischer dan ooit klinken. Het contrast met de manisch-optimistische stadionrock van laatste hoogtepunt Do You Like Rock Music? (bijna 14 jaar oud!) kon niet groter zijn.
Is het dan allemaal kommer en kwel? Nee, en dat was het op de vorige platen ook nooit echt. Op lead single “Two Fingers”, met voorsprong de beste song van de band sinds Do You Like Rock Music?, trotseert Sea Power nog het best de storm. De gitaren gieren als vanouds, de boodschap is tegelijk mystiek en banaal: vintage Sea Power. “Fire Escape In The Sea” is ook nog de moeite, omdat het de beste bedoelingen van de band kenbaar maakt: hier zijn zowaar de hoogdagen van de eerste platen nog vrij dichtbij. Verder onthouden we, als we even genereus mogen zijn, “Folly” en ach ja, ook “Green Goddess”. We zagen Sea Power tenslotte ooit écht graag.
Tja. “Everything was forever, until it was no more”, zoals de titel van de plaat stiekem voluit klinkt. Die titel verwijst trouwens naar een boek van de Russisch-Amerikaanse antropoloog Alexei Yurchak over de laat-socialistische sovjetmaatschappij in de jaren voor de onafwendbare val. Daarin gebruikt de auteur de term “hypernormalisatie” om de manier waarop mensen de sovjetwaan in leven hielden te beschrijven. Waar Sea Power ongetwijfeld de link zal willen leggen met de verschrompeling van het Britse rijk, beseffen wij dat we onze relatie met de band “hypernormaliseren”.
Kenners zullen trouwens al opgemerkt hebben dat de band dat zinnetje “everything was forever, until it was no more” al eerder gebruikte. Punten voor wie “Heavy Water” (uit Valhalla Dancehall) antwoordde! Deze keer gebruikt Sea Power het in “Folly”, dat ondanks die te nadrukkelijk pompende beats de betere song van de twee is. “It’s everybody’s business / Let’s hear what you’ve gotta say / You’re losing the right to breathe / You’re losing the right to roam” smeekt Sea Power de wereld aanvankelijk nog met een wanhopige urgentie, maar te laat: “The creeps are all gonna cook / Along with the rest of us / On this weird rock / Does it make you feel better?” Wel, bedankt voor de aangenaam wegluisterende song, maar: nee.
Er zitten meer van die pessimistische vlagen in Everything Was Forever, en die maken de luisterervaring zelden aangenaam. Gooi er wat ondermaatse, nietszeggende ruis tussendoor (“Fear Eats The Soul”), en we kunnen hooguit nog de schouders ophalen. Ja, ’t is weeral zo’n typische verzameling nukkige Sea Power-songs geworden, waar we hoopten op veel meer. Had dan nog zo’n soundtrack zoals Disco Elysium gemaakt, Sea Power: die haalde ten minste nog een BAFTA Game Award binnen.
Komt het ooit nog goed met Sea Power? Vraag het volgende keer aan iemand anders.
