Metaalkoppen Machine Head speelden op 8 december 2001 een concert in de Brixton Academy in Londen, namen het boeltje op en lieten Colin Richardson zich daarna met de mix bezighouden. Het resultaat is het Hellalive. Variatie troef, zowel in de setlist als op de kwaliteitsmeter.
Het is onmogelijk, of toch tenminste onverantwoord, om een live-album van Machine Head te bespreken zonder rekening te houden met de tweedeling die de carrière van de band tekent. De appreciatie van Machine Head is de laatste jaren in het algemeen nogal tweeslachtig. Old-school-fans zweren bij de eerste platen Burn My Eyes (wel eens het beste metaldebuut ooit genoemd) en The More Things Change… en zijn consequent in hun afwijzing van het ‘nieuwe’ en ‘slappe’ Machine Head van de laatste twee albums The Burning Red en Supercharger. Jongere fans vinden het allemaal best te pruimen, maar hebben toch eerder een uitgesproken voorkeur voor het nieuwere materiaal
Een live-album zou de ideale manier kunnen zijn om beide kanten een plezier te doen en misschien zelfs te verenigen. De setlist voor Hellalive doet alvast een evenredige greep uit de vier studioalbums zodat knokenkrakers uit de ‘oude’ periode naast de eerder nu-metalachtige verse stoofpotjes komen te staan. Wat opvalt is dat het nieuwere materiaal in de live-versie niet met de broek op de knieën staat naast klassiekers als "Ten Ton Hamer". Machine Head lijkt dan ook expliciet voor de stevigere nummers van hun jongste telgen gekozen te hebben.
Het is, met die setlist in gedachten, dan ook zinloos te verkondigen dat het album/optreden er van aan het begin met de botte bijl invliegt. Machine Head geeft immers gedurende de volledige 77 en een halve minuut stevig van jetje. Enige uitzondering daarop is het ietwat makke "The Burning Red": rood voelt het wel aan, maar branden doet het bij ons maar lichtjes.
Ook van mindere kwaliteit – ofwel wegens zwakkere uitvoering ofwel wegens slappere song tout court – zijn "Nothing Left", "Supercharger", en "From This Day". De kenners merken al direct dat dit nummers zijn van The Burning Red en Supercharger. Toch is dat geen sluitend criterium want bijvoorbeeld van opener "Bulldozer" (van het laatste album) gaan je haren kaarsrecht omhoog staan. Zeker in het begin ruikt dit heel sterk naar krachtpatsers Biohazard.
Onmiskenbare toppers zijn oude ‘ballbusters’ als "Ten Ton Hamer", "None But My Own", "Davidian" en "Old". Ook het nieuwere "The Blood, The Sweat, The Tears" en "American High" behoren zeker en vast tot het solidere werk. Liefhebbers van het krachtigere genre zullen de nekspieren alleszins meer dan voldoende los kunnen schudden.
Een van de dingen waar we nog het meest problemen mee hebben is het ego van Robb Flynn. Het oppermachinehoofd heeft de vervelende opzichtige gewoonte om tussen nummers in, en zelfs tijdens de nummers het publiek duidelijk te maken dat hij op het podium staat en hoe geweldig hij dat wel niet vindt. We moeten er wel bij vertellen dat zijn freaky spoken-word-intro bij "Crashing Around You" wel kan bekoren en de track zelfs het nodige tikje extra geeft.
Hellalive is een aardigheidje van variërende kwaliteit voor de fans en een flinke kennismakingsplaat voor degenen die Machine Head nog moeten leren kennen. Live sluit de band gelukkig eerder aan bij het heavy geluid van de vroegere periode dan bij de magere laatste twee albums. Laten we hopen dat Robb Flynn en co die tendens in de studio verder zetten, want dan kraaien wij bij de volgende plaat weer volop victorie.
