De jonge twintiger, Howie Day, ziet er uit alsof hij in één of andere foute boysband zit en met zijn schattig snoetje en pluizige piekjes talrijke meisjeskamers decoreert. Maar we kijken plichtsbewust verder dan het uiterlijk en ontdekten zo een ster in wording. Zijn debuutalbum Australia wordt door de Amerikaanse pers als één van de beste debuten van vorig jaar aangehaald.
Ook Tori Amos zag dat er iets magisch was aan deze jonge singer-songwriter en besloot hem mee te nemen op haar Scarlet’s Walk-tour doorheen Europa. Met een gezonde dosis lef stond hij daar met zijn gitaar in de hand moederziel alleen op het veel te grote podium in Vorst Nationaal, omringd door een paar effectpedalen. Het resultaat was verbluffend: hij begon aan een liedje, nam meteen een paar passages op die hij nadien in loop liet afspelen. De songs kwamen live on stage tot stand en groeiden geleidelijk aan uit tot complexe maar wondermooie gehelen.
Maar kan Howie Day het op plaat ook waarmaken? Ook al klinkt hij op plaat niet zo indrukwekkend als tijdens een live-optreden, toch is Australia een beresterk debuut. Bij de meeste songs op de plaat krijgt Howie Day versterking van een echte band, die de nummers meteen een voller en toegankelijker geluid geven. De opener en single "Sorry So Sorry" is een krachtig en zelfs wat rauw nummer. Ook het rockende "Slow Down", "Secret" en het poppy "Everything Else" kunnen hun mannetje staan en vallen op tussen de zachtere songs.
Het gevoelige "She Says" is zo’n zacht nummertje waar geen band aan te pas komt, alleen Howie Day’s zuivere stem en gitaar. "Ghost" hoort ook in het rijtje thuis van bloedmooie songs waarbij we lekker kunnen wegsmelten. Howie Day zorgt er wel voor dat zijn kalmere songs niet te eentonig worden — wat toch vaak een zwak punt is van singer-songwriters. Hij deinst er niet voor terug om hier en daar wat steviger uit de hoek te komen of zijn stem wat rauwer te laten klinken.
Als er een nieuw en beloftevol talent de kop op steekt, kunnen vergelijkingen niet uitblijven natuurlijk. In "Kristina" vertoont zijn stem bij momenten verrassend veel gelijkenissen met die van Jeff Buckley en "Disco" doet ons wel erg denken aan één van de kalmere Radioheadsongs ten tijde van The Bends. Vooral dat ene zanglijntje klinkt verdacht bekend in de oren. Toch weet Howie Day op het hele album zijn eigen stempel te drukken. Hij is helemaal geen nieuwe Jeff Buckley of Thom Yorke, hij is gewoon Howie Day, een jongen met een eigen geluid en met potentieel.
We zijn Tori Amos eeuwig dankbaar, nu hebben we weer een nieuwe ontdekking waarmee we kunnen pronken. We beloven u trouwens plechtig dat we deze jonge singer-songwriter niet uit het oog zullen verliezen. Na zo’n boeiend en straf debuut zijn we alleen maar benieuwd naar meer.
