Dat anti-globalisme in de muziek ook zonder opgewonden geschreeuw kan, bewijst Godspeed You! (ja dat uitroepteken heeft promotie gemaakt) Black Emperor. Een diagram waarin de banden tussen de muziek en de wapenindustrie worden blootgelegd op het cd-hoesje moeten volstaan. Muzikaal tapt het orkest helaas wel uit een iets belegener vat.
We hadden een nieuw achtste wereldwonder verwacht van de Canadezen en dat was natuurlijk wat teveel gevraagd. Maar dat krijg je als je de mensheid — zwijnen zijn het — parels als op het exquise Lift Yr. Skinny Fists Comme Antennas to Heaven voorschotelt. "Meer! Meer! Meer!" is dan alles dat je nog te horen krijgt. En zie: we krijgen het ook nog.
Maar dan wordt het duidelijk waarom Radiohead na het briljante OK Computer er nog niet aan dà cht om zichzelf te herhalen: omdat zwijnen nooit tevreden zullen zijn met dezelfde parels. Omdat het toch nooit goed is. En dus zijn we — zwijn zijn we — niet tevreden over Yanqui U.X.O..
Voor wie houdt van het geluid van Godspeed is Yanqui een goed setje van drie nieuwe songs (over vijf nummers verdeeld). Goed voor meer dan een uur en een kwart muziek. Maar het achtste wereldwonder werd het niet. Dat was Sigur Ros. Dachten we, toen we hen anderhalf jaar geleden ontdekten. Maar toen kwamen we bij iemand waar Talk Talk’s Spirits of Eden oplag. "Is dat nu Vòn van Sigur Ròs", vroegen we een beetje verwonderd. Tot Mark Hollis begint te zingen en je de stem herkent van dat "Such a Shame"-hitje. "1988" stond op het hoesje. Is er dan echt nooit iets nieuws onder de zon?
Neen. Gert Keunen had ons het belang van Talk Talk al uitgelegd in Pop!, maar we hadden het niet geloofd. Je moet het altijd eerst zelf ervaren: niets komt van niets. En dus bestaat er enkel een verdere finetuning van wat er al bestond. En dat had Godspeed gedaan met Lift yr. skinny Fists: haar trucje tot het uiterste raffinement geslepen.
En dat brengt ons bij nog iets anders: weten op te houden als alles gezegd is. Als het punt gemaakt is, moet je niet meer verder blijven vijlen, want dan stomp je terug af wat ooit raak was. Godspeed heeft zijn punt zo scherp gemaakt als mogelijk was. Aan wat de groep met Lift Yr. Skinny Fists al vertelde, kan hun laatste worp niets toevoegen.
Voor Yanqui U.X.O. gingen de Canadezen in zee met Steve Albini, en dat lijkt een slecht idee te zijn geweest. Blijkbaar heeft Albini — of waren ze het zelf beu? — het niet voor de veldopnamen die de groep traditioneel in haar muziek verwerkte, want hier schitteren ze door hun afwezigheid. En dat laat zich voelen: heeft "Motherfucker=Redeemer" met zijn stuwende ritme nog enige persoonlijkheid, de twee andere nummers verzanden in een soort gezichtsloosheid die de talloze navolgers van het collectief zo vaak kenmerkt.
We kennen het trucje immers. En al blijft het een fantastisch trucje, op Yanqui U.X.O. heeft Godspeed You! Black Emperor er niet alles uitgehaald. Integendeel: na de fabuleuze voorganger is het een ietwat gemakzuchtig terugglijden. Volgende keer graag terug een meesterwerk voor dit zwijn.
