Je zult het zien, zo gaat het altijd: na een mindere periode slaat een bepaalde groep terug met een schitterend album. "Hoera", denk je dan. Tot de herontdekte helden ongeveer even snel laten weten dat ze er het bijltje bij neerleggen. The Smiths, Noordkaap,… het rijtje kan nog veel langer worden gemaakt. Midnight Oil lapt het ons ook al.
Midnight Oil komt uit een diep dal. Nadat ze eind jaren tachtig/begin jaren negentig met Diesel ’n Dust en Blue Sky Mining twee ijzersterke platen afleverden, ging het met de groep pijlsnel berg af. Platen als Earth and Sun and Moon en Breathe waren rommelige gevallen waarin de groep alle scherpte was verloren.
Tot onze grote verbazing klonk "Golden Age" — de single die Capricornia moest aankondigen — best goed. Leuk genoeg in elk geval om Midnight Oil nog eens een kans te geven en het nieuwe album aan een nader onderzoek te onderwerpen.
Voor Capricornia werd inspiratie opgedaan in de Australische Northern Territories en de Westelijke Woestijn, waar ook de ideeën voor Diesel ’n Dust ontstonden. Als producer werd dezelfde Warne Livesey als toen opgesnord. Het is een goede zet, want Carpicornia is er eindelijk nog eens boenk op.
Uitschieters zijn het sterke tweetal "Mosquito March" en "Been Away To Long", dat heerlijk uit de bocht gaat eenmaal het refrein in aantocht komt. Het traag opbouwende "Poets & Slaves" is dan andere koek, maar smaakt al even hard naar meer.
Peter Garett is nog altijd geen grote zanger, maar met zijn herkenbare stem doet hij nog altijd behoorlijk interessante dingen. Als de muziek er rond eindelijk terug boeiend wordt, zoals op Capricornia, is dit behoorlijk opwindende rock. Capricornia is bij onze tegenvoeters al uit sinds 2001. Bij ons is hij pas sinds de herfst verkrijgbaar, nauwelijks enkele weken later liet Peter Garett weten dat hij na vijfentwintig jaar de groep zou verlaten. Zonder zelfs maar één afscheidstournee. Het is gedaan met Midnight Oil en nu we hun laatste album hebben gehoord, vinden we dat een pure schande.
