Xzibit :: Man vs. Machine

Tot voor een paar jaar was Xzibit al geruime tijd een van de grote beloftes in het undergroundrapcircuit van de West Coast. Vooral sinds zijn Restless-album in 2000 en de voortreffelijke single "X", heeft de mens ook aan mainstream populariteit gewonnen. Zijn nieuwe cd, waarmee hij zijn doorbraak zou moeten bevestigen, ligt ondertussen in de rekken: Man vs Machine.

Dat Xzibit een rapper met veel talent is, betwijfelen we niet, maar zonder overdrijven kunnen we gerust stellen dat hij, net als Snoop Dogg, Eminem, Nate Dogg en de rest van de glamourrijke West Coast-posse, zijn ‘big break’ vooral aan rapgodfather Dr. Dre te danken heeft. Via gastcontributies op elkaars albums en samenwerkingstournees is de groep rond Dre de laatste jaren flink gegroeid, niet alleen in proportie, maar ook in status.

Dergelijke nauwe werkstructuren hebben bijzonder veel voordelen, en dat blijkt ook in het geval van Man vs Machine. Zo tillen bijvoorbeeld de bijdragen van Snoop Dogg en Eminem (ook als producer), op respectievelijk de klassenummers "Losin’ Your Mind" en "My Name", het niveau van het album in één enkele ruk twee niveaus hoger.

Andere kwaliteitsnummers zijn ongetwijfeld de eerste single "Multiply" (met Nate Dogg), en "Heart of man" en "The Gambler" die beiden een overgoten zijn met een funk- en soulsausje. De grappigste bijdrage op Man vs Machine is zonder aarzeling die van Eddie Griffin, al bekend van "Ed-ucation" op Dr. Dre’s 2001. Zijn skit "B**** A** N*****", oftewel, "Bitch Ass Niggas", is ronduit prachtig.

Nadelig aan de posevorming rond Dr. Dre is dan wel weer dat vaak dezelfde trucjes opduiken. De productie van Dre herken je meteen uit de duizenden, maar dat is verre van een probleem, integendeel! Als saaie piet ‘Paul Rosenberg, attorney of law’ daarentegen, na twee aanwezigheden op de eerste Eminem-albums, deze keer ook bij Xzibit mag opdraven, kan je moeilijk verwachten dat zijn skit nog verbazing of de nodige grijns losmaakt.

Met regelmaat is het ook te opvallend hoe Xzibit bij zijn collega’s gaat lenen. Het overnemen van de achtergrondstemmetjes die de nummers van Eminem en D12 karakteriseren, is al een twijfelachtige zet, maar dat afsluiter "Enemies" zo merkelijk hard op "Remember me" van diezelfde Eminem lijkt, kan er bij ons niet meer door.

We keken wel even raar op toen we ineens een zachte Xzibit te horen kregen op Man vs Machine. De hardcore rapper wordt plots bijzonder melig, eigenlijk té, in zijn ode aan zijn moeder, "Missin’ U". "Choke me, spank me (pull my hair)" vervalt dan weer in het typische macho-extreem, maar blijft evenzeer flauw en zelfs volledig erover.

Xzibit lijkt af en toe een beetje op zoek naar zijn eigen geluid. Als hardcore rapper zou hij misschien beter af zijn met een iets minder afgeborstelde productie, net datgene waar Dr. Dre zo bekend voor staat. De prima bonus-cd, die voortreffelijk sober is qua productie en zo meer ruimte laat voor Xzibit zelf, illustreert dat maar al te duidelijk. Al bij al is Man vs Machine hooguit degelijk te noemen, en dat heeft Xzibit vooral te danken aan een paar sterke nummers. Spijtig genoeg voor hem zijn dat vaak net die songs waar zijn vrienden ook hun zegje komen doen, een verhaal dat ook al voor zijn vorige album, Restless van toepassing was.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − negentien =