Derailed




Charles Schine (Clive Owen) heeft een pechdag. De brave huisvader
mist zijn trein en op de volgende blijkt hij geen geld bij te
hebben voor een ticket. De verleidelijke Lucinda Harris (Jennifer
Aniston) schiet ter hulp, betaalt zijn kaartje en Charles ziet zich
verplicht om uit dankbaarheid een praatje met haar te maken. Eén
praatje worden er twee, drie en al vlug worden er smoezen verzonnen
voor vrouw- en manlief opdat ze elkaar na het werk in het geheim
zouden kunnen ontmoeten. De twee eenzame zielen vinden troost bij
elkaar en Charles trekt Lucinda uiteindelijk over de streep met één
van de oudste trucs uit het boekje: Wedden voor 20 dollar dat ik je
kan kussen zonder je lippen aan te raken? Het werkt en die avond
nog belanden ze in een hotelkamer. Wat het begin had moeten worden
van een passionele overspelige verhouding, wordt echter heftig
verstoord wanneer de brutale LaRoche (een geweldige Vincent Cassel)
een geweer tegen hun slaap drukt en de inhoud van hun portemonnee
opeist. Nadat Charles in elkaar wordt getrapt en sterretjes ziet,
vergrijpt LaRoche zich aan Lucinda. Maar daarmee is de nachtmerrie
voor de twee nog niet voorbij. Charles zal zijn overtreding van één
van de tien geboden niet snel vergeten. Hij staat nu voor het blok:
met zijn verhaal naar de politie stappen is geen optie, want dan
zal hij moeten verklaren wat hij überhaupt in die hotelkamer
uitspookte. En dat weet ook LaRoche, die Charles met de grove
middelen begint af te persen. Wat het allemaal voor de kijker
emotioneler (lees: meliger) maakt, is dat Charles’ dochtertje lijdt
aan de zwaarste vorm van suikerziekte en enkel via een peperdure
operatie kan gered worden. Een smak geld, dat Charles nu aan zijn
afperser moet betalen.

Deze eerste Amerikaanse film van de Zweedse regisseur Mikael
Håfström, op handen gedragen sinds zijn Oscarnominatie voor beste
Buitenlandse Film met ‘Evil’ begint sterk: een man mist een trein
en het verleden leert ons dat een trein missen wel eens een goede
film oplevert (of op zijn minst een leuk what-if concept als
‘Sliding Doors’). Alle opties liggen dan nog open: een intrigerende
overspelthriller à la la ‘Closer’
misschien of een magische praatfilm als ‘Before Sunset’? Zelfs na de verkrachting en
de eerste afpersingspraktijken kon de film nog openbloeien, maar de
titel had het al enigzins verklapt natuurlijk: dit is geen TGV, die
wervelend naar een verrassend eindstation raast. Ondanks de
talrijke twists and turns ontspoort de hele film, om met een
rotvaart op de afgrond af te stevenen.

Het doel heiligt de middelen, zo blijkt: in een wanhoopspoging om
vast te houden aan een “ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig”-einde
heeft de scenarist zich in een paar haarspeldbochten gewrongen en
wordt het allemaal te absurd voor woorden. Een film hoeft niet in
de werkelijkheid mogelijk te zijn, maar bij het keerpunt in deze
prent verdwijnt zelf het laatste beetje geloofwaardigheid: de hele
tijd zijn de gangsters Charles een stapje voor, tot hij in
driekwart van de film plots het heft in eigen handen neemt. Tot
daar aan toe, wraak is een menselijke reactie, maar het is nog met
succes ook. The good guy verandert van de ene dag op de
andere in een boelkloedige self-made hero: hij plant in zijn
eentje een val, blijkt erg handig met een vuurwapen (en met een
kandelaar!) en hij ontsnapt uit een vuurgevecht zonder één
bloedspatje. De politieagenten die achteraf zijn rommel mogen
opkuisen, lijken overigens wel ‘Memories
of Murder’
-rechercheurs – nergens worden vingerafdrukken of
aanwijzingen in zijn richting gevonden. Vrouwlief stelt zoals het
hoort geen moeilijke vragen als Charles niet thuis komt slapen en
vergeeft hem alles na afloop. Het lot zeker? Maar ja, ik klaag
niet, ik vroeg entertainment en dat heb ik gekregen, als de plot
daarbij niet helemaal klopt, wie maalt daarom?

Een scenario met wat gaten in, dat ook al niet bijster origineel is
en te veel déjà-vus oproept aan een oneindige lijst van films.
Waarom dan twee sterren? Eén woord: acteerprestaties. Clive Owen is
getypecast als de diepzinnige goedzak met een lief, knap vrouwtje
aan zijn zijde en een ziek dochtertje. Ik ben nooit echt een fan
geweest, maar ik heb mijn mening moeten herzien: Owen is gewoon
sterk. Hij acteert vooral met zijn ogen, die de volledige aandacht
van de (vrouwelijke?) kijker opeisen. Wie eindelijk ook eens met
zijn naam op de poster mag staan is Vincent Cassel, in Frankrijk
gevierd om zijn sterke rollen in ‘Irréversible’, ‘La Haine’ en
‘l’Appartement’, in Amerika berucht als de briljante dief Night Fox
uit ‘Ocean’s Twelve’. Je zou denken
dat de man het allang beu is om de slechterik te spelen, maar voor
‘Derailed’ maakte hij een uitzondering: hij zag dat hij van zijn
personage LaRoche wel iets meer kon maken dan een doorsnee
gangster. En daar zijn we blij om: Cassel geeft LaRoche karakter en
maakt van hem een intelligente, grappige man, die duidelijk geniet
van de spelletjes die hij met de arme Charles speelt, bijvoorbeeld
wanneer hij Charles thuis zit op te wachten en diens vrouw
charmeert door de frivole Fransoos uit te hangen. De wereld is
dankzij hem trouwens weer een sappige filmquote rijker: “je
m’appelle Philippe LaRoche, LaRoche comme les pierres et je vais
baiser ton père par derrière”.

De scènes waarin Cassel opduikt vliegen voorbij, wat spijtig genoeg
niet geldt voor die met Jennifer Aniston. Ze doet enorm haar best
om van haar Rachel-sticker af te geraken, het blijft moeilijk om
niet te zitten wachten op het moment waarop ze iets grappigs gaat
vertellen, terwijl ze zich daarop wijselijk onnatuurlijk serieus
houdt. Blijven oefenen, Rachel. Om de gangsterboel wat
overtuigender te maken werden er nog enkele clichébevestigende
rappers bovenop gegooid, RZA en Xzibit, die gewoon doen waar ze
goed in zijn (wat vloeken, wat gesticuleren en power uitstralen,
you know what i’m saying?) en een act neerzetten die
waarschijnlijk niet zo ver van hun eigen leefwereld ligt.

De moraal van het verhaal? Kies maar uit: een trein missen kan
ernstige gevolgen hebben, wie laatst lacht, best lacht of iets in
de trant van ‘never talk to strangers’. In het begin van de
film zegt Charles tegen zijn dochter, terwijl hij haar helpt bij
het schrijven van een boekbespreking, dat de schrijver van het boek
intrigeert omdat hij de gebeurtenissen zo vertelt dat ze niet
voorspelbaar zijn. They never saw it coming… Whishful
thinking?
Ik vrees dat de helft van de kijkers de clou al van
mijlenver zag aankomen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − twee =