Geschmäcksverstarker :: God = pushin’

Alweer ‘boenkboenk’ en ‘aargh’ deze update. Maar in tegenstelling tot grote voorbeeld Alec Empire slagen deze Limburgse jongens er niet in ook maar drie songs lang onze aandacht vast te houden.

"Geschmacksverstärker", we hebben het woord allemaal leren uitspreken dankzij Chantal Pattyn die het ons programma na programma voorzegde. Hun debuut Blow your Cover had echter iets te veel weg van een tweederangs Atari Teenage Riot om echt interessant te zijn en miste vooral de gedrevenheid die de Duitse band tot zo’n energiestoot maakte.

Twee songs ver in opvolger God=pushin’ lijkt het de goeie kant op te gaan. "Me feel Low" en "Losing my low Check" zijn sterk opgebouwde nummers en krijgen ons bijna mee in hun agressie. Het is anders, minder op de woeste beats gericht dan Atari Teenage Riot, maar even lastig en tegendraads. En bijna even meeslepend.

Vanaf het derde nummer is het naar de knoppen. Eigenlijk weten we nu al bij God niet meer hoe dat nummer klinkt, maar verrassen doet het ook niet bij de zoveelste beurt. Van nummer vier en vijf herinneren we ons ongeveer evenveel. Neen, van nummer vijf — "Scarfucking" — doet tenminste de titel een belletje rinkelen. Omdat we uit interviews hebben onthouden waar de titel vandaan komt. En als het dat is wat een mens van een song onthoudt, dàn is er iets fout.

Veel is terug te brengen tot de slappe productie. Waarom zijn de platen van Atari Teenage Riot zo’n mokerslagen? Omdat het geluid haarscherp uit de boxen knalt, de beats exact de juiste plek raken in je maag om je net niet dubbel te doen plooien. En dat is bij Geschmäcksverstarker wel even anders.

Hoor je bij "Me feel Low" en "Losing my low Check" nog het potentieel van de beats, de mogelijke kracht die er achter de gitaren schuil gaat — het komt er niet uit, maar het nummer laat zijn potentie voelen, bij de andere nummers laat de productie nog geen hint naar die power toe.

"Alice D." is behalve een erg flauwe woordspeling ook eerder een buitenbeentje. Op een gerepeteerde stemsample na is er geen stem in te horen, en ook de gitaargeluiden zijn tot een minimum beperkt. Het staat er halfweg op deze cd eigenlijk verloren te wezen.

Nieuw tegenover Blow your Cover is dat er af en toe ook gas mag teruggenomen worden. Zo is afsluiter "Casual Dreamer" een ambient sfeernummer dat niets te maken heeft met de rest van de plaat en er misschien net daardoor ook bovenuit steekt.

Wat ons betreft is God=Pushin een gemiste kans. Ware het niet voor de lamlendige productie geweest, hadden er zeker een drietal knallers van nummers op kunnen staan. Maar voor het overige is ook het materiaal te zwak. Jammer, nu was er eindelijk eens een band in België die het potentieel had de stubru-mainstream een stamp te geven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × twee =