An Pierlé :: Helium Sunset

Ophélia en vamp, lieflijk en bitcherig, geil en braaf… of de afschuwelijk mooie
dissonanties à la Pierlé. Na het sublieme Mud Stories komt ze ons veroveren met
het veel meer gematigde Helium Sunset.

Geen overheersende piano deze keer, maar neigend naar pop, soms op het randje af van punky en dan
weer een engelenstem. Een zeer goed geproducete cd, maar ook veel genuanceerder in de opwindende
ambivalenties die Mud Stories zo tekende. Mud stories klonk ruw, eerlijk, authentiek.
Ook al was het niet denderend geproducet, je kreeg de weerklank van haar live-uitspattingen. Elk
nummer was een monument op zich, vol verrassingen en onverwachte wendingen. Deze keer deed ze de
moeite om het "binnen de lijntjes" te houden, om er meer structuur in te brengen. Toch
blijft ze haar tegenspel tussen lieflijk en hysterisch, dagdagelijks en mysterieus behouden, maar
veel minder uitgesproken.

Pierlé schreef deze keer samen met haar vriend en gitarist Koen Gisen. Het begint bij het
nummer "Sorry". Ze bemachtigden voor dit nummer een Mellotron. Dat was eigenlijk een van de
eerste "samplers", bekend van The Beatles’ "Strawberry Fields". Het is in
essentie een machine bestaande uit een hele resem audiotapes. Trendy dezer dagen, als je het geld
hebt en het geluk er een te vinden.

Koen Gisen waagt zich ook aan het zingen, bijvoorbeeld in de ballad "Nobody’s
Fault". Een mooi stukje samenzang tussen de prachtige stem van Pierlé en de zware stem van
Gisen, die eigenlijk niet echt kan zingen, maar dat maakt het juist tot een mooie en tegelijk vreemde
confrontatie. "Sing Song sally" roept dan weer een mix op van de vroege nineties. Een vage
hang naar PJ Harvey, een zachte echo van Throwing Muses… Eén ding is zeker: ze valt niet
te vergelijken, noch in hokjes te plaatsen. Bij de titelsong "Helium Sunset" legt ze de
hand op een accordeon. Ze bracht dit nummer trouwens schitterend live met John Cale op het
LynXfestival vorig jaar in maart.

Het werd een cd met veel variaties en vele invloeden die niet op een rigide manier te plaatsen
zijn. Er werd ook duidelijk veel meer gebruik gemaakt van de elektronische mogelijkheden op de
muziekmarkt. Telkens slaagt Pierlé erin iets open te breken, te spelen met de geijkte
verwachtingen … Ze laat haar nummers haperen, of er schijnt een "storend" element
door, een genante zin, iets wat er niet zou "mogen" zijn. Haar nummers worden zo altijd
méér en het is moeilijk om daar onberoerd door te blijven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 7 =