Ze speelden Luc Janssens’ tent plat op Pukkelpop, maar hun magistrale cd Rosegarden was nergens te krijgen. Nu het (k-raa-k)³-label door Bang!-records verdeeld wordt, zou dat moeten verbeteren. En zie: ook de Cherubijn EP is uit. Tijd om kosten te maken.
Rosegarden verscheen vorige lente en had alles om een mooie zomer te beloven. De vier Bruggelingen serveerden een gevoelige mix van Beach Boys en Mogwai zonder het Bigg Muff-pedaal. Bruges wildest rock ’n roll band heten ze zichzelf op hun site. Toch is Rosegarden een eerder rustig plaatje. Post-rock, het blijft een vieze term, maar dat vinden we van emocore ook. Woorden schieten ons te kort, maar het kind moet een naam hebben. Post-rock dus: gitaargepingel, dromerige soundscapes en plots daartussen "Here I stand". Als er één popsong is die de zomer gemist heeft, is het wel deze. "Here I stand" heeft weerhaakjes en gebruikt die om zich onwrikbaar vast te zetten in ons gemoed. Het is bijna opnieuw lente en God, wat verlangen wij daarnaar.
Dat De Portables tergelijkertijd minimalistisch én megalomaan kunnen zijn bewijzen ze met de eindtrilogie die bestaat uit "Valentine", "As if I" en "Sprite". Muziek uit dromenland. Slaap in met "As if I" en u zult nog nooit zo’n vredige nacht hebben gehad.
Anders is de nieuwe Cherubijn EP: de Bruggelingen gaan er wat steviger tegenaan en presenteren zelfs een Nederlandstalige titelsong. "Cherubijn" — de song — begint als iets dat van Gorki had kunnen zijn, maar eindigt als Mogwai pur sang: ziedende gitaren, orkanen van noise. Wat daarna volgt, is nog intenser.
Plots weten we het. Het is een even lullig woord, maar dat is het. De Portables maken geen post-rock. Neen. Noem het post-pop. Het viertal weet wat een hook is en hoe venijnig weerhaakjes kunnen blijven hangen. Het hoesje van de Cherubijn EP vermeldt het al: "Musique pop de qualité supérieure — Popmuziek van hoogwaardige kwaliteit". En dat is zomaar in de winkels te vinden. Kan het leven mooier zijn?
