Voor Awarapan 2 deden de makers aan ‘retroactive continuity’ of kortweg ‘retcon.’ Het is een term die gebruikt wordt voor het negeren van voorgaande verhaalinformatie om toch een vervolg te kunnen maken. In dit geval eindigde het bijna twintig jaar oude origineel met het hoofdpersonage Shivam (opnieuw Emraan Hashmi) dat in elkaar zakte bij een kogelregen tijdens een heroïsche laatste actie. Om hem terug te halen werd gebruik gemaakt van wat ik graag de Bob Morane ingreep noem, naar de boeken van Henri Vernes (de Franse avonturier kreeg later ook een eigen stripreeks). Daarin werd steevast voorgoed afgerekend met Moranes nemesis, de Aziatische gangsterleider De Gele Schaduw, om hem vervolgens één of twee boeken later weer op te voeren met een uitleg over hoe hij toch net op het nippertje een instorting, neerschieten of verdrinking had overleefd. Een recent beroemd voorbeeld uit Hollywood is uiteraard de Fast & Furious franchise die tot tweemaal toe kunstgrepen uithaalde om het personage van Han toch maar aan boord te houden.
Ook Shivam Pandit is dus terug – Chinese monniken redden zijn leven blijkbaar – maar er is natuurlijk een reden nodig om de Awarapan – zwerver – opnieuw een doel te geven. En dus vindt hij aan het graf van zijn betreurde geliefde een kind dat een kwartier later in de film al in handen valt van mensensmokkelaars, wat ervoor zorgt dat de held naar Bangkok trekt om er de zaakjes van de verantwoordelijke misdaadfamilie te dwarsbomen. Er loopt een musicerende zus rond die het niet hoog opheeft met de familie en alleen bekommerd is om haar autistische broer – het zal u niet verrassen uit welke hoek de nieuwe romantische tegenspeelster komt.
Het opruimen van het misdaadsyndicaat en het redden van de arme bloedjes van kinderen die gaan verkocht worden, zou spektakel moeten opleveren, maar dat doet het dus niet. Het ontbreekt Awarapan 2 aan van alles, maar vooral aan excessen en dynamiek. De schaarse actie is slepend en oninteressant geënsceneerd, choreografieën zijn verworden tot vervelende ballades en de personages werken op zenuwen. Dit soort prent kan het zich echt niet permitteren om stil te vallen en daar loopt het heel erg mis: zolang we verblind worden door expressief geweld en maniëristisch gegoochel met kleur en beeld, vallen de tekortkomingen niet te veel op, of zijn ze op zijn minst verteerbaar, als dat niet gebeurt, dan worden ze pijnlijk duidelijk.
Heel diep in de finale is er dan toch even een knap moment: opgesloten in een container, rekent Shivam in het pikdonker af met een legertje tegenstanders, enkel bij het licht van de schoten en de inval van de kogelgaten die ontstaan. Het is een moment dat helaas veel te laat komt en niet lang genoeg duurt om de film nog te redden. Gezien het grote aantal Hindi gesproken films voor de lokale markt (en de diaspora) dat jaarlijks geproduceerd wordt, zitten er onvermijdelijk miskleunen tussen en Awarapan 2 behoort absoluut tot die categorie.
