Sleaford Mods :: The Demise Of Planet X

De East Midlands lads van Sleaford Mods houden op hun achtste album (of dertiende, als je het pre-Andrew Fearn-tijdperk meetelt) opnieuw maatschappij, politiek, cultuur én zichzelf tegen het licht en wat ze zien, is nog altijd ‘Planet Shit’. Gelukkig blijken de manieren om dat in de kijker te zetten eindeloos.

De laatste jaren kreeg je hier en daar een beetje het gevoel dat ze zich wat vastgereden hadden; er is maar zoveel dat je kan doen met bitsig geblaf en een resem voorgeprogrammeerde beats. Toch waren er altijd weer een paar tracks die als glorieuze etterbuilen aan het oppervlak kwamen, denk maar aan moderne klassieker “Mork n Mindy” uit Spare Ribs (2021). Op The Demise Of Planet X vervult “The Good Life” die rol. Een tergend repetitieve baslijn en ritme, James Williamson in feisty stemming (“I’m not punching down, just gonna remove you from the equation”), de gasten van Big Special die een melodieus zalfje aanbrengen op de wonde, maar vooral ook Gwendoline Christie (Brienne Of Tarth uit Game Of Thrones) die deze shit show steelt met een heerlijk hysterische performance: “I’m Evel Knievel, stunt cyclist in a nowhere fuckin’ land”.

Het slechte nieuws: er is niets dat ook maar in de buurt komt van deze Grand Cru. En als gasten als Billy Nomates, Amy Taylor (Amyl & The Sniffers) en Florence Shaw (Dry Cleaning) in het recente verleden mee de hoogtepunten bepaalden, dan zijn de andere gasten hier net minder overtuigend. Aldous Harding en Sue Tompkins (ex-Life Without Buildings) zorgen voor contrast en het laagje glazuur op Williamsons furieuze murk, maar de kans is klein dat ze binnen een paar albums nog op mixtapes belanden. Verderop laten ook “Flood The Zone”, met Liam Bailey (zeldzaam zijn de Mods-songs die te lang duren, dit is er eentje), en “Kill List”, met Snowy, geen onvergetelijke indruk na.

Nee, dan is het deze keer boeiender om te horen hoe ze gewoon als duo nieuwe manieren blijven vinden om te fulmineren over personencultus, morele verwarring, cultureel verval, mediabagger en alledaags absurdisme. Minder doelwitten worden dezer dagen bij naam genoemd (MAGA mocht wel niet ontbreken), maar dat past bij de totale malaise die ons vandaag als soort stilaan naar de afgrond drijft. Het is vaak zoeken naar boodschappen in de cryptische, met fooks en cunts versierde barrages van Williamson, maar die combinatie van gechargeerd vitriool, spits intellect en giftig sarcasme is net waarom je hem zo alle commentaren van online media zou willen laten modereren.

“Double Diamond” is uitstekend. Een soort verhakkelde inner city soul, maar dan in een knellend keurslijf, met Williamson die bijna relaxed klinkt, terwijl Fearn zowaar de cello laat aanrukken. Bijna even goed: de atmosferische, lichtjes aan Massive Attack, Barry Adamson en new age muzak herinnerende “Bad Santa”. En voor de rest, veel contrast. “Megaton” hanteert de full frontal attack van de vroege(re) dagen, afsluiter “The Unwrap” heeft (te) weinig om het lijf. Nochtans lukte het wel in de titeltrack (“Can’t touch this!”). Daartussen is het een uitdaging om een link te leggen tussen “Don Draper”, Carl Jung, ‘pissed on fivers’ en Mad Men.

Alles samen maakt dat van The Demise Of Planet X geen meesterwerk, maar wel een welgekomen verschuiving. De sound van het duo blijft in beweging zonder zichzelf te verloochenen en wordt net dat beetje toegankelijker. Niet dat uitverkoop een optie is. Wie Williamson ooit zag paraderen met zijn statief als een protserig haantje met een suicide mission, zichzelf voortdurend tegen het achterhoofd petsend, die weet dat je op deze punters kan rekenen.