Nieuwe Largo Winch. Nieuwe scenarist. Andere Largo Winch. De financiële diepgang en uitgebreide dialogen van de hoogdagen worden ingeruild voor pure actie ten dienste van tekenaar Francq. Visueel top, maar het verhaal verzandt in tv-clichés.
In de jaren negentig en tweeduizend keken we reikhalzend uit naar de nieuwste Largo Winch, de reeks die bedenker Jean Van Hamme overduidelijk het nauwst aan het hart lag. Nu moeten lezers het al enkele jaren zonder hem stellen. En is er alweer een scenaristenwissel. Éric Giacometti, de eerste opvolger, wordt na vier delen al vervangen door Jérémie Guez, een scenarist met ervaring in film en televisie.
Giacometti kwam destijds met de nodige bombast binnen en verklaarde: ‘We keren met Largo terug naar de bron, naar het avontuur en het financiële.’ Maar na slechts twee delen werd al duidelijk dat zijn Largo niet meer dezelfde Largo was. Zelfs Van Hamme, die het morele recht over zijn creatie behield, uitte in een interview kritiek op de richting die de serie insloeg. Hij vond dat er te weinig rekening werd gehouden met de werkelijke aard van het personage. Tegelijkertijd wierp tekenaar Philippe Francq zich ook meer op als co-scenarist, iets wat hij voordien nooit echt deed. Je voelde dat er brokken van moesten komen.
Dus enter Jérémie Guez, die in interviews direct liet optekenen: ‘We keren met Largo terug naar de bron, naar het avontuur.’ En inderdaad, het is geleden van delen 9 en 10 (Venetië zien… en …En sterven) dat een titel doorliep over twee delen. Al lijkt de gekozen titel, Als de goden je in de steek laten …, toch wel meer thuis te horen bij Thorgal dan bij Largo Winch.
Het begint met een gesprek tussen een zichtbaar personage en een onzichtbare poppenspeler, waarna de rest een voor een wordt geïntroduceerd. Eigenlijk net op dezelfde manier als Giacometti in zijn eerste scenario. Guez gaat ook volop voor diezelfde, beproefde geijkte structuur: in het eerste deel wil iemand Largo z’n geld/aandelen afpakken en wordt hij publiekelijk als dader van een misdaad geframed. In het tweede deel moet hij terugvechten. Voor zover inderdaad klassieke Largo – zij het dit keer zonder lange pagina’s vol tekstballonnetjes over aandelen, overnames en bedrijfsstructuren. Guez kiest resoluut voor actie. Je voelt onmiddellijk dat het scenario enkel nog ten dienste staat van tekenaar Francq.
Toen Francq begon als tekenaar, ontwikkelde hij zich tot een zeer voortreffelijke decoupeerder en tekenaar van geweldige actiescènes. Een ware erfgenaam van Hermann. Hij behoort tot de laatste generatie tekenaars die de tijd kreeg te groeien in een reeks onder begeleiding van een professional als Van Hamme. Dit leidde vijftien jaar later tot het hoogtepunt van de reeks: de tweeluiken Prijs van het geld/Wet van de dollar en De drie ogen van de bewakers van de Tao/De weg en de deugd Hier waren Francq en Van Hamme eindelijk gelijken en leverden ze hun beste gezamenlijke werk af, vergelijkbaar met het niveau van de beste afleveringen van Bernard Prince en Comanche.
Nu is Francq de professional en Guez het broekventje. Het scenario is in dienst gekomen van de tekenaar, waar Van Hamme nog schreef in dienst van het verhaal. Dit verschil voel je. Het lijkt er verder ook wel op dat Guez de basisregel van efficiënt stripvertellen negeert. Dit verhaal had op pagina 5 moeten beginnen. Nu is het begin vreemd, onnodig en flauw, net als de introductie van Simon, die zo sterk tegen het karakter van het personage ingaat dat het een zeer bewuste, maar compleet onbegrijpelijke strategie lijkt. Nee, dan is de scène met het varken in Londen veel leuker om de veranderde tijden voor deze player te duiden. Het verschil tussen schrijven voor strip versus schrijven voor televisie?
Niet zijn fout, maar daarnaast zijn er de vreselijk slecht vertaalde interacties tussen Largo en John. Sinds wanneer praten die aan de telefoon met de begroeting ‘Hé’? In de Franse versie gebruiken ze wel elkaars voornaam, maar blijven ze ‘vous’ gebruiken. Is Largo Winch plots bedoeld voor het lezerspubliek van De Kiekeboes en De buurtpolitie?
Het plot, waarin mini-drones voor humanitaire doeleinden door een malafide rijke stinker – die nog maar eens Largo’s aandelen wil – voor kwaadaardige doeleinden worden ingezet, voelt middelmatig. Largo, die na 24 avonturen getraumatiseerd is door verlies, voelt mee met een meisje dat haar ouders verloor en helpt haar. Het lijkt een poging om het succes van The Mandalorian achterna te gaan. Al waren ze beter meer richting Kikujiro of Lone Wolf And Cub gegaan. Nu is het wat middelmatig geschreven met af en toe rare overgangen. Hoe Guez dit als trauma aanpakt, is bijvoorbeeld zo’n duidelijk verschil met hoe Van Hamme Winch en de wereld zag. Van Hamme is notoir pessimistischer: het leven is kak, maar we kunnen enkel met gerechte rug vooruit, vergezeld van de eeuwig wispelturige tristesse. Nu is het meer een ordinair stompen en slepen.
Gelukkig is er nog steeds Philippe Francq. Nu hij zelf meer aan het stuur zit, kan hij zich uitleven in wat hij het liefst tekent: vliegtuigen, boten, brommers, auto’s, tanks, ontploffingen en gevaarlijke stunts. En het dient gezegd: hij blijft op dit vlak de referentie waar alle collega-tekenaars uit het genre alleen maar vol bewondering naar kunnen staren. Al zou hij misschien wel eens mogen overwegen de oude inkleuringen opnieuw als referentie te hanteren, toen die nog met gouache werden gedaan. Zijn tekeningen hadden toen nog net die fractie meer dynamiek. Iets meer lijnen, arcering en expressie.
Over twee jaar verschijnt de afsluiter van dit tweeluik. Ironisch genoeg zette Van Hamme destijds de stripwereld op zijn kop door de roots van de Largo Winch-reeks zo sterk in de klassieke feuilletonliteratuur te plaatsen. Kijk hoeveel reeksen er sindsdien werken met diptieken. Maar het grote verschil is dat Van Hamme dat deed vanuit een bewondering voor de grote feuilletonisten – het oeuvre van Dumas, Hugo of Verne dat hij gretig heeft verslonden en rats van buiten kent. Nu lijken het scenaristen die de grote verhalenvertellers enkel kennen van online gestolen boekbesprekingen of recente Franse films. Dat verschil merk je.
