Voor On vous croit viel de in Frankrijk geboren Charlotte Devillers terug op haar persoonlijke ervaringen als zorgkundige, toen ze omging met slachtoffers van seksueel geweld en geconfronteerd werd met complexe gezinssituaties. De Belgische producent en coregisseur Arnaud Dufeys is evenmin aan zijn proefstuk toe. De twee zaten niet alleen samen aan de schrijftafel, ze vormden ook voor het eerst een regietandem en hebben hun entree alvast niet gemist.
On vous croit vertelt het emotioneel beladen verhaal van een moeder die voor de rechter dient te verschijnen en het hoederecht over haar kinderen dreigt te verliezen. Alles draait om een aanklacht die werd aangespannen tegen de vader van het gezin, die zich schuldig zou hebben gemaakt aan mishandeling en alle contact met zijn zoontje en tienerdochter heeft verbroken – maar het is zijn woord tegen het hare.
De volledige film speelt bijna integraal binnen de beslotenheid van een gerechtsgebouw. De hoorzitting die volgt, wordt in beeld gebracht alsof we er zelf ter plekke bij zijn. Het is de hoofdbrok van deze beklijvende prent: een vijfenvijftig minuten durende scène die zoveel mogelijk de eenheid van echte tijd en plaats respecteert. Een dergelijk opzet staat of valt natuurlijk met de bijdrage van de acteurs, die in On vous croit door de cineasten voortdurend dicht op de huid worden gezeten en niks hebben om zich achter te verschuilen.
Hoewel er over de hele lijn degelijke vertolkingen te noteren vallen, springt toch vooral de rol van Myriem Akheddiou (een actrice die al meermaals samenwerkte met de gebroeders Dardenne en daarnaast ook te zien was in Julia Ducournaus Gouden Palm-laureaat Titane) in het oog. Zij geeft op indrukwekkende wijze gestalte aan de radeloze protagoniste die quasi onophoudelijk onder spanning staat, en maakt daarbij heel wat emoties los. Devillers en Dufeys stelden dan ook alles in het werk om een waarheidsgetrouw en genuanceerd beeld op te hangen van dit juridisch geschil, waarbij de interacties tussen de personages heel natuurlijk moesten aanvoelen. Bovenal wilden de cineasten erop toezien dat On vous croit – dat met een kleinschalige crew en in een beperkte draaiperiode werd opgenomen – nauw aansloot bij hun eigen leefwereld.
Met lang aangehouden statische shots, indringende close-ups, kale decors en een zuinige belichting weten ze in ieder geval een ongemakkelijke, bijna claustrofobische sfeer op te roepen die duidelijk voelbaar is. Ook de geluidsband van de film – waarin het kleinste detail een doorslaggevende functie heeft, maar ijzige stiltes evenzeer van belang zijn – draagt daar zeker toe bij. Het is net deze spartaanse eenvoud en franjeloze stijl die van On vous croit een opmerkelijke, uit het leven gegrepen film maakt.
