Voor zij die Lambrini Girls niet subtiel genoeg vinden (fair enough), kan Panic Shack soelaas bieden. Met zijn langspeeldebuut, simpelweg Panic Shack getiteld, schopt de all female punkband uit Cardiff vakkundig het patriarchaat in de radijzen. Geheel op eigen wijze, uiteraard.
Om nog een laatste keer Lambrini Girls als referentiepunt boven te halen: Panic Shack ligt bij de platenboer inderdaad op hetzelfde schap. Het grote verschil zit in het relativeringsvermogen: verwacht van Panic Shack geen radicale oproep tot revolutie. Braver en luchtiger, zouden kwatongen dat noemen, maar ook dat blijft relatief. Als Panic Shack op zijn debuut subtieler klinkt, dan komt dat omdat die andere band zichzelf gewoon buiten categorie zet met zijn razernij. Het is alvast een grote verdienste dat Panic Shack eigenlijk meer entertainment biedt.
Niet dat het voor Panic Shack van een leien dakje liep. Jaren geleden, kort na de release van single “The Ick”, kreeg de band TikTok-bagger over zich heen: het imago van arbeidersklassebandje zou fake zijn. Die hetze bleek even verwacht typisch als pertinent onjuist, natuurlijk, en het is Panic Shack niet ontgaan dat de haters van toen nu wel aan boord zijn. “First they laugh and then they copy”, scandeert zangeres Sarah Harvey in het refrein van “Tit School” (“I didn’t go to BRIT School, I went to …”, jaja) daarover. Goed dat het lachen haar niet vergaan is.
Openingsnummer “Girl Band Starter Pack” tuft een heel eind door op Emily Smiths lekker groovy baslijn, en belandt zo op volle toeren in een stampend refrein. Het heerlijk sarcastische “Gok Wan” (“I look good / This is all I do / My body is yours / Enjoy the view”) heeft naar het einde een gitaarsolo die langs alle kanten rammelt, zoals het punk betaamt. Panic Shack blijft een punkband, dus technische perfectie mag het raam uit. Elektronische drums en een karrevracht synthlawaai maken van “Lazy” dan weer een trashy electropunkstamper.
In tegenstelling tot elders is het sarcasme van “Lazy” evenwel moeilijker te onderscheiden. Wil Panic Shack het recht op vrouwelijke sloddervossigheid nu opeisen, of klagen de dames die cliché-schaduwkant van mannelijkheid net aan? De clou blijft uit. “We Need To Talk About Dennis”, heeft opnieuw een baslijn die met de aandacht gaat lopen, maar desondanks valt het energiepeil dat de band tot dan toe aanhield wat in duigen. De song heeft een zekere schatplichtigheid aan The B-52’s, en dat vloekt wat met de toon die de rest van Panic Shack doet werken.
Met “Pockets”, over jeansbroeken zonder zakken, maakt Panic Shack het zichzelf nog eens moeilijk. Zonder de nodige stap terug om het punt over de mode-industrie die vrouwen onverklaarbare keuzes opdwingt te zien, lijkt het onderwerp vooral een first world problem. “I’ll just, I dunno, always carry a bag”, besluit Harvey met een zuur gezicht, maar door de rotvaart van de song gaat het echte punt verloren. Wel een gouden vondst: “Unhinged” bestaat uit banale quotes die de band van echte Hinge-profielen schraapte (“Surf in the summer / Snowboard in the winter / And I golf a little in between”, ocharme die slijmbal). Die hilarisch effectieve partij mariachi-trompet op het einde maakt het ook helemaal af.
Panic Shack klinkt bijna over de hele lijn schrander en vooral vermakelijk, maar finaal blijft het eerder een pedagogisch verantwoorde tik dan een niet mis te verstaan signaal. Panic Shack heeft zeker zijn plaats op dat schap bij de platenboer, maar mag de volgende keer gerust een stukje bruter, scherper, gerichter voor de dag komen. Dat blijft nodig.
