Panic Shack verdiende met zijn debuut enkele maanden terug nog zijn plaats naast Lambrini Girls en Amyl & The Sniffers. Zeker wat betreft entertainment value had de band uit Cardiff troeven achter de hand. In Trix kreeg Panic Shack woensdagavond de kans om alle kaarten op tafel te gooien. Wat volgt laat zich raden. Showke? Showke.
What’s in a name? De Nederlandse formatie Femme Fugazi – female fronted, uiteraard – heeft maar van ver wat weg van die hardcorepunklegende. Donkere, artsy garagepunk met een zweem van postwave, horen we hier, en daar lijkt de zaal niet meteen klaar voor. Het geluid van de zang zit ook niet lekker, en dan wordt het moeilijk. Gaandeweg zwelt het publiek dan wel aan, maar het vijftal – allemaal best talentvolle mensen, daar niet van – blijft te veel op de vlakte om een onuitwisbare indruk na te laten. Komaan dan: die song met “I want you to fucking die” willen we nog onthouden.
Panic Shack slaat de verkenningsronde over en geeft ons met “Gok Wan” meteen een furieuze lel. “I look good / This is all I do / My body is yours / Enjoy the view”, gaat het daar in het refrein, en meteen is duidelijk dat zangeres Sarah Harvey de behendige stem bezit die Panic Shack vereist. “First time here, let’s make it count”, zegt ze achteraf, om er dan het jolige “Baby” (met briljant grove zinsnede “There’ll be a baby shaped hole in the wall”) door te jagen, instrumentaal opgeruit door haar bloedzusters Meg Fretwell, Romi Lawrence en Emily Smith.
We zouden ’t bijna vergeten, maar drummer Nick Doherty-Williams kent zijn plaats in de achtergrond en doet daar met verve wat Panic Shack van hem verwacht. “Personal Best” en “SMELLARAT” volgen in sneltempo, maar met “Girl Band Starter Pack” barst het feest pas echt los. “Ju Jits You”, waarin de vlotte flow heerlijk botst met de dommige tekst, trekt de lijn door. “Thelma & Louise” heet een “love song” te zijn – manmensen heeft Panic Shack niet nodig voor de liefde – maar de song klinkt te eentonig om die liefde te voelen. De band méént het wel, en da’s wel mooi om zien.
“We Need To Talk About Dennis” was op plaat al niet de meest geslaagde oefening, en ook hier en nu is het een riskante onderneming: de set raakt maar net niet ontwricht. Gelukkig is “Do Something”, met zijn geratelde “faster-faster-faster-faster-faster”-refrein, van een heel ander allooi. De epische moshpit waar het nummer om smeekt blijft vreemd genoeg uit: meer dan wat beschaafd duwen en trekken wordt het niet. Ook met “Unhinged” doet Panic Shack verwoede pogingen om brokken te maken, maar als de conclusie is dat we die mariachitrompetten live hadden willen zien, heeft Panic Shack toch een steekje laten vallen.
“I Don’t Really Like It” gooit er “That’s Not My Name” van The Ting Tings door, en da’s wel een aardige vondst die het publiek wel kan smaken. Net als op plaat moet “Lazy” het hebben van zijn synths, en samen met de spots die als bliksems flitsen ontaardt de song in een onheilspellend tafereel van zwart-witte waanzin. ’t Moet zijn dat Panic Shack weet een set op te bouwen, want na die pandoering krijgen we Black Sabbath-cover “War Pigs”, gezongen door de vier dames samen. Ozzy had er misschien het zijne van gedacht, maar hier en nu gaat Trix gewillig mee.
De finale wenkt, en Panic Shack blijft ons bij het nekvel schudden. “Tit School” loopt over van vrouwelijke branie en je-m’en-foutisme, en ook met “Pockets” – allemaal samen: “Vape! Phone! Keys! Lip gloss!” – scoort Panic Shack, zeker wanneer de band een “Free free Palestine!” inzet. “The Ick” sluit de set af, en na wat geprevelde bedankjes en “tot straks aan de merch” verdwijnt de band in de coulissen. Nee, een bisronde is ons niet gegund, maar Panic Shack had zijn punt toch al meer dan duidelijk gemaakt.
