In Vittoria jaagt de 40-jarige Jasmine haar droom om een dochter te krijgen achterna, waarbij zowel haar gezin als haar geweten in gevaar komen. Dit bijzondere docudrama toont een waargebeurd verhaal van een alledaagse familie in Napels, gespeeld door de mensen die het echt beleefden. En dat voel je in elke scène. Regisseurs Alessandro Cassigoli en Casey Kauffman lieten het koppel Marilena Amato (als Jasmine) en Gennaro Scarica (als Rino) scènes uit hun eigen leven acteren en creëerden zo een rauwe en authentieke vertelling van een liefdevol gezin en de kafkaëske adoptieprocedures in Italië.
Vanaf het openingsshot waarin Jasmine op bezoek gaat bij een jonge tarotlezeres — een scène die echoot naar de opening van Agnes Varda’s Cléo de 5 à 7 – is het duidelijk dat filmmakers Cassigoli en Kauffman geen doorsnee docudrama wilden brengen, maar een sterk uitgedacht portret over de wensen en angsten van een gewone vrouw. De film speelt zich af in het rauwe Napels, waar kapster Jasmine, moeder van drie zonen, na de dood van haar vader begint te dromen over een blond meisje dat haar opzoekt in haar slaap. Het blonde meisje achtervolgt haar niet enkel in haar onderbewustzijn, maar wakkert een nieuwe kinderwens aan waardoor Jasmine besluit haar leven om te gooien en een kind te adopteren.
Onzeker over haar plotse, maar intense drang om opnieuw moeder te worden en de financiële situatie van de familie, staat de vader van het gezin, de rationele schrijnwerker Rino, niet te popelen om de kosten te dragen van een extra kind, noch de langdurige procedure van een internationale adoptie te doorploegen. Ook Jasmines drie zonen, met wie ze een hechte band heeft, raken gespannen door de onrust van hun moeder. Toch kan Jasmine haar droom niet negeren en drijft ze haar wens door, zelfs wanneer de vaak oneerlijke en corrupte werkwijze van de dure adoptiebureaus haar moreel kompas op de proef stelt.
Vittoria vormt een spiegel van het alledaagse leven door gebruik te maken van echte mensen en hun omgeving. Cassigoli en Kauffman, met hun achtergrond in documentairefilm, weten perfect hoe ze die echtheid moeten vangen. Ze leerden Marilena Amato kennen bij het draaien van hun eerste langspeelfilm en raakten gefascineerd door het adoptieverhaal van haar dochter Vittoria. Door te werken met non-professionele acteurs, die hun eigen verhaal herbeleven voor de camera, blijft elke emotie nazinderen. Zelfs wanneer de redeneringen en drijfveren van de personages vraagtekens opwekken.
Ondersteund door een emotionele pianoscore brengt Vittoria een ‘slice-of-life’ die weinig mensen onbewogen zal laten. Het toont zowel de schaduwkanten van het leven van een arbeidersgezin in het sombere Napels als de sterke band tussen de leden van een liefdevol, maar imperfect gezin. Naast het uitlichten van het zware adoptieproces, zowel op emotioneel als financieel vlak, toont de film vooral een verhaal van hoop en empathie – een boodschap die volledig tot zijn recht komt in de emotionele slotscène. Niet voor niets werd Vittoria, geproduceerd door Nanni Moretti, bekroond als Beste Italiaanse Film op het Filmfestival van Venetië in 2024.
