Het biografisch drama The Salt Path is gebaseerd op de gelijknamige memoires van Raynor Winn, een boek dat werd gepubliceerd in 2018 en met meer dan twee miljoen verkochte exemplaren uitgroeide tot een internationale bestseller. De prent haalde vorig jaar reeds de selectie van het filmfestival van Toronto, maar de recente première in het Verenigd Koninkrijk werd overschaduwd door een storm van kritiek.
Aan de basis daarvan ligt een ophefmakend artikel uit de Britse krant The Observer, waarin journaliste Chloe Hadjimatheou zowel de authenticiteit van het waargebeurde verhaal als de medische geschiedenis van Winns echtgenoot serieus in twijfel trekt en de auteur zelfs beticht van diefstal. Die laatste bleef vervolgens niet bij de pakken zitten en omschreef de beschuldigingen die het koppel worden aangewreven als “oneerlijk en misleidend”. Nu alle commotie weer stilaan is gaan liggen en The Salt Path ook onze bioscoopzalen bereikt, kan de film op zijn eigen merites worden beoordeeld. Neem het echter van ons aan: het sop is de kool niet waard.
In The Salt Path geven Gillian Anderson en Jason Isaacs gestalte aan een echtpaar van middelbare leeftijd wiens relatie op de proef wordt gesteld wanneer het noodlot genadeloos toeslaat. Door een slechte investering (met een schuldenberg tot gevolg, volgens het artikel dus om een eerdere diefstal te verdoezelen) verliest het koppel niet alleen huis en boerderij, maar worden ook al hun bezittingen in beslag genomen. Tot overmaat van ramp wordt rond die periode bij de man tevens een zeldzame neurodegeneratieve ziekte vastgesteld – een aandoening die de hersenen en zenuwen aantast, wat leidt tot ernstige bewegingsstoornissen en cognitieve problemen.
Ten einde raad besluiten Raynor en haar partner Moth een schijnbaar onmogelijke pelgrimstocht te ondernemen langs de Zuidkust van Engeland. Het is een wandelroute die zich uitstrekt over meer dan duizend kilometer en loopt van Somerset naar Dorset. Natuurlijk rijst de vraag wat deze twee vijftigers ertoe drijft om zonder enige ervaring – en slechts gewapend met een gammel tentje en enkele broodnodige spullen – de grillige natuur te trotseren. Is het een manier om te ontsnappen aan de realiteit? Hoe dan ook: met iedere stap groeit hun vastberadenheid.
Dergelijke materie is uiteraard gesneden koek voor een echte crowdpleaser. Aan het roer van de film staat dan ook niet zomaar de eerste de beste. De veelgeprezen theaterregisseur en producente Marianne Elliott transformeerde Angels In America en War Horse met succes naar Broadway en verbreedt nu haar werkterrein. Dat Elliots overstap naar het witte doek toch de mist ingaat, is grotendeels te wijten aan de onevenwichtige structuur van de film en het zwakke script van Rebecca Lenkiewicz – een scenariste die nochtans uitstekend werk verrichtte met de MeToo-film She Said, maar een uitschuiver maakte met haar weinigzeggende regiedebuut Hot Milk.
Alsof dat nog niet genoeg is, ligt The Salt Path ook bezaaid met voorspelbare levenslesjes over onvoorwaardelijke liefde, pijn, hoop, empathie en doorzettingsvermogen, en lijkt de tergend langzaam voorbij schuifelende prent wel te zijn opgezet als een promofilmpje voor de helende kracht van de natuur.
Je voelt het immers al van mijlenver aankomen dat deze beproeving – waartegen de twee dakloze levensgezellen amper opgewassen zijn – het koppel tot inkeer zal weten te brengen, maar ook in staat stelt om zichzelf én elkaar te (her)ontdekken.
Het siert de beide hoofdrolspelers dat ze zich met The Salt Path zogenaamd kwetsbaar opstellen en van hun minst glamoureuze kant laten zien (Dana Scully uit The X-Files zag er nooit eerder zo verfomfaaid uit), maar het is allemaal een maat voor niets. Dat het ruige Britse landschap in al zijn ongerepte schoonheid voor de lens wordt gehaald door DOP Hélène Louvart is dan ook zowat de enige verdienste van deze eentonige film die al gauw begint te vervelen en zelden of nooit onder de huid kruipt, hoe inspirerend het allemaal ook bedoeld is.
