The Outrun

Op vlucht van haar destructieve bestaan in Londen keert de jonge Rona, gespeeld door Saoirse Ronan, terug naar haar ouders op de uitgestrekte Orkney Eilanden. In een rauwe niet-chronologische vertelling onthult The Outrun meer en meer over haar worstelingen met alcoholisme, haar bipolaire vader en haar richtingloze doctoraatsonderzoek in de biologie. De Duitse regisseur Nora Fingscheidt brengt de oude legendes van de Schotse eilandengroep weer tot leven in de vorm van een aangrijpend en hedendaags verhaal.

The Outrun is gebaseerd op de gelijknamige memoires van de Schotse journaliste Amy Liptrot. Zij keerde als jonge vrouw terug naar haar geboorteplek om te leren omgaan met haar alcoholisme, een probleem dat ze niet in de hand kreeg zolang ze in Londen bleef wonen. Teruggrijpend naar de mythologie van de Orkneys vergelijkt Fingscheidt het hoofdpersonage met een selkie (een drenkeling veranderd in een zeehond, die terugkeert op het land en haar zeehondenvel afschudt, maar nooit meer in staat is tot een gelukkig bestaan omdat haar ziel toebehoort aan de woeste golven van de zee). Zo creëert The Outrun de metafoor bij uitstek voor een bestaan in de ban van alcoholisme.

Saoirse Ronan maakte zich het aangrijpende personage eigen en zet een hartverscheurende prestatie neer. Wisselend tussen dronken uitspattingen en hopeloze smeekbeden spiegelen de close-ups van haar mimiek de onstuimige landschappen van haar toevluchtsoord. Ronan slaagt erin om op een geloofwaardige manier de dieptes van verslaving over te brengen, alsook de impact ervan op haar relatie met de geduldige Daynin (Paapa Essiedu) die ze steeds verder wegduwt. In een dromerige voice-over vergezeld door beelden en animaties in documentairestijl trekt ze het verhaal af en toe weg van de leefwereld van het personage, naar de rijke geschiedenis en natuur van Orkney. 

De titel van de film verwijst naar een onbewoonbaar stuk grasland dat uitsteekt in de zee, waar het vee van Rona’s vader graast. Hunkerend naar zo’n uithoek om naartoe te vluchten, verhuist Rona enkele maanden als vrijwilliger naar een afgelegen stuk van het eiland om de habitat van een inheemse vogelsoort, de corncrake of kwartelkoning, te beschermen. Toch wordt het platteland in The Outrun, ten opzichte van de bruisende stad, niet voorgesteld als een vredige en harmonieuze plek om te herstellen. De confrontatie met haar gelovige moeder en de manische episode van haar vader bevorderen haar revalidatie evenmin. Zelfs in het afgelegen huisje waar ze dankzij haar vrijwilligerswerk mag verblijven woelen de gevoelens van eenzaamheid en het rusteloze geluid van de windstormen even hard door haar lijf. 

Zo creëert Fingscheidt met geluid op zichzelf een eigen verhaallijn. Van de luide technomuziek in de Londense bars en Rona’s koptelefoon, de spookachtige windvlagen en woeste golven, tot het delicate hoopvolle gepiep van de corncrake. In een zachte cinematografie met subtiele contrasten toont The Outrun zich als een aaneenschakeling van herinneringen, landschappen en hallucinaties met als enige houvast de veranderende haarkleur van Rona. Aansluitend bij de fase in haar verslaving en herstel, kleuren haar lokken nu eens felblauw en dan weer roze, om uiteindelijk volledig uit te groeien tot haar natuurlijke blonde haren. 

The Outrun is een innovatieve vertelling over verslaving en herstel, de impact van de juiste omgeving op het juiste moment en het terugvinden van een verloren pad, dag per dag. De sfeervolle cinematografie en innemende verhaallijn resulteren in een mooie kijkervaring, frame per frame. De film van Nora Fingscheidt kan meteen in het rijtje baanbrekende films van dit jaar bijgezet worden.