Zes jaar geleden co-regisseerde Alex Parkinson Last Breath, dat aan de hand van bodycam-beelden, originele audio-opnames en getuigenissen een onwaarschijnlijke reddingsmissie uit 2012 voor de kust van Aberdeen documenteerde. Voor een herwerking tot langspeelfilm, die dezelfde titel draagt, kroop diezelfde Parkinson in de regiestoel en kan je natuurlijk de vraag stellen of dat, ook al giet hij het in een andere vorm, überhaupt enige meerwaarde heeft.
Chris Lemons (Finn Cole) maakt deel uit van een duikploeg die noodzakelijke onderhoudswerken aan gasleidingen moet uitvoeren op de bodem van de Noordzee, een beroep dat aan het begin van de film terecht omschreven wordt als een van de gevaarlijkste ter wereld. Parkinson etaleert al snel zijn ervaring als documentairemaker door op een bijna didactische manier te tonen dat dit een job is die maar voor weinigen is weggelegd. Dankzij een simpele montage met aandacht voor zuurstofmeters, decompressiekamers en de zogenaamde ‘umbilical lines’ (die de duikers voorzien van zuurstof en communicatie vanuit de duikcapsule) besef je meteen dat de kleinste storing of menselijke fout desastreuze gevolgen kan hebben. Wanneer het schip in een storm terechtkomt – Chris en de meer ervaren David (Simu Liu) hebben de duikcapsule dan al verlaten en staan op zo’n 100 meter diepte op de zeebodem – verliest het de controle waardoor het steeds verder afdrijft van de locatie van de duikers. Aangezien alles met elkaar verbonden is, zou dat in eerste instantie geen ramp hoeven te betekenen, ware het niet dat Chris’ ‘levenslijn’ gekneld geraakt waardoor de kabel uiteindelijk knapt en hij zich plots aangewezen ziet tot zijn ‘bailout’, een reservetoevoer van zuurstof die enkel geactiveerd mag worden in extreme noodsituaties en ook maar 10 minuten meegaat Zowel de bemanning van het schip, collega-duiker David en veteraan Duncan (Woody Harrelson), die als coördinator in de duikcapsule achterblijft, moeten vechten tegen de tijd en ervoor zorgen dat de reddingsmissie niet omslaat in het louter bergen van Chris’ lichaam.
Om de suspense nog wat verder op te drijven krijgen we tussendoor op het scherm te zien hoeveel minuten Chris nog zuurstof krijgt, en eens de tank leeg is, hoelang hij al zonder zit. De claustrofobische sfeer wordt ook op esthetisch vlak kundig doorgetrokken door cameraman en ervaren diepzeeduiker Ian Seabrook (what’s in a name?) die zowel het beroep van saturatieduikers als hun omgeving met aandacht voor authenticiteit weet vast te leggen. Een mooi voorbeeld is het contrast tussen de bevangende duisternis onder water en minieme lichtbronnen, zoals het lampje van een duikhelm of de rode gloed van een vuurpijl die een akelig, desoriënterend effect hebben. Hier en daar komen dan toch wat minpuntjes bovendrijven, waaronder enkele geforceerde dialogen en een bombastische soundtrack die wederom onze emoties lijkt te dicteren. Desondanks is Last Breath dan toch niet louter een gemakzuchtige hervertelling van de feiten.
