Een man. Een gitaar. Een dissectie van een relatie.
Het stond in de sterren geschreven dat Jason Isbell zou crashen. Niet gewoon struikelen, maar frontaal op een betonnen muur knallen. De voormalige Drive-By Trucker, ooit een ongeleid projectiel van alcohol en zelfdestructie, had het allemaal in zich om vroeg of laat ten onder te gaan. Maar dan was daar Amanda Shires. Zij hield hem een spiegel voor, hij schopte zijn verslaving buiten, en samen bouwden ze aan een leven. Trouwen, een dochter, twee carrières die elkaar kruisten en soms in de weg zaten. Isbell werd een van de scherpste songwriters van zijn generatie. Shires, hoe getalenteerd ook, bleef vaak in zijn schaduw staan.
Wie de documentaire over Reunions zag, wist het al: het huwelijk liep op de klippen. Te veel artistieke conflicten, te veel verschil in traject. Dat Isbell nu een plaat maakt die zo pijnlijk openhartig is over die breuk, komt dus niet als een verrassing. Foxes In The Snow is een album zonder rookgordijnen, opgenomen in vijf dagen, in de Electric Lady Studios, met niets meer dan zijn 1940 Martin-akoestische gitaar. De naakte waarheid, zonder pleisters op de wonden.
Het voelt soms ongemakkelijk, alsof je iets intiems hoort wat niet voor jouw oren bedoeld is. Maar de impact is des te groter. “Gravelweed” – een van de emotionele zwaartepunten – speelt de film van hun relatie af. Van zijn verslaving en haar reddingsboei (“I was a gravelweed and I needed you to raise me”) tot het besef dat de liefdesliedjes die hij ooit voor haar schreef nu een andere lading krijgen (“I’m sorry the love songs all mean different things today”). “Good While It Lasted” is mijmerend, “True Believer” dan weer een gevecht tussen woede en berusting (“And now I have to let it burn to let it be”). “Eileen” klinkt als schuldbekentenis, “Don’t Be Tough” als een levensles: er is geen ontsnappen aan de realiteit, dus je kan maar beter leren incasseren.
Toch is dit geen louter klaaglied. Nieuwe liefde diende zich aan – Anna Weyant, Canadese visueel artieste – en dat sijpelt door in “Open and Close” en in de bijna speelse titeltrack. “Wind Behind The Rain” balanceert vervaarlijk dicht tegen kleffe feelgood aan, maar blijft net overeind. Ondertussen blikt Isbell ook naar buiten: naar geboortestreek Alabama in het schitterende “Crimson And Clay”, naar zijn nieuwe thuis in Nashville via “Ride to Robert’s”. En dan is er “Bury Me”, dat hij a cappella opent en klinkt als iets uit een donkere western waarin de hoofdrolspeler het einde ziet naderen.
Met Foxes In The Snow maakt Isbell een plaat die je niet zomaar beluistert, maar die zich in je vastbijt. Geen opsmuk, geen overbodige franjes. Dit is een man die naast je komt zitten en zijn verhaal vertelt. Enkel een stem, een gitaar, en de onontkoombare waarheid.
