Hoewel Sylvain Vallée in Frankrijk als stripauteur naam gemaakt heeft, is zijn werk zo goed als onbekend erbuiten. Ook Jacky Schwartzmann, die al verschillende romans gepubliceerd heeft, is een nobele onbekende buiten zijn eigen geboorteland. Hun eerste samenwerking, het twee delen tellende Habemus Bastard, zou daar wel eens verandering kunnen brengen, want het is perfect entertainment voor een luie dag.
Qua originaliteit zal het zeker geen potten breken: de keuze voor een gangster die zich genoodzaakt ziet in een klein, slaperig Frans dorpje te verschuilen is het type vis op het droge-verhaal dat al uitentreuren herhaald is, zeker in een dergelijke setting. Maar Schwartzmann en Vallée weten het klassieke uitgangspunt op zo een manier te brengen dat het boeiend blijft. Het helpt uiteraard dat de tweede verhaallijn zich op redelijk natuurlijke wijze aan het eerste vastklinkt, waardoor het einde binnen het universum van het verhaal logisch aanvoelt en een bevredigend slot levert.
Deel 1, Een noodzakelijk wezen, start banaal genoeg wanneer een opdracht voor beroepscrimineel Lucien fout loopt en hij noodgedwongen tijdelijk de identiteit van zijn onbedoelde slachtoffer Phillipe overneemt. Onder diens naam wordt hij de nieuwe pastoor in het kleine Saint-Clement. De oude pastoor van het naburige dorp heeft net als de parochianen geen idee van Luciens ware aard en beschouwen zijn stuntelige pogingen om de mis voor te dragen als een moderne visie waar ze maar mee moeten leren leven. De enige die zich vragen stelt, is zijn misdienaar, een jong meisje dat samenleeft met haar alcoholische vader en sympathie voelt voor het buitenbeentje dat de priester is, al was het maar omdat er dan eindelijk iets gebeurt in het dorp.
Hoewel Lucien tracht zo weinig mogelijk de aandacht op zich te vestigen en zijn opdrachtgever Jean-Pierre Grumbach in de waan laat dat zijn neef Philippe nog steeds in leven is, kan hij zijn vroegere leven toch niet helemaal achter zich laten. Dat hij in de kerk verschillende pistolen verstopt, valt nog te begrijpen, maar door een corrupte aannemer het hem toegewezen priesterhuis laten ‘upgraden’ en een lokaal drughandelaartje uit de brand helpen om hem daarna voor hem te laten werken, wekt alvast bij de plaatselijke gendarme enig wantrouwen. Voorlopig is er echter nog geen vuiltje aan de lucht. Maar terwijl Lucien rustig zijn leventje leidt, besluit Jean-Pierre een oud onrecht te vereffenen door de zoon van José, een ‘zigeunerbaas’, te vermoorden.
In het tweede deel, Een hart onder de soutane, wordt via een korte sprong in het verleden duidelijk waarom José en Jean-Pierre een appeltje met elkaar te schillen hebben maar lijkt ook voor Lucien de grond te heet onder zijn voeten te worden. Niet alleen begint de plaatselijke gendarme Manu nog meer vragen te stellen, maar duikt ook de prostituee Meryl, die erbij was toen Philippe stierf, op in het stadje. Om de zaken nog gecompliceerder te maken, besluiten zowel José en zijn mannen alsook Jean-Pierre en zijn gevolg naar Saint-Claude af te zakken waardoor alle verhaallijnen en partijen zich op dezelfde plek en hetzelfde moment met elkaar geconfronteerd zien en het nodige geweld de enige uitweg is.
Habemus Bastard is een verhaal dat duidelijk de kant van de schurken kiest en met Lucien/Philippe een antiheld als hoofdpersonage kiest. De auteurs letten er evenwel voor op geweld te verheerlijken of Lucien als sympathiek af te schilderen. Veeleer opteren ze er voor geen morele kant te kiezen en Lucien relatief objectief neer te zetten als iemand die weliswaar geen bezwaar heeft tegen vuile handen maar waar mogelijk onschuldigen buiten schot probeert te houden. Ook de bendes van José en Jean-Pierre zijn niet gebrand op onnodige conflicten maar draaien evenmin hun hand om voor een moord meer of minder. Finaal maken Vallée en Schwartzmann duidelijk dat zo goed als alle (hoofdrol)spelers voor dit leven gekozen hebben en ook de consequenties aanvaarden.
Habemus Bastard heeft niet de pretentie van pakweg de Killer-reeks om ook maar enige vorm van maatschappijkritiek te geven. De auteurs willen niet meer dan een misdaadverhaal brengen waarin geen van de spelers op zich moreel afstotelijk is maar waar verder ook weinig sympathie voor te voelen is. Het tweeluik is knap opgebouwd met voldoende verhaallijnen en plotwendingen om tot het einde te boeien. Grote potten zal het niet breken maar het weet wel perfect de balans tussen entertainment, hoop op commercieel succes en kwaliteit te vinden, waardoor deze eerste samenwerking tussen beide auteurs nieuwsgierig maakt naar volgend werk.
