Ze schaafde er bijna drie jaar aan, maar haar debuut is dan ook de moeite. Op Glutton For Punishment laat Jojo Orme horen dat zij en zij alleen Heartworms is.
“Oh ja, nog wat harder!”, zo klinkt die titel, maar dat is omdat u geen Engelse uitdrukkingen kent, sloeber. Wie er geen graten in ziet de vuile, lastige werkjes op te knappen; diè is een ‘glutton for punishment’. Precies zoals Jojo Orme. En op haar debuut duikt ze in die nare, ongelukkige jeugd waar ‘straf om elk hoekje lag’. Op haar veertiende sloop ze dan maar het huis uit, twee jaar later stond ze op eigen benen: buskend, ploeterend, maar nooit ging ze onder water. En zie: wat een plaat smijt ze hier binnen.
Eerste vaststelling: dit is niet A Comforting Notion-de-langspeler. Hoe goed die EP ook was, met zijn opgefokte motorik beats, nijdig afgestemde gitaren en – bijwijlen – Diamanda Galásvocalen; dat zou ze geen tweede keer doen. Glutton For Punishment klinkt hoogstens herkenbaar, maar nooit als een tweede ronde. Daarvan was meest recente single “Extraordinary Wings” wel getuige.
Orme zingt er over een veel te jonge gestorven Britse luchtmachtpiloot uit de Tweede Wereldoorlog, en daar hebben we meteen haar tweede zware thema (oorlog) en haar grootste obsessie: de Spitfire, de trots van de R.A.F.. Het is een van de meest ingetogen nummers van de plaat, ze gebruikt het – zonder veel buitelingen of andere truken – om even te laten horen wat voor goeie zangeres ze is. Dat ze op deze plaat haar stem gevonden heeft, zegt ze. Klopt.
En toch. Stiekem hebben we het meer voor de vinnige JoJo, die met “Just To Ask The Dance” weet hoe je een opener – we houden even geen rekening met de veertig-plus seconden ruis van “In The Beginning” – schrijft: het doek gaat op, we zitten recht in de actie. Strijkers donderen alsof de nieuwste Bond-film zal beginnen, een beat gaat resoluut op zijn doel af, en zij, zij twijfelt. “I don’t have a chance / To ask for a dance from you / I’m so shy it pains me”, zingt ze. Oorlog is er soms alleen in het hoofd.
Het is moeilijk voor Glutton For Punishment dat dat begin zo overrompelend is dat alles wat nadien volgt serieus moet boksen om nog gehoord te worden. Het vroeg gelukkig nu ook niet te veel kletsen om ook voor “Jacked” te zwichten, waarin de echo’s van A Comforting Notion nog het meest merkbaar zijn. Wat je ook hoort: de opleiding tot producer die Orme zelf volgde, de hand van Dan Carey (Kae Tempest, Black Midi) achter de mixing desk. De manier waarop synths en bassen hier klinken, is vakwerk.
Ook tekstueel heeft Orme haar stem gevonden, en het is er eentje vol woord- en klankspelletjes. “Match made in a hat / Where’s the magic in that? / It’s a mad mad catch”, gaat “Mad Catch”, “Nice try / High five” schampert “Celebrate”. Tussendoor is er single “Warplane”: vijf minuten en een half motorik madness. “Smugglers Adventure” volgt nadien, en dus ook die basbreak, waarna ze fluistert op een manier die van de jonge, boze PJ Harvey had kunnen zijn.
En dan een folknummertje als uitsmijter. Omdat het kan. “This week, I slept / When I stopped working it out / What shall I today? / Go to the gym, cry over him, while I play with myself / I’m alive”, klinkt het. En het belandt in een jolig “ladadadie”, maar ook in dat “I don’t have a chance to ask for a dance from you”. Je herkent het refrein van dat bijna-eerste nummer. De cirkel is rond.
Zelfs al duurt hij nauwelijks 37 minuten: Glutton For Punishment is een Plaat.
