Het nieuwe jaar is nu echt begonnen. De lauwwarme champagne heeft intussen alle prik verloren, hetzelfde kan gezegd worden van de beloofde kerstvrede: het zit er weer bovenarms op. Oorlog, ergernis en foute knipogen op die iets te beschonken nieuwjaarsreceptie houden ons als vanouds in een continue staat van mijmeren, ergernis en paniek. Perfect voor een passage langs de Britse postpunk-poëzie van Dry Cleaning die het jaar in komen gesloft met plaat nummer drie, Secret Love.
Die balans tussen ‘postpunk’ en ‘poëzie’ slaat stilaan door naar dat tweede. De band had natuurlijk altijd al die geweldige zangeres – of eerder ‘mompelares’ – Florence Shaw in de gelederen, die haar dagelijkse beslommeringen als slaperige verzen liet laveren tussen de uptempo riffs van haar band. Maar op deze Secret Love breekt het Britse kwartet uit dat harnas van strakke, vuile postpunk en zoekt het andere muzikale manieren om hun Ulysses-achtig dwalen doorheen deze doorgedraaide wereld vorm te geven.
Vooruitgeschoven single “Hit My Head All Day” gaf hier alvast een duidelijk voorproefje van: een nummer vol lege ruimte, waarop de vier bandleden haast klinken alsof ze elk op hun eigen continent aan het spelen zijn. Een sloffende drum en afwezige bas vormen de basis, en de hijgende Shaw gaat in dialoog met de vlijmscherpe gitaar van Tom Dowse als contrasterende antagonisten die eerder naast dan wel met elkaar spreken. Het belichaamt de individuele distantiëring in deze boring twenties, een perron waarop iedereen in zijn eigen wereld verzonken staat te scrollen.
Krijgt u niet genoeg van deze opengetrapte vuilniszakkenrock? Goed nieuws: er staan nog wel genoeg andere nummers op die gedeprimeerd vooruit sjokken onder een asgrauwe regenhemel zoals “My Soul/Half Pint” of “Evil Evil Idiot”. Zeker die laatste komt vol binnen, wat een heerlijke cirkelzaag van een gitaarriff.
Maar Secret Love blijkt warempel eerder voor diversiteit dan eenheidsworst te gaan. Mogelijk heeft het opnameproces hiermee te maken, verdeeld over verschillende sessies in de Loirestreek, Dublin en zelfs Jeff Tweedy’s The Loft in LA. Zo krijgen we bijvoorbeeld het lichtvoetige indieriffje van “Cruise Ship Designer”, dat heerlijk contrasteert met de lyrics over een gewetenloze ontwerper van luxeschepen voor de schandalig rijken in de hoop een graantje te kunnen meepikken – Sleaford Mods en Gilla Band zijn niet ver weg. “Secret Love” waggelt rond op een heerlijk silly riff, evenals slotnummer “Joy”, dat zowaar het dichtst bij een volwaardige radiovriendelijke indiesong komt.
De droogkuis-rockers laten ook af en toe wat schoonheid en breekbaarheid doorsijpelen in de arrangementen, zoals in “I Need You” en “Let Me Grow And You’ll See The Fruit” (de mooiste songtitel die we in jaren gehoord hebben). Het zijn zeldzame momenten waarop de dikke jas van humor en nihilisme afgeworpen wordt en we een stukje broze huid te zien krijgen.
We krijgen op Secret Love dus een veel diverser palet aan emoties en songs te horen dan we gewoon zijn van de band, waardoor hun sterktes extra in de verf worden gezet: het harde en pure geluid van elk instrument met erover teksten die postmoderne taferelen op treffende wijze schetsen. Ja, de invloed van producer en schrijver Cate Le Bon is wederom te merken. Wel oppassen geblazen met die nieuwe aanpak; nu we weten waartoe de groep in staat is, blijven we misschien nog meer op onze honger zitten in de nummers die meer aanleunen bij de oude sfeer van ‘je m’en fou’. Doe toch maar gewoon jullie best in plaats van die schouders op te halen. En wie weet wordt plaat nummer vier er wel een met symfonisch orkest?
Nou. Dat hoeft nu ook weer niet.
