De in Tokyo geboren Japanse cineaste Chie Hayakawa liet zich voor het eerst ietwat opmerken met een segment in de omnibusfilm Jûnen: Ten Years Japan, dat vervolgens uitgebreid werd voor haar geslaagde langspeeldebuut Plan 75. In die in 2022 uitgebrachte contemplatie van het chronische Japanse vergrijzingsprobleem, toonde Hayakawa zich bijzonder bedreven inzake sfeerschepping en aan het Italiaanse neorealisme verwante dedramatisatie, elementen die ook deze keer weer aanwezig zijn.
Renoir ontleent zijn titel aan het schilderij Irène Cahen d’Anvers van Pierre-Auguste Renoir, een werk dat voor de filmmaakster nostalgie en herinneringen oproept uit haar eigen jeugd en dat in de tweede helft van de film inderdaad even opduikt in de achtergrond. Meer echter dan een film rond de schilder of dat schilderij, dient het werk als een soort inspiratie voor de gevoelens en emoties die opgeroepen worden.
Het verhaal is een half autobiografische, zeer poëtische kijk op het leven van een elfjarig meisje dat opgroeit in het Tokyo van medio de jaren negentientachtig. Familiale problemen, en dan vooral de strijd van de gehospitaliseerde vader tegen kanker, maken het dagelijkse bestaan niet makkelijk voor het kind dat haar toevlucht zoekt in fantasie en een fascinatie voor het paranormale. De plotlijn meandert behoorlijk zonder echte dramatische stuwkracht (of het zou de ontwikkeling moeten zijn van de ziekte van de vader), waardoor alles nogal sterk uiteenvalt in aparte kleine vignetten en gebeurtenissen. Op zich zijn die wel mooi om te aanschouwen, maar Renoir blijft ook wel wat steken in dat trage ritme dat niet voldoende biedt om ons ook echt geboeid te houden. Alsof de cineaste dat ook lijkt te beseffen, neemt de prent ergens kort voor de finale dan plots een toch wel wat bizarre extra wending, die eerlijk gezegd aanvoelt alsof ze uit een andere film afkomstig is.
Hayakawa heeft zoals in de voorganger Plan 75 opvallend veel oog voor het levenseinde dat ons allemaal te wachten staat en de gevoelens die daarmee gepaard gaan, maar haar beeldtaal om dit alles mee te vertellen, is dit keer zeker niet gegroeid, wel integendeel: Renoir verliest zich iets te veel in bewust verstilde momenten die veel te veel de aandacht op zichzelf trekken. Plan 75 wist die zaken veel beter te balanceren, waardoor deze tweede proeve toch een pak minder sterk uitvalt dan de beloftes die in de eersteling besloten lagen deden vermoeden.
