Wij vermoeden dat DJ Harrison – Devon André Harris voor de personeelsdienst – het type is dat na Kerst nog wekenlang de kerstboom en de feestdis laat staan. De man heeft namelijk ook na het afsluiten van 2025 continu schoon volk over de vloer, zo blijkt uit de gastenlijst op zijn nieuwe album ElectroSoul. Onder andere Yazmin Lacey, Miguel Atwood-Ferguson en Kiefer tillen dit werk weer netjes boven de de kaf/koren-grens. Misschien in de solden toch al meteen een nieuwe deurmat kopen, neen?
Harris had wel een goede reden voor die plotse opwelling van werklust de afgelopen maanden. Zonder in detail te treden spreekt hij van een plotse ziekenhuisopname die hem eraan herinnerde wat er echt toe doet in dit leven: muziek maken, en wel nu meteen. Het is tegen die achtergrond dat de man zijn innerlijke werkmier naar boven haalde en studioalbum nummer elf wist te baren: gegroet, ElectroSoul.
Vanop een afstand gezien krijgen we hier wat we van DJ Harrison gewend zijn: een plaat met soulvolle hiphopbeats die wat aanvoelt als een mixtape, met afwisselend fillers en radiovriendelijke singles. Maar toch, ElectroSoul weet ook wel eens wat zijsprongen te maken. “OG Players” tapt wat uit het vaatje van Toro Y Moi met zijn vette funkrock lick. Niet voor het laatst trouwens: halverwege duikt “Curtis Joint” op als een fris hoentje, en met “Turn Away” kwakt Harrison tegen het eind van de plaat nog een vettige klodder funkmayonaise in onze nek.
Het zijn evenwel accenten in een canvas van voornamelijk nu-soul, zoals je dat kan verwachten van een trouw lid van het Stones Throw-label. De hoogpolige dansvloer wordt geopend door het zwoele “Can’t Go Back”, overgoten met een kuub karamelsaus door zanger Nigel Hall. Dit mondt even verder uit in “It’s All Love”, een van de hoogtepunten van de plaat. Verwarrend, vol lust en contemplatief: het kan allemaal in een drieënhalve minuut. Met dank aan Yazmin Lacey, die niet moet onderdoen voor de gemiddelde Erykah Badu. In datzelfde kader past zeker ook “Stay Ready”, waarin Yaya Bey als sjamaanse zangeres wordt opgevoerd. “End of Time” klinkt dan weer alsof H.E.R. haar opwachting maakt – de zangeres werkte al eerder samen met Harrison – maar neen, het blijkt om Pink Siifu te gaan.
Zoals reeds gezegd krijgen we tussen deze afgewerkte producten wat ideetjes die los binnen en buiten waaien. Sommigen zijn wel leuk gevonden, zoals het met Kiefer opgenomen “Beginning Again” dat iets wegheeft van Flying Lotus, de ballroom joint jazz “SmokeSetBreak” of het tegen de EDM-chaos van Squarepusher aan schurkende “The Floyd”. Voor de rest? Wel ja, we zeiden het reeds, om die mixtape-sfeer op te roepen, heb je nu eenmaal wat vulmiddel nodig. Misschien zijn ze wel essentieel om de rest een podium te geven, wie weet.
ElectroSoul bezorgt ons dus wat we van een Stones Throw-product verwachten. Stuk voor stuk stielmannen in de wereld van de geilere hiphopbeat. Niets wat stenen in de rivier doorheen het muzieklandschap verlegt, maar wel een resultaat waarop we kunnen vertrouwen. En zo’n beetje houvast, is dat niet net wat we willen nu de wereld vreemdere capriolen maakt dan een cavia onder stroom? DJ Harrison, uw rots in de branding!
