Ali Abbasi is een regisseur die voor het eerst scoorde met horror, doorgroeide naar het bevreemdende Gräns en helemaal gelanceerd leek met het sterke Holy Spider. Nu is er de vooral qua timing goed geplande biopic The Apprentice over de beginjaren van Donald Trump, een prent waarmee de cineast een serieuze stap terug zet. Deze voor Amazon gedraaide biografie voelt aan als niet meer dan een veredelde televisiefilm en maakt dan ook nog eens de fout om heel erg nadrukkelijk het verband te proberen leggen tussen gebeurtenissen uit het verleden en de manier waarop Trump heden ten dage handelt (en praat).
De film begint in 1974 – wanneer Richard Nixon op televisie verkondigt “I am not a crook” – en volgt hoe Trump als jonge zakenman onder de vleugels genomen wordt door de meedogenloze New Yorkse advocaat Roy Cohn (die later langs de kant geschoven werd zoals vroeg of laat zowat iedereen in de omgeving van de voormalige president). De vertolking van Jeremy Strong als Cohn is eigenlijk zowat de enige troef van een film die verder bitter weinig te bieden heeft (let op hoe Strong de krachtige manier van praten van zijn personage ook blijft verwerken in zijn spel nadat ziekte en ontbering datzelfde kenmerk hebben omgebogen in een zwakte). The Apprentice sleept zich voort doorheen een saaie opsomming van feitjes, alles op tijd en stond aangedikt met wat overdreven sentiment. (aanhangers van Trump probeerden de film tegen te houden, maar het is niet echt duidelijk waarom want het script laat behoorlijk wat zwarte bladzijden weg).
Veel ergerlijker is dat Abbasi om een of andere reden denkt zich te moeten meten met Martin Scorsese en zijn hele film opzet als een epos in de stijl van Casino of The Irishman. Te pas en te onpas zijn er ‘needle drops’ die niet alleen fungeren als tijdsaanduiding maar zoals bij Scorsese ook ritme moeten schenken aan het verhaal en de gebeurtenissen. Het probleem is dat je van heel goeden huize moet zijn om dat ook te doen werken (Sean Durkin toonde onlangs nog hoe het wél moet met gebruik van Don’t Fear the Reaper in The Iron Claw) en Abbasi is echt geen Scorsese. Het is helaas zo dat Abbasi dermate zwak werk aflevert hier, dat het soms moeilijk te vatten is dat we nog steeds over dezelfde filmmaker spreken. Hélemaal waardeloos is The Apprentice niet, maar komende van een regisseur met een ontegensprekelijk sterk voorafgaand oeuvre, is dit toch echt wel een teleurstelling van formaat.
