Het drukbesproken Holly van Fien Troch gaat niet over superioriteit of over tieners met mystieke krachten. Holly is naast een representatie van een eenzame tiener die snakt naar geborgenheid en troost, bovenal cinema over tijd. Troch zet ook met haar jongste film de emoties van jongeren centraal aan de hand van dit aangrijpende portret van de 15-jarige Holly (Cathalina Geeraerts).
Na een dramatische schoolbrand wordt Holly niet langer als Holly gezien, maar eerder als ‘Holy’. Van dan af aan wordt door haar omgeving aangenomen dat zij mystieke krachten bezit. Niet alleen omdat zij deze schoolbrand (onrechtstreeks) voorspeld zou hebben, maar ook omdat zij een gave zou bezitten die helend werkt. Waar haar leeftijdsgenoten haar definiëren als een heks, wordt ze als een engel gezien door de volwassenen rondom haar.
Troch danst meesterlijk met de poppetjes van werkelijkheid en betovering, waardoor niet alleen Holly’s omgeving en de kijkers in de waan worden gehouden, maar bij momenten Holly zelf ook. De hele film lijkt beladen met een duistere kracht, tot die dubieuze bubbel wordt doorprikt en duidelijk wordt dat hier sprake is van een reeks toevalligheden die een magisch effect teweegbrengen. Troch creëert deze bijzondere wereld met spirituele klanken, rauwe beelden en vooral heel veel tijd. Tijd heelt alle wonden, maar tijd krijgt in Holly ook heel wat andere gedaantes.
Troch kiest voor een statische, trage camera die de emoties centraal stelt. Dit innemende verhaal wordt verteld door de woorden te beperken tot het absolute minimum maar de nadruk te leggen op gebaren, mimiek en lichaamshouding. De aanraking tussen mensen is tegenwoordig zo bedroevend dat het haast op een mystieke kracht lijkt als dit dan toch gebeurt. En het is net deze warmte en dit vertrouwen waar de mens naar snakt en die verstopt zit in de aanraking die Holly uitstraalt. Maar de film toont ook dat de zeldzaamheid en de oprechtheid van de aanraking kan leiden tot een gedwongen vrijwilligheid die een bittere nasmaak heeft. Holly wordt geforceerd in haar goedheid: ze ervaart een enorme druk van buitenaf waardoor ze bijna de rol van ‘Geestelijke Prostituee’ toebedeeld krijgt. Aan de ene kant verlost Holly mensen deels van hun verdriet en biedt ze troost door hen aan te raken. Maar aan de andere kant merkt ze zelf haar verlangen naar deze aanraking op, dat weergegeven wordt door een spel met spiegels: kan Holly in haar eigen
spiegelbeeld de geborgenheid zien die zoveel mensen troost biedt? Het besef dat we onszelf niet kunnen omhelzen, laat Holly tegen haar eigen grenzen aanbotsen.
Met Holly creëert Fien Troch een wereld die staat voor de aanraking waar we allemaal naar snakken, naar het gebaar van de omhelzing die verlichting biedt, naar de hoop die blijft primeren, ondanks de chaotische straten en samengesmolten klanken. Holly bezit de Power Of Love, gehuld in een menselijke liefkozing.
