Het is de reünie die niemand nog verwachtte, maar net daarom werd ze zo onvermijdelijk. Want als Bent Van Looy er al van droomde, dan de rest van de wereld toch ook. Das Pop is dus terug, en dat zult u deze zomer gemerkt hebben. “Ik stond er van te kijken dat onze nieuwe jonge muzikanten allemaal opgegroeid waren met onze muziek.”
enola: ‘Het is een lange weg geweest om hier te geraken’, zei je in De Roma. Het is niet omdat je beslist dat er een reünie komt, dat het vanzelf gaat?
Van Looy: “Helemaal niet. Ik denk dat er tussen het eerste gesprek en het optreden in De Roma bijna tweeënhalf jaar zit. Dat is niet zo gek, want als je zo lang gestopt bent, heb je een goede reden nodig om opnieuw te beginnen, en die moest iedereen voor zichzelf onderzoeken. Dat heeft tijd gevraagd, en uiteindelijk was de uitkomst dat sommige meedoen, anderen afhaakten. Toen waren we er echt, en konden we beginnen aan de voorbereiding: nieuwe bandleden zoeken, hen opleiden, … Gelukkig waren die allemaal met onze muziek opgegroeid, dus die zat in hun vezels; dat ging vlot. Zelf moesten we onze nummers na veertien jaar ook opnieuw ontdekken, even kijken hoe die gingen. Ik stelde me ook de vraag of ik het nog geloofwaardig kon brengen. Het mocht geen doen alsof worden. Dus ja, dat duurt.”
enola: Maar het moést wel, die terugkeer van Das Pop.
Van Looy: “Het moest echt. Dat werd mij hoe langer hoe duidelijker. Ik heb heel lang het idee gehad over Das Pop ‘ok, dat was het dan’, maar het is zo’n groot deel van mijn leven geweest dat ik het niet langer kon negeren. Als je om de twee nachten over hetzelfde droomt, is het duidelijk dat er iets nog niet afgerond is. Samen met dat verleden, en mijn verantwoordelijkheid daarin, begon het te wegen, en dus voelde ik dat het gezond was om de band te laten terugkeren. Niek had net hetzelfde. En sinds we aan de terugkeer begonnen te werken, zijn de dromen verdwenen.”
enola: Waarom weigerde je eigenlijk halsstarrig om Das Pop-nummers te spelen tijdens je solo-optredens? Het blijven uiteindelijk jouw nummers.
Van Looy: “Eerst en vooral omdat ik mijn eigen ding wilde brengen, maar het klopte ook niet om die nummers te spelen, vond ik. Das Pop is Das Pop, en die soloplaten heb ik net gemaakt om eens iets anders te doen. Het zou bizar zijn om die twee te vermengen, zelfs al vroegen mensen me er wel naar. Af en toe heb ik dan eens “You” als bis gebracht, omdat het zo mooi is. Maar voor de rest was het voor mij altijd duidelijk dat die songs enkel opnieuw mochten bovenkomen als het Das Pop heette.”
enola: Wat natuurlijk dan voor jou de noodzaak van die reünie veel groter maakte.
Van Looy: “Precies. Anders had ik al die nummers net zo goed wel kunnen spelen. Maar het was heel belangrijk om dat met Niek te doen, onder de vlag van Das Pop.”
enola: Je vorige soloplaat, Yours Truly, is ook alweer zeven jaar oud. Was je ondertussen nog met nieuw materiaal bezig?
Van Looy: “Nee. Sinds ik naar Antwerpen ben verhuisd, ben ik wat muziek betreft geblokkeerd. In Parijs schreef ik altijd al wandelend en dat probeerde ik hier ook, maar de stad is daar veel te klein voor. Ik was altijd al aan de rand beland voor er iets gebeurde. En om eerlijk te zijn wilde ik me na twintig jaar muziek ook opnieuw op mijn schilderkunst toeleggen. Uiteindelijk is dat wat ik gestudeerd heb, en ik realiseerde me dat de ateliers hier best goedkoop waren, dus dat was een interessante optie.”
“Het is het een of het ander. Of ik schilder, of ik maak muziek. Ik heb dat schilderen lang weggestopt in een doos, maar hier in Antwerpen kwam het er opnieuw uit. Ik ben het opnieuw ernstig gaan nemen, en zo is dat de afgelopen acht jaar min of meer mijn dagtaak geweest – afgewisseld met mijn radiowerk dan. Ik heb ondertussen al verschillende expo’s met mijn werk gehad.”
“Maar nu is het dus weer aan muziek, en is er geen schilderen. Zo simpel is het.”
enola: Uiteindelijk bleek alleen bassist Niek Meul opnieuw mee aan boord te stappen. Had je daar meteen vrede mee, of voel je het toch wrang dat de rest bedankte?
Van Looy: “Je moet niemand dwingen, want dan wordt het toch niet leuk. En het was de bedoeling dat het dat wel zou zijn. Hoe we het nu doen, bleek uiteindelijk de perfecte oplossing: Niek, ik en dan nieuwe muzikanten. Ik heb de afgelopen jaren heel veel met Niek samengewerkt, en het was ook met hem dat ik alle plannen voor de terugkeer heb gesmeed. Eigenlijk was er zelfs geen twijfel of we het dan wel moesten doen, als het enkel ons twee was. Uit de dingen die we samen hebben opgenomen hebben, uit de dynamiek die er nu op het podium is, blijkt dat wij twee al genoeg zijn. Er is niemand die zegt dat dit niet Das Pop is.”
enola: Mag ik het gevoel hebben dat ik in De Roma een vleugje spijt zag dat het zo lang heeft geduurd?
Van Looy: “Ah? Nee, nee, nee. Ik denk dat het net goed is, hoe het is gegaan. Als we het eerder hadden gedaan, was het niet zo gelopen. Ik denk dat wij er dan misschien ook niet klaar voor waren geweest. Het is belangrijk dat we hebben gewacht tot het onvermijdelijk werd.”
enola: Je trekt in een Humo-interview de parallel met Blur, een band die ook een flink geaccidenteerd parcours heeft gehad. Dat suggereert dat het bij Das Pop ook niet altijd pais en vree is geweest.
Van Looy: “Zeker niet. Das Pop was … Hoe moet ik dat uitleggen? We kwamen elkaar tegen op een heel belangrijk moment in ons leven. We waren vijftien, zestien jaar, klasgenoten, en kwamen allemaal uit gezinnen die niet het toonbeeld van evenwicht waren. Bij elkaar vonden we een soort van vervangfamilie, we werden een soort gezin dat alle vragen moest oplossen en alle antwoorden moest bieden. Dat deed het ook, en dat deden wij voor elkaar, maar als je elkaar die verantwoordelijkheid geeft en een project zo’n lading geeft, dan kan dat niet anders dan hobbelig zijn. En dat is het ook geweest. Das Pop is met mijn voorsprong de meest ingrijpende periode uit mijn leven geweest.
enola: De band is ook vrij snel tot zijn kerndrietal herleidt. Al na de eerste plaat stapte toetsenist Tom Kestens er uit, gitarist Lieven Moors volgde na de tweede.
Van Looy: “Zo ging dat. Tom wilde andere dingen gaan doen, Lieven vond het leven van toeren en nieuwe platen opnemen niets voor hem. Het is niet voor iedereen, dat bestaan; Das Pop is geen jas die iedereen past, zo werd ons gaandeweg duidelijk.”
enola: Zelfs je deelname aan De Slimste Mens lag moeilijk, vertelde je.
Van Looy: “Dat wrong, inderdaad, net omdat Das Pop een soort familie was. Alles moest samen gebeuren, al het geld moest opnieuw naar de band gaan. En als je dan zoiets doet, dan lijkt het alsof ik niet aan de band dacht. Voor mij was het echter net de reden voor die deelname. Door dat te doen, kon ik de spots op Das Pop richten. Nadien wist elke Vlaming plots wie ik was, en ja, dat was soms lastig voor de anderen.”
enola: Is Das Pop voor jou ook een jas die je nu opnieuw aantrekt?
Van Looy: “Zeker. Het is een jas die ik heel lang in een beschermhoes in de kast heb laten hangen en nu weer aantrek. Ze paste nog wonderwel. Dat was een opluchting, want ik kan je wel bekennen dat ik daar heel bang voor was. Ik heb reünies te vaak fout zien gebeuren; het was heel belangrijk dat het voor ons wel klopte. Doordat het noodzakelijk was, en onomkoombaar, ben ik ook niet vatbaar voor de kritiek dat we dit om de verkeerde redenen zouden doen. Dat is niet zo.”
“Ik heb altijd eerbied gehad voor wat we gedaan hebben. We hebben deze nummers jaren niet gespeeld, maar ze lagen daar wel. Af en toe hoorde ik er wel eens een voorbijkomen op de radio, of zette mijn dochter iets op, en telkens dacht ik ‘dat is wel iets’, en ook ‘wat zou ik die graag nog eens op een podium op dat volume spelen’. Daar zijn die songs immers voor gemaakt. Ook dat was een trigger. Toen ik in Mexico City op bezoek bij Phil Vinall, die I Love producete – waar ik nu ook niet elke week nog naar luisterde, maar meer een mooie herinnering vond – die plaat nog eens oplegde, werd het me opnieuw duidelijk wat die was, en nog steeds is.”
enola: Over grote Britse producers gesproken: ik was eigenlijk vergeten hoe hard jullie op een bepaald moment hebben ingezet op een doorbraak in Groot-Brittannië.
Van Looy: “We hebben daar inderdaad zelfs een tijd gewoond. Alles stond in het teken van Engeland. We hebben twee jaar lang alleen maar daar opgetreden, niet in België. Elke dag bouwden we aan ons verhaal. We checkten platenfirma’s, managers, … het was een soort obsessie. En het lukte ook. We waren getekend op een sublabel van Sony, onze derde plaat was klaar, opnames voor videoclips waren gepland. Tot ik telefoon kreeg – ik weet nog goed waar ik stond in Amsterdam – dat Sony al zijn sublabels had geschrapt, en dus ook dat van ons. Dat was een hele harde dobber.
enola: Zou je zeggen dat de ruggengraat van Das Pop daar wat gebroken is?
Van Looy: “Zeker. We zijn moedig verder gegaan, en we hebben nadien nog ons vierde album The Game gemaakt, maar eigenlijk viel er van dat Brits verhaal niet terug te komen. En toch moest het, want zo ging het bij Das Pop: we gingen altijd maar door, namen nooit de tijd om ergens bij stil te staan. Het was van ‘mogen we de plaat houden? Goed’. Dus zochten we een nieuw label, planden video’s en een tour, en het werd met singles als “Never Enough” en “Wings” ook een succes. Het is in België onze beste periode geweest, maar toch. Ik zal niet zeggen dat dat verhaal de reden voor het einde van de band was, maar het was wel een bittere pil.”
enola: Heb je eigenlijk overwogen om nu opnieuw achter de drums te gaan zitten zoals in het begin?
Van Looy: “Ja, en zo hebben we ook een paar keer gerepeteerd. Het ding is echter dat Das Pop veel meer is dan dat. En een zingende drummer valt live ook heel statisch uit – zeker op festivals is het geen feest om van 300 meter ver te kijken naar iemand achter trommels en cymbalen. Daarom ben ik er destijds ook van achter gekomen. Maar los daarvan was er één repetitie voor we onze drummer hadden gevonden, en ik heb de hele dag alles heb gedrumd. Dat was heerlijk.”
enola: Hoe heb je de nieuwe muzikanten gevonden?
Van Looy: “Die zijn heel organisch tot bij ons geraakt; de een bracht de andere mee. Aangezien ik al acht jaar aan het schilderen was, hing ik niet echt meer bij muzikanten rond. En Niek woont in Zweden, dus het is niet dat hij veel Belgen kende. Maar langzaam kregen we toch namen aangereikt, en gelukkig reageerden die altijd enthousiast als ik belde. Dat was bijzonder. Ik had er geen idee van of onze muziek nog leefde, in hoeverre dat nog iets was voor een jongere generatie. Al die muzikanten reageerden echter enthousiast dat ze met ons waren opgegroeid.”
enola: Hoe voelt dat, om een soort ouderdomsdekens te zijn voor die nieuwe generatie?
Van Looy: “Dat valt best mee. Ze zijn ook zo ongelooflijk getalenteerd en goed opgeleid! Dat is helemaal anders dan wij, die meer vanuit een do-it-yourselfhouding zijn begonnen. Wij hebben ons de dingen zelf wat aangeleerd, waar zij echt talent hebben, virtuozen zijn die toch de taal van Das Pop kunnen spreken. Ze gaan niet als een Joe Satriani tekeer, ze weten precies hoe de band werkt, en daarbinnen zijn ze zo wendbaar dat het fantastisch is.”
enola: Hoe zou je die Das Pop-taal omschrijven?
Van Looy: “Ik denk dat die altijd neerkomt op een gesprek is met de popgeschiedenis, wat er ook gebeurt. We hebben dat op onze albums telkens op een heel verschillende manier gedaan, maar dat was altijd een belangrijk element. En het is ook steevast een soort van koordwandelen tussen extatisch en droevig. Die melancholie en die vreugde moeten er altijd in zitten. En het moet altijd een open lijn hebben naar wat er daarvoor gebeurde.”
enola: Hoe gaat het verder? Mogen we na single “Lay Of The Land” meer nieuw materiaal verwachten?
Van Looy: “Jawel. Na de zomer gaan we nog wat dingen afwerken waar we al aan begonnen zijn, en dan zien we wel waar het heen gaat. Misschien wordt dat uiteindelijk een plaat, maar daar ben ik nog niet zeker van. Vandaag kun je een paar singles maken, en daarna pas beslissen wat leuk is en wat werkt en haalbaar is. Dat vind ik best interessant. Vroeger moest je alles opsparen tot je twaalf songs had, nu kun je er vier uitbrengen en dan later misschien de rest erbij. Alles kan en dat is nieuw voor ons.”
enola: Ergens in de kluizen ligt overigens nog altijd een nooit uitgebrachte debuutplaat van Das Pop, die voor I Love had kunnen verschijnen. Zie je daar om archeologische redenen nog iets mee gebeuren?
Van Looy: “Ik heb al die demo’s onlangs teruggevonden en met Niek beluisterd. Er staan een paar best coole dingen op, dus waarom niet? Er zijn genoeg Record Store Days of andere redenen om iets te doen. We hebben in het verleden geweldige dingen gemaakt die nooit het daglicht hebben gezien.”
enola: Tot slot: ondertussen ben jij ook de nieuwe stem geworden van de radiospotjes van Humo. Je drukt de voetsporen van Guy Mortier.
Van Looy: “En dat is natuurlijk waanzin. Ik kan nooit het gigantische gat vullen dat Guy, een absolute held van me, achterlaat, dus het wordt een ander soort campagne, niet iets waarbij ik pretendeer dezelfde rol te vervullen. Bij mij wordt het eerder droog en informatief. Verder heb ik er eigenlijk niet over getwijfeld toen men me vroeg. Blijkbaar vinden ze dat mijn timbre en waar ik voor sta klopt, dus waarom niet. Humo is als blad extreem belangrijk geweest voor me. En het is natuurlijk ook simpelweg een job, meer niet.”
Das Pop staat deze zomer op verschillende festivals.
